คัมภีร์มารกระกางกลืนวิญญาณ

เสื้อผ้าเฉินรุ่ยฟางหล่นลงสู่พื้น ร่างของเธอเปลือยเปล่า

เธอจ้องมองมันอย่างละเอียด

จากนั้นเธอก็อดแก้มแดงไม่ได้ เพราะพบว่าอกเต้าของเธอปรากฏรอยแดงจากฝีปากบุรุษทั่วไปหมด

ก่อนเธอจะรีบส่ายหน้าว่าตัวเธอไม่ได้คิดอะไรที่ไม่ดี เธอต้องกลับสู่โลกความเป็นจริง

เฉินรุ่ยฟางไม่ได้ตั้งใจจะกลับไปที่หอราตรีรื่นเริงอีก

ก่อนเธอกลับมาเธอถามคุณลุงอรุณเกี่ยวกับคุณ 'สหชาติไร้กังวล' เธออยากรู้ว่าเขาเป็นคนอย่างไร

ส่วนคำตอบที่เธอได้ในตอนนั้นคือ

...

"ผู้สูงส่ง 'สหชาติไร้กังวล' นะเหรอขอรับ อืมมมมม..., เปรียบดังตัวตนในความฝัน คล้ายไม่มีอยู่จริงๆ ในโลก น่าหวาดกลัวและยากจะเข้าถึง กระผมคงพูดได้เพียงเท่านี้ ไม่ใช่กระผมไม่ต้องการบอกสิ่งที่ผมรู้แก่คุณหนูโบตั๋นพร่างจันทราของกระผม แต่เรื่องดีๆ เช่นวันนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยเลยจริงๆ ณ หอราตรีรื่นรมย์แห่งนี้ กระผมขอพูดตรงๆ ว่าคุณโชคดีมากที่ท่านเมตตาคุณ และผมก็รู้สึกได้ว่าคุณชอบท่านสหชาติไร้กังวลมาก เช่นนั้นเอาแบบนี้ดีไหม หากผมพบท่านอีกและท่านต้องการคุณ ผมจะติดต่อคุณไป กระผมรู้สึกได้ว่าคุณไม่คิดรับแขกเช่นเทพธิดาคนอื่นๆ ณ สวนสวรรค์แห่งนี้เพราะเป้าหมายของคุณที่มาที่นี่ดูจะสำเร็จแล้ว"

ผู้เฒ่าชรายิ้มอย่างอารมณ์ดีผ่านหน้ากากสีทอง ไม่ใช่หญิงสาวทุกคนที่ผู้เฒ่าชราคนนี้จะเมตตา

...

เฉินรุ่ยฟางมองมือถือของตัวเอง ชื่อ 'คุณลุงหน้ากากอรุณแสนใจดี' เธอจ้องอยู่นาน

...

7 วันผ่านไป 'มหานครต้นไม้แห่งชีวิต' ยังเป็นเช่นเดิม

หลี่เค่อได้ปรับพื้นฐานการบ่มเพาะของตัวเองอย่างมั่นคง และสองพ่อลูกตระกูลจั๋วก็เริ่มมีพัฒนาการ 'โอสถปราณมังกรแกร่ง' ที่หลี่เค่อยกระดับมันให้เป็นระดับหนึ่งสามลายเส้น ทำให้สองพ่อลูกมีพัฒนาการในการบ่มเพาะอย่างมาก

น้าจั่วเข้าสู่ระดับ [1] หลอมกายขั้นกลาง [2] โดยที่กายเนื้อแข็งแกร่งกว่าระดับเดียวกันเกือบเท่าตัว หลี่เค่อเตือนน้าจั่วไม่ให้เย่อหยิง เพราะฐานการบ่มเพาะระดับหนึ่งของโลกใบนี้ไม่นับว่ามีอะไร สำหรับผู้บ่มเพาะระดับสูงเกินระดับสามขึ้นไปพวกเราไม่ต่างจากแมลงที่ฆ่าได้ง่ายๆ

หลี่เค่อเตือนน้าจั่วว่าหากมีโอกาสให้หาเวลาออกไปต่อสู้บ้าง ซึ่งแน่นอนว่าหลี่เค่อหมายถึงการต่อสู้ที่ปล่อยภัย

ลูกจี๋ไม่อาจจะบรรลุถึงขั้นกลาง แต่ด้วย 'โอสถปราณมังกรแกร่ง' ร่างกายเขาเริ่มมีหมัดกล้ามที่ใหญ่ขึ้น

