Evolution the Big Tree เกิดใหม่ทั้งทีกลายเป็นต้นไม้วิวัฒนาการไปซะแล้ว

        “ระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งแล้วหรือ?”

        อวี๋จื่ออวี๋จ้องมองหญิงสาวที่ดูไม่ต่างจากคนทั่วไปคนนี้เขาก็รู้สึกยินดีด้วยขึ้นมา

        แม้จะไม่รู้ว่าพลังของชิงเอ๋อร์เป็นอย่างไรแต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ชิงเอ๋อร์น่าจะแข็งแกร่งพอที่จะเป็นแขนซ้ายแขนขวาของเขาได้แล้ว

        ในตอนนั้นเองราวกับรับรู้ความคิดของอวี๋จื่ออวี๋ได้ ชิงเอ๋อร์ก็ยิ้มอย่างขี้เล่น

        “นายท่าน ฉันจะแสดงพลังให้ท่านดูค่ะ”

        พูดจบ ชิงเอ๋อร์ก็ค่อยๆหันหลังให้อวี๋จื่ออวี๋ เธอยกมือขึ้น สายตาจับจ้องไปยังยอดเขาที่อยู่ไม่ไกล

        ทันใดนั้น อวี๋จื่ออวี๋ก็ต้องประหลาดใจชุดสีแดงของชิงเอ๋อร์ก็พลิ้วไหวทั้งที่ไม่มีลม

        “ครืน!”

        ลมกระโชกแรงพัดขึ้นพลังอันน่าสะพรึงกลัวได้ปะทุออกมา

        “เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ...”

        ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวนั้นมีประกายสายฟ้าสีขาวแลบแปลบปลาบในอากาศ

        ยอดเขาที่อยู่ไม่ไกลสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

        พังทลายทีละน้อย

        ทีละน้อย

        จนกระทั่ง...

        เสียงหินใหญ่ร่วงกราวดังขึ้น ยอดเขาแตกหักแล้วก้อนหินนับไม่ถ้วนพร้อมกับหินขนาดยักษ์ห้าหกเมตรค่อยๆ ลอยขึ้นมา

        แม้จะยังสั่นไหวอยู่แต่ภาพอันน่าสะพรึงกลัวนี้ก็ทำให้สัตว์ป่ากลายพันธุ์หลายตัวต้องเบิกตากว้าง

        “โฮก...”

        เสือขาวคำราม ขนทั่วร่างของมันลุกชัน

        “มอออ...”

        ปีศาจกระทิงที่อยู่ไม่ไกลจากชิงเอ๋อร์หรี่ตาลงแล้วค่อยๆ ลุกขึ้น มองไปยังชิงเอ๋อร์ด้วยแววตาประหลาดใจที่หาได้ยาก

        “พี่ใหญ่...”

        “ฮิฮิ...”

        เสียงหัวเราะใสกระจ่างดุจกระดิ่งเงินดังสะท้อนในอากาศมือขวาของชิงเอ๋อร์กำแน่นอย่างรวดเร็ว

        เสียง ‘ครึ่ก’ดังขึ้น ก้อนหินยักษ์ที่ลอยขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับหินนับไม่ถ้วนราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบจนระเบิด

        “ตูม!”

        พร้อมกับเสียงคำรามที่น่ากลัวฝุ่นควันลอยฟุ้งไปทั่วในอากาศ

        .......

        “มีดีเหมือนกันนะ”

        อวี๋จื่ออวี๋เอ่ยชมเบาๆ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

        วิธีการเช่นนี้ไม่เลวเลยจริงๆ

        ประเด็นสำคัญไม่ใช่พละกำลังแต่เป็นความลึกลับของพลังจิตที่ป้องกันได้ยาก

        ในเวลานั้นเองผมยาวที่ปลิวไสวของชิงเอ๋อร์ก็ค่อยๆ กลับมาทิ้งตัวนิ่งเธอหันกลับมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

        “นายท่าน ฉันเก่งใช่ไหมคะ?”

        “อืม”

        อวี๋จื่ออวี๋พยักหน้าพลางนึกถึงพลังอันน่าเกรงขามของชิงเอ๋อร์เมื่อครู่ แล้วพูดตามตรงไปว่า

        “เมื่อครู่เจ้าใช้พลังเต็มที่หรือยัง?”

        “ยังเลยค่ะ”

        พูดจบชิงเอ๋อร์ก็นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า

        “เมื่อกี้น่าจะใช้ไปประมาณสองส่วนค่ะ”

        “แค่สองส่วนอย่างนั้นหรือ?”

