บทที่ 43
กายาหินผา
[ โจมตีเข้าจุดอ่อน]
[ สังหารผู้เล่น]
[ เลเวลอัพ ]
หนึ่งกระบี่สังหารผู้เล่นผู้เล่นคนนั้นโดนตัดหัวจนศีรษะกระเด็นร่างกายของมันค่อยค่อยแตกสลายออกไปหลังจากที่โดนกระบี่ของหวงหมิงทะลวงข้ากลางร่างกายมันเองก็กลับคืนสู่สภาพวิญญาณ
ในตอนนี้ร่างกายของผู้เล่นคนนั้นมันค่อยค่อยย้อนคืนกลับไปกลายเป็นสภาพวิญญาณแล้วก็เดินทางกลับไปสู่โรงเตี๊ยมวิญญาณ
พวกคนที่เหลือแสดงใบหน้าตื่นตระหนกตกใจดวงตาของพวกมันเบิกกว้างขึ้นตอนนี้ผู้นำของพวกมันโดนโจมตีจนถึงแก่ชีวิตไปเรียบร้อยแล้ว
หัวหน้าของพวกมันถือว่าเป็นคนที่มีพลังต่อสู้อยู่ในระดับสูงที่สุดมากที่สุดภายในกลุ่มการที่โดนมือสังหารลอบสังหารจนตายแบบนี้แน่นอนว่าพวกมันที่เหลืออยู่ก็แสดงท่าทางเคร่งเครียด
พวกมันเหลืออยู่อีกประมาณห้าคนล้วนแล้วโดนกดดันด้วยจำนวนขององครักษ์ของหวงหมิงที่มากมาย
“ เจ้าพวกนี้มันอะไรกันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีพวกมันอยู่ภายในบริเวณนี้ด้วย ”
“ นั่นสิไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามีพวกมันอยู่ภายในบริเวณนี้ด้วยทำไมกัน!! ” พวกมันพากันพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
ในตอนนี้กำลังรับมืออย่างเต็มกำลังกับพวกมือสังหารที่อยู่บริเวณด้านหน้า
แต่การโดนกดดันด้วยจำนวนการจะเอาชนะก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายเจ้าผู้เล่นพวกนี้เพิ่งทำการเล่นเกมเกมนี้ได้เพียงแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้นนะเพราะแบบนั้นตัวของหวงหมิงรู้ดีว่าพวกมันไม่ได้มีความสามารถมากพอที่จะต่อต้านหรือว่ารับมือกับศัตรูหลายหลายคนในเวลาเดียวกัน
โดยถ้าเป็นพวกผู้เล่นระดับสูงการจะรับมือกับพวกตัวละครจากระบบหรือว่าพวกสตูลที่เป็นผู้เล่นหลายหลายคนในเวลาเดียวกันไม่ใช่เรื่องยากถ้ามีระดับห่างกัน
สรุปแล้วมันเองก็เป็นเกี่ยวกับเรื่องกำลังและประสบการณ์
ประสบการณ์แล้วก็ความสามารถในการต่อสู้สำหรับภายในโลกใบนี้มันเป็นสิ่งที่จำเป็นเป็นอย่างมากทั้งการเคลื่อนไหวทั้งการคิดรวมไปถึงทั้งการคาดการณ์ทุกอย่างล้วนแล้วมีผลกับการต่อสู้ทั้งหมด
หวงหมิงที่กำลังยืนอยู่ยกยิ้มขึ้นที่มุมปากเขามองดูพวกผู้เล่นที่อยู่บริเวณด้านหน้าโดนทหารองครักษ์ของเขารุมโจมตี“ ดูเหมือนว่าจะไม่จำเป็นจะต้องยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้ว ”
