จักรพรรดิเซียน

ตอนที่ 41 ฝันประหลาด 

เฟยอวี่อดทนฝืนกลั้น ชายหนุ่มยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูราวกับขุนเขา ความปรารถนาดุจเดรัจฉานที่ก่อตัวขึ้นมานั้นเป็นก้างขวางคอต่อความสงบของจิตใจยิ่งนัก สุ้มเสียงที่บังเกิดล้วนส่งผลให้ชายหนุ่มคิดเตลิดไปไกล ข้างในห้องน้ำ เจียวอ้าวตอนนี้อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า เรือนร่างราวกับสลักเสลาจากหยกงามเคลื่อนกายตรงไปทางอ่างน้ำ เอวบางอรชรน่าหลงใหล หญิงสาวค่อยๆจุ่มขาเรียวเนียนลื่นนุ่มลงในอ่างน้ำอย่างเชื่องช้า

เสียงของสายน้ำกระจายออกเป็นระลอกดังขึ้น เฟยอวี่กัดริมฝีปากตัวเองแน่น เจียวอ้าวลูบไล้ผิวพรรณอันขาวผ่องเนียนละเอียดละออประดุจหยก ฝ่ามือลูบผ่านลำคอเรียวระหงลงมา เริ่มทำความสะอาดทั่วทั้งร่างกาย

ในชั่วพริบตาเดียว นัยน์ตาของเฟยอวี่พลันหนักอึ้งไร้ที่มา หน้าตากลายเป็นสะลึมสะลืออย่างไร้เหตุผล ทันใดนั้น สติของชายหนุ่มก็วูบดับลง… เรือนร่างของเขาทอดนอนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องน้ำ สิ่งที่น่าประหลาดนั้นคือหาได้มีเสียงใดเกิดขึ้นไม่ เจียวอ้าวไม่ได้ยินเสียงใดเลย… จวบจนกระทั่ง เฟยอวี่สิ้นสติโดยสมบูรณ์

………………………

ในขณะนี้เองภายในมิติสีขาวโพลนอันไร้ขอบเขต เฟยอวี่ยืนฉงนท่ามกลางดินแดนขาวบริสุทธิ์ ชายหนุ่มสวมอาภรณ์ลวดลายกระบี่คู่ ข้างกายของบุรุษหนุ่มปรากฏเรือนร่างของดรุณีน้อยผู้เลอโฉม เด็กสาวที่งดงามเหนือคณาในรูปลักษณ์สีขาวล้วน แววตาคู่งามของหนิงเซียนจ้องกลับมาทางเขา “ที่นี่ที่ใด?”

“นั่นควรเป็นฝ่ายข้าที่ต้องถามเจ้า” เฟยอวี่ตอบกลับในทันที เขาที่รู้สึกว่ามือขวานั้นถือบางสิ่งอยู่สักพักแล้ว ชายหนุ่มยกมันขึ้นมาชม หน้ากากสีขาวล้วนปะปนด้วยลวดลายอักขระทองคำอร่ามให้บรรยากาศสูงส่งน่ายำเกรง “ข้าเก็บมันไว้ในแหวนมิติ… มันมาอยู่ในมือข้าได้ยังไง?”

ภายในมิติิว่าง บังเกิดรอยแตกร้าวขึ้นหนึ่งจุด มันเป็นจุดสีดำทมิฬเด่นชัดที่เริ่มแพร่ขยายใหญ่ขึ้น เพียงสามลมหายใจ โครงกระดูกสีขาวตัวหนึ่งก็กระโจนออกมาจากมิติที่ถูกฉีกออก ส่วนสูงของโครงกระดูกตัวนั้นมีความสูงทัดเทียมกับมนุษย์ทั่วไป รูปลักษณ์ประหนึ่งคนตายที่เนื้อหนังเหี่ยวสลายจนเหลือเพียงกระดูก แม้มันจะไร้นัยน์ตา หนึ่งบุรุษหนึ่งดรุณีล้วนสัมผัสได้ถึงสายตาที่เพ่งมองมา