        อวี๋จื่ออวี๋รู้สึกตกใจอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

        เมื่อครู่นี้หญิงสาวคนนี้ยกหินยักษ์หนักหลายสิบตันขึ้นมาได้อย่างง่ายดายนี่ยังไม่รวมถึงว่าเธอสามารถควบคุมวัตถุจากระยะไกลเกือบสามร้อยเมตรได้

        ในตอนนั้นเองราวกับเห็นความตกใจของอวี๋จื่ออวี๋ ชิงเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะอธิบายเพิ่มเติมว่า

        “นายท่านฉันได้กลืนกินวิญญาณของตะขาบเงินไปแล้วพลังจึงห่างไกลจากระดับเหนือธรรมชาติขั้นที่หนึ่งทั่วไปมากค่ะ”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ใบหน้าของชิงเอ๋อร์ก็เผยแววภาคภูมิใจและความสุข จากนั้นพูดเสริมว่า

        “และเพราะกลืนกินวิญญาณของตะขาบเงินวิธีการโจมตีของฉันจึงไม่ใช่แค่พลังจิตธรรมดาๆ ...”

        พูดจบ ชิงเอ๋อร์ก็ตบมือขวาลงบนพื้นอย่างแรง

        ทันใดนั้นภายใต้สายตาที่ประหลาดใจของอวี๋จื่ออวี๋เส้นแสงสีเงินสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากร่างของเธอ

        มันพุ่งตรงไปยังที่ไกลออกไปดุจสายฟ้าแลบ

        “นี่คือ?”

        ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยอวี๋จื่ออวี๋จับภาพเส้นแสงสีเงินนั้นได้ทัน

        เกล็ดหนาแน่นราวกับหล่อขึ้นจากเงินแท้

        “ตะขาบเงินหรือ?”

        เขาจ้องมองเส้นแสงสีเงินที่พุ่งผ่านท้องฟ้าไปไกลแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา

        “ค่ะ”

        ชิงเอ๋อร์พยักหน้าและยิ้มตอบ

        “ตะขาบเงินได้กลายเป็นวิธีการโจมตีอย่างหนึ่งของฉันไปแล้วค่ะ”

        พูดจบ ชิงเอ๋อร์ก็ยกมือเรียกเส้นแสงสีเงินบนท้องฟ้าหยุดชะงักกะทันหัน จากนั้นราวกับได้รับการเรียกขานมันก็หันกลับมาในพริบตา

        ไม่นานนักตะขาบยาวยี่สิบเซนติเมตรตัวหนึ่งก็ตกลงบนหลังมือของชิงเอ๋อร์

        แต่เมื่อมองดูตอนนี้ ตะขาบตัวเล็กๆตัวนี้ไม่ได้ดูดุร้ายเหมือนเมื่อก่อน

        กลับกันเพราะร่างกายที่เหมือนหล่อจากเงินบริสุทธิ์ มันจึงดูประณีตอย่างยิ่ง

        โดยเฉพาะในตอนนี้ที่มันนอนนิ่งอยู่บนหลังมือของชิงเอ๋อร์ยิ่งดูน่ารักไปอีกแบบ

        “ฉันตั้งชื่อให้มันว่า ‘เสี่ยวอิ๋น’ นายท่านคิดว่ายังไงคะ?”

        “ดีมาก”

        อวี๋จื่ออวี๋ยิ้มเมื่อมองดูชิงเอ๋อร์ที่กำลังมีความสุข ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มออกมาเช่นกัน

        เป็นเรื่องดีที่ชิงเอ๋อร์สามารถทะลวงผ่านระดับได้สำเร็จ

        และด้วยพลังของเธอในตอนนี้แม้ว่าจะถูกมนุษย์ค้นพบเบื้องหลัง เธอก็ไม่น่าจะเจอปัญหาใหญ่โตอะไร

        อย่างน้อยที่สุดก็พอเอาตัวรอดได้

        ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ชิงเอ๋อร์ก็ขมวดคิ้ว

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        อวี๋จื่ออวี๋ที่สังเกตเห็นความผิดปกติของชิงเอ๋อร์รีบถามทันที

        “ร่างของฉันที่อยู่ทางฝั่งมนุษย์ดูเหมือนจะเจอเรื่องบางอย่างขึ้นค่ะ”

        ใบหน้าของชิงเอ๋อร์มีแววประหลาดใจ

        เธอพูดอย่างสงสัย แต่เพียงชั่วครู่เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของอวี๋จื่ออวี๋ ชิงเอ๋อร์ก็ยิ้มและพูดว่า“นายท่าน วางใจเถอะค่ะ น่าจะเป็นเรื่องดี”

        “เรื่องดีรึ?”