ส่วนหลี่เค่อตอนนี้... ในห้องเขาจมอยู่กับความเงียบงัน

'โอสถปราณมังกรแกร่งมีผลกับเราอยู่บ้าง แต่เราก็พบความจริงที่น่าหวาดกลัวอะไรบางอย่าง รากฐานที่ใหญ่โตของเราทำให้ทรัพยากรที่ใช้บ่มเพาะของเราไม่ใช่แค่ต้องมากกว่าคนอื่นๆ เล็กน้อย แต่มันอยู่ในระดับมหาศาล แม้ในร่างของเรายังไม่ปรากฏแก่นพลัง แต่จุดรวมลมปราณที่ตอนนี้คล้ายเป็นก้อนเลือดในร่างกายเรานั้นตัวเรามีถึงสี่ก้อน และนี่คือปัญหา'

'เพื่อที่จะหล่อเลี้ยงกายเนื้อและรากฐานแบบนี้ การบ่มเพาะของเราต้องใช้ทรัพยากรมากกว่าคนอื่นนับร้อยเท่า โชคดีที่เรามีกระถางเก้าวิญญาณ ทำให้สร้างโอสถสามลายเส้นได้ หากเราไม่สามารถกินโอสถชนิดเดิมซ้ำๆ ได้ เหมือนคนส่วนใหญ่ของโลกใบนี้ เกรงว่าตลอดชีวิตระดับบ่มเพาะของเราจะไม่เกินไปกว่าระดับสองแม้ว่าจะพยายามสักแค่ไหน'

พูดกับตัวเองจบหลี่เค่อโยนโอสถปราณมังกรแกร่งเข้าปาก จากนั้นเคี้ยวมันอย่างกับของว่าง ด้านหน้าโอสถชนิดนี้ถูกจัดจาน วางราวของไม่มีค่า หากใครมาเห็นภาพนี้คงตกใจ นี่มันดูจะหรูหราเกินไป

...

กรุ้งกริ๊ง กรุ้งกริ๊ง

ร้านค้าอาวุธที่ดูลึกลับแห่งหนึ่ง

หลี่เค่อเดินเข้ามา ภายในมีสายตาของคนหลายสิบจับตาทันที เพราะหลี่เค่อนับว่าเป็นคนแปลกหน้าของที่นี่

แต่หลี่เค่อกับเดินดูสิ่งของที่นี่อย่างคุ้นเคย เพราะเขามีความทรงจำของป่าดำ ทำให้รู้ว่าอยากได้อาวุธที่ดีและประณีตที่สุดต้องมาที่นี่

นั่นเพราะอาวุธในโลกใบนี้ก็มีแบ่งระดับและชนิด

โดยชนิดพื้นฐานที่สุดเลยคือ 'สามัญ' ต่อมาคืออาวุธ 'แกร่ง'

ส่วน 'อาวุธเวทย์' คือของชั้นดีที่เริ่มหายาก มันถูกสร้างอย่างจำกัดด้วยช่างหลอมศาสตราที่มีฝีมือ ซึ่งมันมีคุณสมบัติที่ช่วยนายของมันให้บรรลุเป้าหมายในการสังหารได้อย่างดีที่สุด ผสมผสานพลังลึกลับของตัวเอง

เหนือกว่าอาวุธเวทย์ทั่วไปคือ 'อาวุธเวทย์จิตวิญญาณ' มันมีความนึกคิด นับเป็นยอดศาสตราที่หายากในโลก

เหนือกว่านั้นคงเป็นอาวุธของเหล่าผู้เป็น 'อมตะ' หรือ 'นิรันดร์' ที่มีอำนาจแห่ง 'กฎ' และสามารถลองรับการบรรจุพลังฟ้าดินและพลังวิญญาณขั้นสูงได้ ทุกครั้งที่มันสำแดงอำนาจมันจะมีความอัศจรรย์บางอย่างที่ทำให้สังหารศัตรูข้ามระดับได้อย่างไม่สนใจ

หลี่เค่อรับรู้ได้ถึงการมีศาสตราวุธที่ดี ดังนั้นเขาจึงมาเลือกมันที่นี่ ก่อนจะเริ่มใช้ชีวิตในวิถีของผู้คนในโลกใบนี้

หลี่เค่อต้องการสร้างเส้นทางนักล่า และประกอบอาชีพอย่างสามัญ

โดยหลี่เค่อนั้นไม่ต้องการใช้ตัวตนของป่าดำตลอดไป และหากไม่จำเป็นเขาก็ไม่ต้องการใช้มันอีก

ส่วนสาเหตุว่าทำไม...