มันย่างเท้าเข้ามาใกล้เฟยอวี่ ระยะห่างของมันและชายหนุ่มอยู่ที่ราวสิบช่วงก้าว มันเปิดปากร่ายคำ สุ้มเสียงทุ้มต่ำน่าขนหัวลุกดังก้องในโสตประสาทของเฟยอวี่และหนิงเซียน “คืนมา คืนสิ่งนั้นมา …หน้ากากของนายเหนือหัว”

เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ชายหญิงทั้งสองต่างสัมผัสได้ถึงเส้นขนที่ลุกชูชันขึ้นทั่วทั้งร่าง นี่ไม่เว้นแม้กระทั่งหนิงเซียน… ทั้งที่ไม่รู้สึกถึงแรงกดดันอันใดจากมัน แต่ทว่า สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดของพวกเขากลับกรีดร้องคร่ำครวญ… เฟยอวี่และหนิงเซียนตกตะลึงงันแข็งค้าง ไร้การตอบสนองใดต่อโครงกระดูกเบื้องหน้า

“นายเหนือหัวโปรดปรานหน้ากากใบนั้นอย่างถึงที่สุด มันกลับตกมาอยู่ในมือของสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำ พวกเราจะส่งทูตไปรับหน้ากากของนายเหนือหัวคืน” มันหยุดพูดราวสามลมหายใจ “ถ้าหากไม่ปรารถนาจะส่งคืน…”

สายธารแห่งกาลเวลาราวกับถูกตัดหายไปชั่วขณะหนึ่ง ไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เกิดการเปลี่ยนแปลงกับโครงกระดูกเบื้องหน้า มันที่รูปร่างสมส่วนใกล้เคียงมนุษย์พลันกลับกลายเป็นเรือนร่างใหญ่โตมหึมาสูงกว่าสามร้อยเมตร ทั่วทั้งร่างปกคลุมด้วยคมหนามกระดูกยาว ปีกกระดูกสองข้างสยายกว้างออก บนกระโหลกศีรษะของมันมีเขาคู่กระดูกยื่นไปข้างหลัง นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่หนิงเซียนพึงตระหนักรู้

…หนึ่งในตัวตนที่นางรู้สึกว่าตนเองนั้นมิอาจเอาชนะได้

รังสีฆ่าฟันสูงส่งลึกล้ำเข้าถาโถมหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีหนักหน่วง เฟยอวี่ที่ครั้งหนึ่งเคยเข้าใจว่าหนิงเซียนยืนหนึ่งไร้ผู้ต้าน มุมมองของเขากลับต้องพลิกโผครั้งใหญ่ รังสีฆ่าฟันของมันแจ่มชัดประหนึ่งอยู่ท่ามกลางซากศพสูงเสียดฟ้า กลิ่นโลหิตคละคลุ้งราวกับเลือดแดงฉานกำลังเอ่อนองอยู่ทั่วหนแห่ง ไม่ทราบว่ามีผู้ต้องสังเวยชีวิตไปเพียงใดจึงได้มาซึ่งแรงสังหารอันเขย่าขวัญประสาทระดับนี้…

เรือนร่างมหึมาชี้ปลายนิ้วมาทางเฟยอวี่ ซึ่งขนาดนิ้วของมันใหญ่กว่าตัวของชายหนุ่มหลายสิบเท่า

“หากสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำหาญกล้าคิดต่อต้าน บริวารของนายเหนือหัวจะนำกองทัพซากศพไล่ล่าเจ้า ตามทวงคืนไปจนสุดขอบจักรวาล…”

แท้จริงแล้ว ภายในมิติสีขาวโพลน มันสมควรมีแค่เฟยอวี่เพียงผู้เดียวที่อยู่รับฟัง แต่หลังจากชายหนุ่มถูกทำพันธะวิญญาณกับแหวนมิติสีดำ ซึ่งหนิงเซียนอาศัยอยู่ข้างในแหวน มันเป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กสาวเข้ามาพัวพันกับประกาศิตประหนึ่งสาส์นจากจักรพรรดิ

ชายหนุ่มลืมตาเปิดขึ้น ภาพเบื้องหน้าปรากฏเจียวอ้าวในอาภรณ์เครื่องแบบของสำนักกระบี่ดาราสวรรค์ นัยน์ตาสุกใสจ้องมองบุรุษข้างหน้าที่เพิ่งฟื้นสติ หญิงสาวโพล่งคำ “เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?”