        อวี๋จื่ออวี๋ครุ่นคิดแล้วพูดว่า“งั้นเธอกลับไปทางฝั่งมนุษย์ก่อนเถอะร่างนั้นของเธอยังค่อนข้างสำคัญ”

        ชิงเอ๋อร์พยักหน้าและเห็นด้วย

        “จริงค่ะการควบคุมมานานทำให้เริ่มรู้สึกว่าร่างนั้นกับฉันมีความผูกพันที่แยกจากกันไม่ได้แล้ว”

        เมื่อพูดถึงตรงนี้ชิงเอ๋อร์ก็กลายเป็นควันสีแดงอีกครั้ง และค่อยๆ จมลงสู่พื้นดิน

        “นายท่าน ไปก่อนนะคะ”

        .....

        ทางฝั่งสหพันธรัฐ

        ณ ส่วนลึกของศูนย์วิจัยพันธุกรรมซึ่งเป็นหนึ่งในห้องทดลองลับสุดยอด

        ภายในห้องที่ได้รับการคุ้มกันอย่างหนาแน่น

        หินวิญญาณจำนวนมากที่กองอยู่ตามมุมห้องต่างปล่อยกระแสพลังสีแดงเข้มออกมาอย่างต่อเนื่องพุ่งตรงไปยังร่างหนึ่ง

        ในเวลาเดียวกันนั้นเปลวไฟพุ่งกระจายไปทั่วในอากาศ

        แล้วร่างที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของเปลวไฟก็ขยับเปลือกตาเล็กน้อยราวกับกำลังจะตื่นขึ้น

        ครู่ต่อมา เธอลืมตาขึ้นมองดูเปลวไฟที่ลอยเต็มอากาศ และมองดูหินวิญญาณรอบๆ

        หลิงเอ๋อร์ดูเหมือนจะตระหนักอะไรบางอย่างได้มุมปากกระตุกเล็กน้อย

        “ร่างนี้ก็ทะลวงผ่านระดับตามไปด้วยเหรอ?”

        ในขณะที่พึมพำใบหน้าของหลิงเอ๋อร์ก็ดูประหลาดใจ แม้ว่าเธอจะเคยคาดเดาความเป็นไปได้ไว้บ้างแต่เมื่อเจอเข้าจริงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอัศจรรย์ใจ

        อย่างไรก็ตามเพราะร่างหลักเพิ่งทะลวงผ่านระดับไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธอจึงไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนัก

        เธอส่ายหน้า ปัดความคิดในหัวออกไป

        ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือต้องทำการทะลวงผ่านระดับให้เสร็จสิ้นเสียก่อนและหลิงเอ๋อร์มีความรู้สึกบางอย่างว่าหากเธอต้องการก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้นในอนาคต ร่างนี้อาจเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่ง

        และด้วยความรู้สึกที่คลุมเครือที่เกิดขึ้นนี้เองที่ทำให้หลิงเอ๋อร์ให้ความสำคัญกับร่างนี้มาก

        ที่ผ่านมาฝึกฝนประจำวันก็ไม่เคยขาด

        แน่นอนอีกเหตุผลหนึ่งที่เธอให้ความสำคัญก็เพราะว่า มีเพียงร่างนี้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นเธอถึงจะมีอำนาจในการพูดคุยกับมนุษย์มากขึ้น

        มิฉะนั้นหากเป็นเพียงหญิงสาวที่มีพรสวรรค์ธรรมดาๆ คงไม่มีทางถูกศูนย์วิจัยพลังวิญญาณหมายเลขหนึ่งส่งมายังห้องทดลองลับสุดยอดแห่งนี้ได้

        หลิงเอ๋อร์เม้มริมฝีปากแผ่วเบาและหลับตาลงอีกครั้ง

        จากนั้นในวินาทีถัดมา

        “ครืน!”

        ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างเปลวไฟเต็มท้องฟ้าต่างพัวพันกันเป็นเกลียวคลื่นสุดท้ายก็กลายเป็นพายุหมุนพุ่งเข้าสู่ร่างกาย