เลเวลอัพ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
เมื่อวาน เรื่องที่เกิดขึ้นที่ตระกูลหลง ดูเหมือนว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นที่ไหนมาก่อน อีกทั้งเกิดขึ้นอย่างไม่มีต้นสายปลายเหตุเลยสักนิด
มีเพียงการเปลี่ยนแปลงเดียวคือ
เมื่อบรรดาลูกน้องและทหารราชสํานักพบหลงเฟย ก็ต่างพากันหลบทางให้เขา
“ข้าต้องการยาลูกกลอนรักษาบาดแผลชั้นสูงหนึ่งชุด” หลงเฟยเดินมาถึงห้องโอสถประจําตระกูลหลง ในขณะที่เฉียวเฉียวได้รับบาดเจ็บไปทั้งตัวและมีเพียงยาลูกกลอนเท่านั้นถึงจะสามารถรักษาได้
เมื่อผู้ดูแลเห็นหลงเฟย ก็ทําสีหน้านิ่งเฉย และพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอันเย็นชาว่า “ไม่มี"
หลงเฟยถึงกับตกตะลึง “คลังโอสถประจําตระกูลหลงใหญ่ขนาดนี้ จะไม่มียาลูกกลอนรักษาบาดแผลได้อย่างไร เจ้าอยากจะลองดีใช่ไหม? รีบๆ ไปเอายาลูกกลอนรักษาบาดแผลมาหนึ่งชุดเดี๋ยวนี้”
ผู้ดูแลกัดฟันกรอดและพูดว่า “คุณชายหลง สิทธิในการเบิกต่อเดือนของท่านถูกผู้อาวุโสหลงเพิกถอดไปตั้งนานแล้ว ไม่ต้องพูดถึงยาลูกกลอนรักษาบาดแผลหรอกเพราะท่านไม่สามารถเบิกได้แม้แต่หนึ่งตําลึงเงินเดียว ท่านหยุดทําให้ข้าน้อยลําบากใจได้แล้ว”
“หลงจ้านอู่...”
“ตาแก่เส็งเคร็งนี่!”
หลงเฟยด่าไปหนึ่งประโยค พลางมองหน้าผู้ดูแลที่สั่นอยู่เล็กน้อย จากนั้นก็สะบัดชายแขนเสื้อและเดินจากไป
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ถอยหลังกลับมา
ผู้ดูแลสะดุ้งตกใจจนตัวแทบจะทรุดลงบนพื้น
หลงเฟยถามขึ้น “หากจะปรุงยาลูกกลอนรักษาบาดแผลต้องใช้สมุนไพรอะไรบ้าง?”
“ปรุงยาลูกกลอนรักษาบาดแผล?”
ผู้ดูแลรู้สึกประหลาดใจ พร้อมกับพูดขึ้นว่า “รากกล้วยไม้นภาลัยหนึ่งชุด หญ้าเฟิร์นเจ็ดดาราหนึ่งชุด บงกชสําฤทธิ์หนึ่งชุด...”
หลงเฟยจดรายชื่อสมุนไพรเหล่านี้ไว้
จากนั้นจึงเดินออกไปทางถนนใหญ่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด พลางพูดขึ้นว่า “หลงจ้านอู่ รอข้าฝ่าด่านนักรบจ้านหวางให้ได้ก่อนเถอะ ข้าจะรีบกลับมาหาเจ้า จะสั่งสอนให้ร่วงทั้งตระกูล...ให้ตายเถอะ ข้าก็สกุลเดียวกับมัน โธ่เอ๊ย!”
หลงเฟยเริ่มไม่กล้าไปเผชิญหน้ากับหลงจ้านอู่เพราะเขาบําเพ็ญเพียรจนถึงด่านณานนักรบจ้านหวางแล้ว เพียงแค่ไอปราณที่ปลดปล่อยออกมามันก็แทบจะบีบอัดเขาจนขยับไม่ได้แล้ว
ก่อนหน้าที่จะฝ่าทะลุด่านณานนักรบจ้านหวางไปได้ หลงเฟยจะไม่ยอมเผชิญหน้ากับหลงจ้านอู่อีกครั้ง
“โชคดีที่ข้าฝึกฝนศิลปะการปรุงยาลูกกลอนมา" หลงเฟยพูดในใจ
เมื่อเดินมาถึงร้านค้าขายยาลูกกลอน หลงเฟยก็ถามขึ้น “เม็ดยาลูกกลอนรักษาบาดแผลขั้นสูงนี้ราคาเท่าไร?”
ถ้าซื้อได้ก็ควรที่จะซื้อ อีกฝ่ายพูดขึ้นะ “1 ชุด 1300 ตําลึง”
“แม่เจ้าโว้ย!”