เฟยอวี่อยู่ในสภาพตัวชุ่มเหงื่อ ทั่วทั้งร่างกายเย็นเยียบเปียกท่วม เจียวอ้าวสังเกตเห็นถึงร่างกายของเฟยอวี่ที่สั่นเทิ้ม คิ้วสีเงินงามขมวดชิดมุ่น “เจ้าไม่สบายรึ?”

บนใบหน้าของชายหนุ่มผู้ทระนงเหลงเหลือเพียงความหวาดสะพรึงกลัว เขานั้นข้ามผ่านเส้นกึ่งระหว่างความเป็นความตายมาแล้ว ถึงกระนั้น ตัวตนที่เขาได้พานพบได้สร้างบรรยากาศแบบนั้นขึ้นมา ราวกับเผชิญหน้ากับความตายที่แท้จริง ชายหนุ่มพยายามควบคุมลมหายใจที่ถี่ระรัว เขาเอ่ยขึ้น “แม่นางอาบน้ำนานจนข้าหลับ เหมือนท่านจะอาบเสร็จเสียที ข้าจะได้อาบต่อ”

“เอ่อ… อืม” เจียวอ้าวงุนงันอยู่บ้าง นางไม่ปฏิเสธเรื่องอาบน้ำนาน เพราะนางใช้เวลาอาบน้ำไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม

ข้างในห้องน้ำ สุ้มเสียงไพเราะของหนิงเซียนดังก้องในโสตประสาท น้ำเสียงของเด็กสาวเผยความตื่นตระหนกยิ่ง ซึ่งหนิงเซียนไม่เคยปรากฏภาพลักษณ์เช่นนี้มาก่อน “เจ้านั่นมันอันเดดชัดๆ เอาหน้ากากนี่ไปทิ้งให้เร็วเลย! เจ้านั่นมันหนึ่งในสามเผ่าพันธุ์ผู้คุมกฎแห่งอนันตจักรวาล มองแวบแรกเรายังรับรู้ได้ ต่อให้เป็นเราก็มิอาจเอาชนะเจ้านั่นได้!!”

ขนาดหนิงเซียนยังแทบสติแตก เฟยอวี่ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้ว… ชายหนุ่มรู้สึกร้อนผ่าวบริเวณข้อมือซ้าย ใต้ข้อต่อมีสัญลักษณ์ประหลาดปรากฏขึ้น เป็นรูปของกระโหลกศีรษะสามหัว… หนิงเซียนผู้เก่งกาจยังประกาศกร้าวว่ามิอาจเอาชนะมันได้… นี่ไม่จำเป็นต้องคิดให้มากความเลยสักนิด

“สัญลักษณ์น่าขนลุกนี่มันอะไรกัน?”

“อาจเป็นสัญลักษณ์ที่สามารถทำให้ตามตัวเจ้าได้เจอ…”

………………………..

หลังจากเฟยอวี่อาบน้ำเสร็จ ชายหนุ่มก็พาเจียวอ้าวเดินทางข้ามป่าเขา จนถึงบริเวณยอดเขาของสำนักกระบี่ดาราสวรรค์ บนยอดเขานี้สูงจากระดับพื้นดินอย่างมาก หญิงสาวไถ่ถามออกไป “เจ้ามาทำอะไรที่นี้? ตอบข้าเสียที! ไม่งั้นข้าจะโกรธแล้วนะ!!”

