นายประภาสอยู่กับครอบครัวแค่สองวันก็เดินทางไปทำงานที่ภูเก็ตและคาดว่าน่าจะอยู่ยาวเกือบสามเดือนเพราะมีงานก่อสร้างบ้านพักส่วนตัวที่นั่นส่วนนางบุญนภาก็ติดสอยห้อยตามสามีไปด้วยในขณะที่กุลธิดาหาข้ออ้างไม่สะดวกเดินทางและอยากอยู่ที่บ้านมากกว่าซึ่งนายประภาสก็ไม่ได้รบเร้าแต่อย่างไรคงเพราะไม่อยากขัดใจบุตรสาว
“โทรหาพ่อทุกวันนะลูก”
“ค่ะ”
“ถ้าไม่โทรหาแม่จะมาตามให้ไปอยู่ด้วยกัน”
“ค่ะหนูจะโทรค่ะถ้าไม่ลืม” กุลธิดายิ้มเล็กน้อยเพราะรู้สึกไม่เครียดมากเนื่องจากบุญชญาหายไปหลายปีคนในครอบครัวคงไม่คิดเอะใจหรือจับผิดอะไรตนมากนัก
“คุณบุญ้าอะไรบอกเพลงได้นะคะวันนี้เพลงหยุดเพราะรู้สึกเป็ไข้คุณดินเลยไม่ให้ไปทำงานค่ะ”
“พี่ดินห่วงจังเลยนะ เป็แฟนกันเหรอ”กุลธิดาถามแล้วก็จ้องหน้าเพลงพิณ
“ปะเปล่าค่ะ เพลงไม่ได้คิดแบบนั้น คุณดินแค่รับเลี้ยงดูเฉยๆค่ะคุณไหมเป็แฟนคุณดินค่ะ”
“ไหม เหรอ”
“คุณเพลงจำไม่ได้เหรอคะหรือว่าคุณไหมมาหลังจากคุณเพลงหายไป”
“หยุดเลยห้ามพูดเื่นั้นฉันไม่โอเค”
“ขอโทษค่ะ วันนี้คุณดินจะกลับเร็วเห็นว่าจะพาคุณไหมมาทานข้าวเพื่อเจอคุณบุญด้วยค่ะคุณดินสั่งให้ช่วยป้าส้มทำอาหารหลายอย่างเลย”
“เหรอ ฉันไปนอนนะปวดหัว” กุลธิดาเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วก็ลองค้นหารูปภาพในไอจีของบดินทร์จนเจอภาพของไหมฟ้าแต่ไม่ใช่ภาพคู่
‘ก็มีภาพถ่ายหมู่ด้วยกันแต่ไม่ได้ลงภาพคู่ยังไงกัน ไหนดูของยัยไหมสิมีไหม’กุลธิดาเลื่อนดูไอจีของไหมฟ้าก็เห็นภาพถ่ายคู่กับบดินทร์หลายภาพและก็ลงสม่ำเสมอทำให้หญิงสาวเอามือป้องปาก
“ไม่ใช่ล่ะผู้หญิงคลั่งรักผู้ชายอาจจะไม่เคยคิดเปิดตัวอย่างเป็ทางการแล้วยัยเพลงล่ะ”มือเรียวไล่ดูไอจีของเพลงพิณและก็เจอแค่ภาพถ่ายหมู่เมื่อปีก่อนที่มีบดินทร์อยู่ด้วยในงานวันเกิดที่จัดขึ้นที่บ้าน
‘ก็ให้ความสำคัญกับยัยเพลงนะ’
ผ่านไปสักพักใหญ่ๆเพลงพิณก็ยกของว่างและน้ำมะพร้าวปั่นที่กุลธิดาสั่งมาที่ห้องนอนพร้อมกับยิ้มเพราะเพลงพิณพยายามจะผูกมิตรกับลูกสาวคนเล็กบ้านนี้
“เธอไม่คิดกลับบ้านตัวเองเหรอ”
“แล้วแต่คุณดินค่ะเพลงไม่มีสิทธิ์คิด”
“โหแค่จะกลับบ้านต้องให้เขาตัดสินใจทำไมเหรออยากกลับก็กลับว่าแต่บ้านอยู่ไหน”
“โคราช”
“อ๋อฉันมีเพื่อนอยู่นั่นแอบไปด้วยกันไหม”
“ต้องขออนุญาตคุณดินก่อนค่ะ”
“เรียนจบแล้วจะต้องขอทำไมเขาเป็เ้าชีวิตหรือไงหรือว่าเป็อย่างอื่นด้วย”ดวงตาคู่งามจ้องด้วยความสงสัย
“เพลงไม่เข้าใจค่ะ แต่คุณดินคือคนให้ชีวิตที่ดีกับเพลง”
“เออๆไปเหอะอยากอยู่คนเดียว”
“เรียกเพลงกับป้าส้มได้ตลอดนะคะเพลงอยู่ที่ครัวหรือไม่ก็ที่สวนหน้าบ้านค่ะพอดีหญ้ารกกำลังจะไปตัดออก”
“ตามสบาย”กุลธิดามองตามหลังคนร่างอรชรแล้วก็ส่ายหน้า
‘ถ้าไม่รู้จักว่าเป็มายังไงฉันคิดว่าเธอคงเป็เมียน้อยไอ้พี่ดินแน่’