“นี่ขูดรีดขูดเนื้อกันใช่ไหม?” หลงเฟยตกใจอย่างหนัก ยาลูกกลอนหนึ่งชุดราคาพันกว่าตําลึงเงิน ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาตอนนี้มีเพียง 1200 ตําลึงเงิน แม้แต่ยาลูกกลอนรักษาบาดแผลขั้นสูงก็ซื้อไม่ได้
อีกฝ่ายขมวดคิ้ว พร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดูถูกว่า “ ถ้าซื้อของชั้นสูงไม่ได้ ก็ซื้อชั้นล่างสิ ยาลูกกลอนรักษาบาดแผลชั้นสูงมีแต่ผู้ดีซื้อกัน แต่ขาดูสารรูปเจ้าแล้ว...”
“ข้าดูเหมือนคนไม่มีปัญญาซื้อเหรอ?” หลงเฟยไม่ทันรอเขาพูดจบก็พูดแทรกขึ้นมาจากนั้นก็หยิบเงิน 1200 ตําลึงเงินและวางลงไปบนโต๊ะอย่างแรง
อีกฝ่ายแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “นี่เงินแกไม่พอนี่”
หลงเฟยจ้องหน้าเขาและพูดว่า “ข้าบอกหรือว่าจะซื้อยาลูกกลอนชั้นสูง? ข้ามาซื้อสมุนไพรวิเศษ รากกล้วยไม้นภาลัย หญ้าเฟิร์นเจ็ดดารา และบงกชสําริด...และจะซื้อ ทั้งหมดนี้รวมกันในราคา 1200 ตําลึงเงิน"
อีกฝ่ายตกตะลึง พลันหัวเราะเยาะเย้ยแล้วพูดขึ้นว่า “สมุนไพรวิเศษทั้งหมดนี้เป็นส่วนประกอบของยาลูกกลอนรักษาบาดแผล แกคงไม่คิดจะปรุงยาลูกกลอนเองใช่ ไหม”
คําพูดของเขาที่ดังออกไปเช่นนั้น ทําให้คนที่นั่งอยู่ในร้านต่างพากันหัวเราะขึ้นมา
ปรุงยาลูกกลอน?
ยาลูกกลอนไม่ใช่อะไรที่จะสามารถปรุงกันได้ทุกคน
หากใครๆ ก็สามารถปรุงยาลูกกลอนเองได้ ยาลูกกลอนคงไม่แพงขนาดนี้หรอก
การที่จะเป็นอาจารย์ด้านการปรุงยาลูกกลอนจําเป็นต้องมีพรสวรรค์ด้านการปรุงยาได้อยู่ดี
พรสวรรค์นั้นสําคัญเป็นอย่างมาก
แต่ทว่าเงินทองนั้นสําคัญกว่า
เพราะว่าปรมาจารย์ด้านการปรุงยาต้องใช้สมุนไพรวิเศษมากมายก่ายกองในการบ่มเพาะการปรุงยาลูกกลอนขึ้นมาสักชุด โดยที่ไม่รู้ว่าจะต้องเสียเงินทองซื้อสมุนไพรวิเศษมากมายเท่าไหร่ถึงจะบ่มเพาะได้สําเร็จ
ถึงแม้ว่าจะเป็นคนในตระกูลหลงที่เป็นหนึ่งในสี่หลักคานแห่งสวรรค์ ก็สามารถฝึกฝนให้เป็นได้เพียงอาจารย์ด้านการปรุงยาลูกกลอนแค่ขั้นราชาชั้นแปดเท่านั้น
การที่จะกลายเป็นอาจารย์ด้านการปรุงยานั้นยากยิ่งนัก
แม้แต่คนในพระบรมวงศานุวงศ์ยังต้องเข้าหาสุดยอด ปรมาจารยด้านการปรุงยาโดยการประจบ ส่วนตามสํานักยุทธต่างๆ ก็จําเป็นต้องจ่ายค่าเชื้อเชิญมาในราคาที่สูง
“หัวเราะบ้าอะไรกัน” หลงเฟยสบถอย่างไม่สบอารมณ์ไปหนึ่งประโยค “บ่นอะไรนักหนา? ข้าต้องการจะซื้ออะไร แกก็มีหน้าที่ไปหยิบอันนั้นไม่ต้องมาสนใจว่าข้าจะเอาไปปรุงยาหรือเอาไปให้หมูกิน”
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 นี่มันระเบิดไอพิษใช่ไหม? (1)

คล้ายกับเรื่องเลเวลอัพ ที่คุณอ่าน

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 16 นี่มันระเบิดไอพิษใช่ไหม? (1)

คล้ายกับเรื่องเลเวลอัพ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้