“ข้าแค่อยากชมบรรยากาศของสำนักกระบี่ดาราสวรรค์ ข้าอยากรู้ว่ามันดีงามกว่าสำนักกระบี่คู่สวรรค์ของข้าหรือไม่” เฟยอวี่กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงธรรมดา 

เมื่อคำตอบของเฟยอวี่กลับออกไปแนวเชิงการแข่งขัน เจียวอ้าวก็ไม่ไต่ถามให้มากความ นางก็อยากรู้เช่นกันว่าสำนักของใครมีบรรยากาศเหมาะสมแก่การฝึกฝนมากกว่ากัน

ชายหนุ่มทอดมองออกไป ในครรลองสายตา นอกจากเมฆาขาวโพลนจนสุดสายตา มันล้วนไร้ซึ่งสิ่งใดอีก เฟยอวี่หยิบหน้ากากสีขาวปนอักขระทองคำขึ้นมา แววตาของชายหนุ่มแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัวขีดสุด เขาไม่รอช้าที่จะปล่อยหน้ากากจากยอดเขา จากสำนักกระบี่ดาราสวรรค์ร่วงหล่นสู่พื้นดินล่างสุด…

ความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจแผ่ซ่านไร้สิ้นสุด ประหนึ่งยกภูเขาออกจากอก จากหายใจไม่ทั่วท้องก็กลับมาหายใจได้คล่องดังเดิม สืบเนื่องจากต้นตอของปัญหาได้ถูกทำลายไป เขาภาวนาในใจ ชั่วชีวิตนี้ก็อย่าได้เจอตัวตนประเภทนั้นอีกเลย

“กลับกันเถอะ” เฟยอวี่กล่าวขึ้น แม้เขายังหันหลังให้เจียวอ้าวอยู่

“สรุปว่า สำนักของข้ากับสำนักของเจ้า สำนักใดบรรยากาศดีกว่ากัน?” เจียวอ้าวเอ่ยกล่าวด้้วยสีหน้าสนอกสนใจ นางในตอนนี้ไม่ใช่ขยะเหมือนตอนแรกอีกแล้ว แต่กลับกลายเป็นอัจฉริยะไร้คู่ต้านในบรรดาศิษย์ใหม่! …ระดับเริ่มต้นขั้นสี่

ชายหนุ่มหันขวับพลันเผยรอยยิ้มบาง “ในมุมมองของข้า แน่นอนว่าต้องเป็นสำนักของข้า สำนักกระบี่คู่สวรรค์” เขาสาวเท้าเดินตรงมาทางเจียวอ้าว และเดินเลยไป โซ่ตรวนที่ผูกรัดทำให้เจียวอ้าวต้องเดินตามเขาไป

คิ้วสีเงินของหญิงสาวเลิกสูงขึ้นด้วยความประหลาดใจ “เพราะเหตุใด?”

“สำนักของแม่นางนับว่าบรรยากาศดีหากเทียบกับสำนักอื่นๆ แต่หากเปรียบกับสำนักข้าย่อมหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ สำนักของข้ามีขุนเขาทั้งเก้าที่รายล้อมรอบราวกับแอ่งกระทะ สายน้ำไหลจากยอดเขางดงาม ทุกตารางนิ้วในสำนักเหมือนได้ใช้ชีวิตอยู่ในธรรมชาติ ซึ่งเป็นความสงบที่ผู้ฝึกตนมากมายตามหา สัตว์อสูรชุกชุมล้วนย้ำเตือนให้เหล่าศิษย์มีสติอยู่ตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม นี่ข้องเกี่ยวกับความต้องการที่ไม่เหมือนกันของแต่ละคน ข้าชอบบรรยากาศที่ทำให้ข้าเติบโตได้เร็ว ส่วนผู้ฝึกตนบางคนอาจชอบวิวทิวทัศน์ที่งดงามเช่นสำนักกระบี่ดาราสวรรค์มากกว่า” เฟยอวี่อธิบาย

เจียวอ้าวครุ่นคิด นางจ้องเฟยอวี่ไม่กระพริบตา “ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็ต้องพาข้าไปที่สำนักกระบี่คู่สวรรค์ด้วย ข้าต้องการบรรยากาศที่ทำให้เติบโตได้เร็ว”

เฟยอวี่หัวร่อเล็กน้อย “ข้ายินดีนัก มีโฉมงามเหมือนนางฟ้าเคียงข้าง นี่ล้วนเป็นความใฝ่ฝันของบุรุษ”

“คิดว่ายอข้าทุกครั้ง แล้วข้าจะเผลอชื่นชอบเจ้าหรืออย่างไร?”