“ ไม่ว่าอย่างไรเจ้าพวกผู้เล่นพวกนั้นก็ไม่น่าจะสามารถรับมือกับทหารองครักษ์ของเราได้”
ในขณะที่หวงหนิงกำลังยืนผ่อนคลายอยู่นั้นหนึ่งในผู้เล่นพวกนั้นอยู่อยู่มันก็หันมามองที่เขา
หวงหมิงสัมผัสได้ถึงดวงตาที่จ้องมองมาที่ตนเองหลังจากดวงตาของมันจ้องมองมาที่เขาเขาก็รู้ได้ในทันทีว่ามันนั้นพุ่งทะยานเข้ามาเล่นงานคนผู้นั้นสะบัดองครักษ์ของเค้าหลุดออกไปจากการโจมตี
มันใช้โอกาสเสี้ยววินาทีพุ่งทะยานมุ่งตรงมาบริเวณด้านหน้าเขาใส่หน้าของหวงหมิงอย่างรวดเร็ว
หนึ่งกระบี่พรุ่งทะยานผ่านอากาศกระบี่ภายในมือของมันพถึงตรงใส่ร่างกายของหวงหมิงที่กำลังยืนอยู่ “ ตายซะ!!! ”
มันตะโกนออกมาด้วยความโกรธแค้นกระบี่นี้แฝงเร้นไปด้วยความโกรธของบ้านอย่างเต็มเปี่ยม
การที่ผู้เล่นมันจะโกรธหลังจากที่ตายมันเองก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรมันเป็นเพราะว่าหลังจากที่ตายลงไปแล้วจึงอยู่ที่ว่าพวกมันสามารถเกิดใหม่ขึ้นมาได้
แต่ว่ามันเองก็มีเงื่อนไขอยู่เช่นเดียวกันในการเกิดใหม่โดยในการเกิดใหม่ตัวของมันจะจำเป็นจะต้องจ่ายค่าเลเวลของตนเองประมาณห้าเลเวลในการคืนชีพขึ้นมาอีกหนึ่งครั้ง
ซึ่งสำหรับพวกมันแล้วห้าเลเวล มันเป็นจำนวนที่เยอะเป็นอย่างมากพวกมันถ้าต้องจ่ายค่าเกิดแมวรู้จะง่วงขนาดนั้นจำเป็นต้องเสียเวลาอีกประมาณห้าถึง10 วันในการเก็บใหม่
แต่ว่ามันเองก็ไม่ได้เพียงแค่นั้นโทษฐานของการตายมันมีมากกว่านั้นสะอีก
หลังจากที่โดนสังหารพวกมันจะสูญเสียไอเท็มทั้งหมดภายในช่องเก็บของของตนเองที่ไม่ได้อยู่ภายในคลังเก็บของให้กับคนที่สองหาได้
โดยไอเท็มที่จะสูญเสียไปก็อย่างเช่นเงินที่ตนเองนั้นพบเก็บเอาไว้ไม่ได้เก็บเอาไว้ภายในคลังเก็บของหรือไอเท็มที่สามารถโอนย้ายได้แทบจะทั้งหมด
การที่พวกมันโดนสังหารภายในสถานที่อย่างนี้เทียบเท่ากับว่าพวกมันต้องสูญเสียทั้งค่าเลเวลและก็สูญเสียพวกของภายในกระเป๋าของพวกมันที่พวกมันไม่ได้เก็บเอาไว้
เพราะแบบนั้นถึงแม้ว่าจะสามารถเกิดใหม่ได้พวกมันก็ยังโกรธแค้นอยู่ดีชายผู้นั้นพุ่งทะยานตรงเข้ามาใส่ร่างกายของหวงหมิงกระบี่ของมันหมายจะปิด
หวงหมิงเขาไม่หลบการโจมตีที่มันพุ่งทะยานเข้ามาเท้าทั้งสองข้างของเขาตั้งหลักอย่างมั่นคง
ทำการยืดร่างกายตรงขึ้นสูดหายใจเข้าไปภายในปอด “ กายาหินผา!!!”