คำตอบคือ... 'รังเกียจ'

ใช้แล้วหลี่เค่อรังเกียจป่าดำ เพราะยิ่งเขาได้ความทรงจำของตาเฒ่าอายุเกินห้าร้อยปีผู้นี้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้เห็นความต่ำทรามของคนผู้นี้ที่ดำมืดจนแทบไม่อาจจะมองเห็นจุดขาวและแสงสว่างในสำนึกใดๆ ได้

จากความทรงจำที่ได้มาเพิ่มเติม เพื่อการฝึกบ่มเพาะเคล็ดวิชามารของตัวเองทั้ง 'กายเทพมาร' และ 'มหาเวทย์กลืนฟ้า'

ป่าดำได้สิ่งที่เกินความเป็นมนุษย์ไปแล้ว

เขาได้ไปจับกลุ่มคนที่มีขีดจำกัดทางสายเลือดพิเศษ ซึ่งตอนนี้หลี่เค่อก็ไม่รู้ว่าสายเลือดนั้นคืออะไร แต่มันมีผลต่อการฝึกเคล็ดวิชามารทั้งสองไม่ว่าจะ 'กายเทพมาร' หรือ 'มหาเวทยกลืนฟ้า'

เพื่อความมั่นใจว่าตัวเขาจะได้ครอบครองร่างที่มีสายเลือดบริสุทธิ์

ป่าดำได้ทำการสมสู่สร้างสายโลหิตตกทอดเชื้อสายของตัวเองจากรุ่นสู่รุ่นจากการเสพสังวาสกับลูกหลานซึ่งมีขีดจำกัดทางสายเลือดของตัวเองมาร่วม 500 ปี ทำให้เขาเป็นบรรพชนลับของตระกูลตระกูลแห่งหนึ่งที่แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่มาก เป็นถึงตระกูลชั้นสาม 'ตระกูลเจ้าดินแดน'

ทุกๆ 50 ปีบ้าง 100 ปีบ้าง หรือบางครั้งเพียง 10 ปี เขาจะกลับไปหามองร่างที่ดีที่สุดเพื่อถือกำเนิดใหม่

แต่ด้วยการเสพสังวาสเช่นนี้ในตระกูลทำให้เกิดสองสิ่งในลูกหลานตระกูลนี้หนึ่งสายเลือดบริสุทธิ์สุดขีดที่ทำให้ตั้งแต่เกิดมาก็แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป สองสายโลหิตบกพร่อง ทุกๆ ปีเด็กที่เกิดในตระกูลนี้จะถูกฆ่าเพราะเกิดมาสติปัญญาไม่สมประกอบ บ้างก็ร่างกายพิการ

แต่หลังจากตายแล้วแทนที่พวกเขาจะรู้สึกกับโลกใบนี้เพียงแค่ความฝันหนึ่ง เพราะตายตั้งแต่เยาว์วัยไร้เดียงสา

ป่าดำกับถือโอสถนี้ชำแหละกายหลอมวิญญาณสร้างศาสตรามารขึ้น โดยหล่อเลี้ยงด้วยเลือดเนื้อและจิตวิญญาณของลูกหลานตระกูลนี้ จนกลายเป็นศาสตราเวทย์จิตวิญญาณระดับสูงสุดขีด

เขาหวังว่ามันจะสามารถใช้สังหารระดับแปดได้...

และเพราะแบบนี้ยิ่งหลี่เค่อรู้จักป่าดำ เขาก็ยิ่งรังเกียจป่าดำ เหตุใดคนคนหนึ่งเพาะความปรารถนาของตัวเองจึงทำกรรมชั่วได้มากมายเช่นนี้ หลี่เค่อพบว่าตัวเองไม่มีวันเข้าใจคำตอบ

"ไม่ทราบว่าคุณชายสนใจศาสตราประเภทไหนขอรับ" ชายคนหนึ่งใบหน้าคล้ายชายวัยกลางคนก้าวมาด้านข้างหลี่เค่อ ซึ่งตอนนี้หลี่เค่อยืนจ้องมองมีดสั้น ณ ตู้กระจก โดยเขาจ้องอย่างนั้นอยู่นานไม่ไปไหน

นั่นเพราะหลี่เค่อกำลังขบคิดว่าเขาควรใช้ศาสตราแบบไหนดี

เพราะต่อจากนี้มันจะกลายเป็นอาวุธคู่กาย รากฐานของตัวเขาในระยะยาว

และหลายวันมานี้หลี่เค่อก็คิดเช่นนี้มาโดยตลอด เขามองผู้คนที่ถือศาสตราบ้างก็ดาบยาว กระบี่ หอก ขวาน ซึ่งดูเหมือนว่าอาวุธเหล่านี้เป็นที่นิยมของคนในโลกใบนี้

ในโลกเดิมของหลี่เค่อมีคำพูดว่า ยอดฝีมือไม่พึ่งพาอาวุธ แต่คงไม่ใช่สำหรับโลกใบนี้ที่ทุกคนต่างถืออาวุธเดินกันเป็นปกติ...