ระหว่างการสนทนาของชายหญิงทั้งสอง จากยอดเขาของสำนักกระบี่ดาราสวรรค์เดินกลับผ่านป่าเขามากมาย ช่วงเวลาผ่านพ้นไปราวครึ่งชั่วโมง จนชายหญิงทั้งสองได้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าประตูบ้าน มันเป็นบ้านพักของเจียวอ้าว… การออกแบบนี้ไม่ต่างอันใดไปจากที่สำนักกระบี่คู่สวรรค์แม้เพียงนิด บ้านพักใหญ่โตราวกับให้หนึ่งครอบครัวได้อาศัย

แต่ทว่า มันปรากฏชายร่างสูงเพรียวผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่หน้าบ้านพัก เสื้ออาภรณ์ของเขาหรูหรา มันแผ่บรรยากาศของผู้ผู้สูงศักดิ์ออกมา เผ้าผมสีขาวโพลนซึ่งไม่ใช่สีเดิมของมันแต่อย่างใด นี่สืบเนื่องจากความแก่ชรา… ชายชราเฒ่าผู้นั้นหันมองมาอย่างเชื่องช้า ผู้ชรามิอาจทำใจให้สงบได้… เมื่อต้องจินตนาการว่าเจียวอ้าวใช้ชีวิตอยู่กับรอยแผลเป็นมานานหลายวัน บาดแผลนี้ส่งผลกระทบโดยตรงต่อจิตใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับบรรดาอิสตรีที่หลงใหลในความสวยงาม

ทันใดนั้นที่เจียวหั่วหันมามอง นัยน์ตาของผู้ชราเฒ่ารวมศูนย์อยู่ตรงเจียวอ้าวผู้เดียว นอกเหนือจากนั้นราวกับหมองหม่นเลือนลาง เจียวอ้าวน้ำตาคลอเบ้า นางวิ่งตรงไปทางปู่ด้วยความเร็วสูงสุด นางลืมแม้กระทั่งโซ่ตรวนที่ผูกรั้งไว้ โชคดีที่เฟยอวี่มีปฏิภาณไหวพริบเป็นเลิศ ชายหนุ่มวิ่งตามเจียวอ้าวไปเพื่อไม่ให้โซ่ตรวนจำกัดระยะของนาง หญิงสาวโผกอดปู่ที่ไม่ได้เจอหน้ากันเกือบสิบปี เจียวหั่วกอดนางกลับ เป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นและอ่อนโยน

ชายชราลูบศีรษะของเจียวอ้าวอย่างเอ็นดู ผู้เฒ่าเห็นมันแล้ว รอยแผลเป็นบริเวณหน้าผากด้านขวา ถ้าเป็นคนปกติมองคงรู้สึกกระอักกระอ่วนไม่น้อย แต่สำหรับเจียวหั่ว ไม่ว่าเจียวอ้าวจะหน้าตาเป็นอย่างไร นางก็คือนางฟ้าตัวน้อยของผู้เฒ่าอยู่ดี…

เจียวหั่วดันเจียวอ้าวนุ่มนวล ผู้ชราเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าคงทรมานมาก”

“ไม่เลยท่านปู่ ข้าสบายดี” น้ำเสียงการตอบกลับของเจียวอ้าวมั่นคงอย่างยิ่งยวด มันยากจะจับผิดนางได้ ถึงกระนั้น ตรงหน้าของนางคือเทพสงครามที่ดำรงชีวิตมามากกว่าหนึ่งพันปี ผู้ชรามองความรู้สึกที่แท้จริงของนางออก! 