“ เพล้ง!!! ”เสียงที่มันดังขึ้นมามันคือเสียงที่ดังกังวาลราวกับเศษแก้วที่แตกออกแต่สิ่งที่แตกออกมันไม่ใช่เศษแก้วแต่เป็นกระบี่ของคนผู้นั้นที่พุ่งทะยานเข้ามาปะทะกับร่างกายของหวงหมิงต่างหาก
กระบี่เล่มนั้นที่เป็นไอเท็มแตกออกกระบี่หักครึ่งจากการปะทะเข้ากับร่างกายอันแข็งแกร่งหวงหมิงใช้คุณสมบัติของร่างกายส่งเสริมโดยการใช้ทักษะวรยุทธกายาหินผา
ก็อย่างที่เห็นความแข็งแกร่งของมันเพิ่มขึ้นหลายเท่ากระบี่ของผู้ที่อยู่บริเวณด้านหน้าพุ่งทะยานเข้ามาปะทะอย่างเต็มเต็มแต่ว่ากระบี่ของคนผู้นั้นกลับแตกออกโดยที่ไม่เหลือชิ้นดี
[ ชื่อสกิลกายาหินผา ระดับ จอมยุทธ[สีฟ้า] ]
[ ขั้น 2(สูงสุดขั้น 16 )]
[ รายละเอียดของสกิลกายาหินผาแข็งกล้าดุจหินเมื่อใช้งานความสามารถส่งเสริมให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นตามจำนวนความแข็งแกร่งและปราณ]
นี่คือวิชาวรยุทธระดับสีฟ้าความแข็งแกร่งของมันป้องกันการโจมตีของผู้เล่นคนนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
หวงหมิงไม่ได้รับบาดเจ็บกับการโจมตีที่มันโจมตีเข้ามาใส่ตนเองเลยด้วยซ้ำ
คนที่อยู่ด้านหน้าตกตะลึงเลยมันสงสัยและประหลาดใจว่ามันจะมีตัวละครจากระบบที่ใดที่สามารถมีความแข็งแกร่งของทักษะวรยุทธขนาดนี้
“ นี่มันอะไรกันความแข็งแกร่งของทักษะวรยุทธขนาดนี้ ”
คนผู้นั้นพูดยังไม่ทันจบประโยคเลยด้วยซ้ำหวงหมิงที่สามารถรับการโจมตีของมันได้เขาตอบโต้กลับไปกระบี่ภายในมือของเขาทำการตวัดตัดศีรษะของผู้เล่นคนนั้นอย่างง่ายดาย “ ฉึบ!!! ”
[ โจมตีเข้าจุดอ่อน]
[ สังหารผู้เล่น]
[ เลเวลอัพ ]
ศรีษะกระเด็นหลุดหนึ่งในผู้เล่นโดนสังหารไปอีกหนึ่งคนร่างกายของมันกลับคืนสู่สภาพวิญญาณมุ่งตรงกลับไปที่โรงเตี๊ยมวิญญาณ
แน่นอนว่าหลังจากนั้นสภาพการต่อสู้ก็สามารถคาดเดาได้ไม่ยากเลยกลุ่มผู้เล่นพวกนั้นมันโดนองครักษ์ของหวงหมิงลงมือสังหารทั้งหมด
แม้ว่าพวกมันจะมีระดับเลเวลที่สูงกว่าแต่ว่าถ้ามองหรือค่าสถานะและก็ความแข็งแกร่งของพื้นฐานทั้งห้าแห่งการฝึกฝนมันยังน้อยกว่ามาก
รวมไปถึงในด้านจำนวนด้วยพวกมันรวมแล้วมีประมาณ6คนเท่านั้นกลับจำนวนฝั่งเขาที่มีมากกว่าถึงสองเท่าสังหารพวกมันได้ก็ไม่แปลกอะไร
สำหรับตอนนี้เมื่อสังหารพวกผู้เล่นพวกนั้นได้แล้วตัวของเค้าก็จำเป็นจะต้องเดินทางกลับไปที่โรงเตี๊ยม
พวกมันจำเป็นจะต้องจ่ายค่าเลเวลของตนเองในการฟื้นคืนร่างกายวิญญาณจากร่างวิญญาณกลายเป็นร่างกายเนื้อโดยถ้ามองถึงเวลาภายในเกมส์มันจำเป็นจะต้องใช้เวลาประมาณสองวันกว่าที่มันจะฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้
นี่เป็นเงื่อนไขของเกมที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นอย่างดีเพื่อป้องกันไม่ให้พวกผู้เล่นฟื้นคืนชีพได้อย่างรวดเร็วและเกิดการประทะกันอย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่มีผู้ใดรู้แพ้รู้ชนะมันเลยถูกกำหนดเงื่อนไขการฟื้นคืนร่างกายจากสภาพวิญญาณขึ้นมา
หวงหมิงแสดงรอยยิ้มดวงตาของเขามองตรงไปบริเวณรอบรอบก่อนที่จะกล่าวกับพวกที่อยู่บริเวณด้านหน้า“ ไปกันเถอะเรามีเวลาแล้วเดินทางกลับกันพวกเราจำเป็นจะต้องสะสางปัญหาที่เมืองชายแดนใต้ให้เสร็จในสองวัน ”
“ พะย่ะค่ะ!!! ”
พวกทหารที่อยู่บริเวณด้านหน้าทำการขานรับด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น
หลังจากนั้นก็เดินทางมุ่งตรงกลับไปที่เมืองชายแดนใต้ที่ตั้งอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก
เมื่อเดินทางกลับไปถึงหวงหมิงเริ่มลงมืออย่างรวดเร็ว
ศาลกล่าวโทษขุนนางกบฏตงหยางถูกส่งไปที่ว่าการอำเภออย่างรวดเร็ว
“ นี่มันอะไรกัน!!! ”เสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พึงพอใจดังขึ้น
จบบท