เจียวหั่วเผยรอยยิ้มบาง นางไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย… ตอนที่นางยังเด็ก แม้ถูกรังแกนางก็ยังยืดหยัดออกปากว่า “ไม่เป็นอะไร” , “สบายดี” ทั้งที่ผู้ชราบอกกับนางไว้ว่าสามารถใช้ชื่อของเขาข่มขู่ผู้อื่นได้ตามใจชอบ แน่นอนว่าเจียวอ้าวไม่เคยทำเช่นนั้นแม้แต่ครั้งเดียว

เจียวอ้าวหันมองไปทางเฟยอวี่ หญิงสาวกล่าวแนะนำ “นี่ท่านปู่ของข้า”

เฟยอวี่ประสานฝ่ามือคำนับไปทางเจียวหั่ว “ผู้อาวุโส”

เจียวหั่วเคลื่อนสายตามองตรงมาทางชายหนุ่ม เขาเริ่มประเมินมันผิวเผิน ในมุมมองของผู้ชรา เฟยอวี่นั้นอ่อนแอหาใดเปรียบ… ด้วยวัยสิบห้าปี มันยังมิอาจทะลวงสู่ขั้นปรมาจารย์ซึ่งเป็นค่าเฉลี่ยที่บรรดาอัจฉริยะของมนุษย์ทั่วโลกเซียนสามารถเอื้อมไปถึงได้ หากเทียบกับตัวของเจียวหั่วเอง ผู้ชราในวัยสิบห้าปีกลับบรรลุไปถึงปรมาจารย์ขั้นกลางแล้วด้วยซ้ำ…

ความพึงพอใจต่อชายหนุ่มลดฮวบลง นี่หากไม่ใช่เพราะการกล่าวขานเกี่ยวกับเขาที่แพร่สะพัดไปทั่วสำนักกระบี่ดาราสวรรค์เมื่อวันก่อน ผนวกกับคำกล่าวอ้างของสหายคนสนิท ว่ามันคือว่าที่เซียน ถ้าไม่มีผู้คนพูดเช่นนี้ ผู้ชราคงจัดการเปลี่ยนคู่ให้เจียวอ้าวในทันทีตั้งแต่แรกเห็น

เมื่อเจียวหั่วมองสำรวจเฟยอวี่อย่างละเอียด บนใบหน้าของผู้ชราพลันปรากฏแววตกตะลึง หน่วยก้านของมันดีเลิศอย่างถึงที่สุด ความเคลือบแคลงสงสัยต่อเด็กหนุ่มถูกคลี่คลาย พรสวรรค์ของมันดีมากจริงๆ เป็นมนุษย์ที่มีพรสวรรค์สูงสุดที่เจียวหั่วเคยเห็นตั้งแต่มันเกิดมา!! แต่ทว่า ถ้าหน่วยก้านมันล้ำเลิศถึงเพียงนี้ เหตุใดมันยังอยู่ในระดับเริ่มต้นขั้นเจ็ด?

“นามของข้าคือเจียวหั่ว” สุ้มเสียงอันแหบพร่าของผู้ชราดังขึ้น

เฟยอวี่ขมวดคิ้วเป็นปมแน่น ตระกูลซูเป็นตระกูลเก่าแก่ที่ดำรงอยู่มานานกว่าร้อยปี สมุดบางเล่มที่สะสมในตระกูลล้วนมีการจดบันทึกไว้ถึงเหตุการณ์เมื่อร้อยปีก่อน การพบปะครั้งสุดท้ายของบรรพบุรุษตระกูลเจียวและยอดฝีมือปริศนา… ในสมุดนั้นกล่าวอ้างว่า บรรพบุรุษตระกูลเจียวกระทั่งราชวงศ์หนานผู้ปกครองแดนราชันยังครั่นคร้ามเกรงกลัว ส่วนยอดฝีมือปริศนาที่ถูกอ้างถึง มันผู้นั้นเคยโลดแล่นมาแล้วทั่วทั้งโลกเซียน

“หรือว่า… ผู้อาวุโสคือบรรพชนของตระกูลเจียว? …เจียวหั่วผู้นั้น”