่เย็นระหว่างรอเก็บของเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านไหมฟ้าได้แต่นั่งมองคนรักแล้วก็เอ่ยบางอย่างขึ้นเมื่อถึงเวลาใกล้เลิกงานเต็มทีแล้ว
“ไหมอยากไปทานข้าวกับคุณดินที่ร้านอาหารเราไม่ได้ไปไหนด้วยกันสองต่อสองนานแล้วนะคะั้แ่เอ่อ… เพลงเข้ามาอยู่ที่บ้าน”
“น้องบุญเพิ่งกลับมาคุณไม่อยากเจอน้องหรือไง”
“เอาไว้วันหลังก็ได้ค่ะไหมอยากไปกับคุณวันนี้”
“ทำไมล่ะ ผมบอกน้องไว้แล้วว่าคุณจะไปทานข้าวที่บ้านบอกเพลงทำอาหารไว้หลายอย่างด้วย”
“คุณดินเปลี่ยนไปมากั้แ่เพลงมาอยู่ที่บ้านคุณ”
“จะพูดอะไรก็พูดมา”เขาเงยหน้ามองด้วยความไม่ค่อยชอบใจนัก
“เปล่าค่ะแค่วันนี้เป็วันครบรอบที่เราเป็แฟนกันครั้งแรกจำไม่ได้เหรอคะคุณขอไหมเป็แฟนวันนี้”
“จำได้แค่ว่าเดือนนี้แต่วันที่จำไม่ได้”เขาตอบไปตามตรงเพราะคิดว่าไม่ได้สำคัญขนาดต้องจำจดไว้ขนาดนั้น”
“งั้นก็ไปบ้านคุณก็ได้ค่ะ” ไหมฟ้าพูดพร้อมกลั้นน้ำตาเอาไว้จนบดินทร์รับรู้ได้ว่าหญิงสาวกำลังรู้สึกน้อยใจเป็อย่างมากไม่กี่นาทีบดินทร์ก็กดโทรศัพท์หาเพลงพิณสั่งไม่ต้องทำอาหารที่เขาสั่งแล้ว
“ฉันจะไปข้างนอกไม่ต้องทำล่ะอาหาร”
“ค่ะ” เพลงพิณทำหน้างงโชคดีที่ยังไม่ได้ปรุงแค่เตรียมผักและพวกของสดไว้
“ไปครับ”เขากดวางสายแล้วคว้าข้อมือของไหมฟ้าไปที่รถพร้อมกับหันมาหอมแก้มนิ่มเพื่อเป็การขอโทษ
“ไหมไม่ได้เรียกร้องความสนใจคุณหรอกนะแต่คุณไม่ค่อยให้ความสำคัญกับไหมเหมือนเมื่อก่อนเลย”
“ผมขอโทษ”เขาขับรถตรงไปยังร้านอาหารที่ไหมฟ้าเคยบอกอยากมาที่นี่แต่คนเยอะเลยไม่ได้แวะมาสักทีวันนี้โชคดีคนน้อยกว่าที่เคยเห็นทำให้ทั้งคู่รอคิวไม่นานก็ได้เข้าด้านในร้าน
“คุณรู้สึกว่าเราห่างเหินกันไปหรือเปล่าคะ”
“ทำไมล่ะผมไม่รู้สึกนะ”
“คุณไม่เคยไปส่งไหมที่คอนโดหรือไปเที่ยวส่วนตัวกับไหมเลยนอกจากไปทำงานต่างจังหวัด”
“น้อยใจเหรองั้นเดี๋ยวเราไปจิบไวน์ที่คอนโดคุณต่อ”เขายิ้มมุมปากแล้วดูรายการอาหารจานโปรดของไหมฟ้าพร้อมกับสั่งเพื่อไถ่โทษที่เขาเองก็ละเลยลืมใส่ใจไหมฟ้าอย่างที่หญิงสาวกล่าวมา
รถยนต์แล่นออกจากร้านอาหารมุ่งหน้าไปยังคอนโดของไหมฟ้าเสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆเนื้อหาเป็เพลงรักที่ไหมฟ้าชอบฟัง มือเรียวเลื่อนมากุมมือเขาแล้วก็ยิ้ม
“เป็อะไร”
“อยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ทุกวันอยู่ด้วยกันสองต่อสอง”
“ผมไม่มีเวลาให้คุณเลยใช่ไหมผมต้องจัดการงานแทนคุณพ่อ”
“ไหมเข้าใจค่ะ”
ร่างเพรียวเดินนำหน้าเข้าไปที่เคาน์เตอร์เพื่อแลกบัตรแล้วเดินไปกดลิฟต์ใบหน้างามหันมายิ้มให้คนรักหลังจากที่เขาไม่ได้มาที่นี่นานแล้วั้แ่รับเพลงพิณมาอยู่ที่บ้านจนไหมฟ้าเองก็น้อยใจแต่ก็พูดอะไรไม่ได้ขนาดไปเที่ยวก็ต้องพาเพลงพิณติดสอยห้อยตามไปด้วย
“ห้องคุณยังสวยน่าอยู่เหมือนเดิมนะ”
“ค่ะคุณไม่มานานนึกว่าลืมไปเสียแล้ว”ดวงตาคู่ฉ่ำเดินไปหยิบแก้วมาเพื่อรินไวน์แล้วก็จิบเล็กน้อยพร้อมกับเดินไปที่ระเบียงในขณะที่บดินทร์ก็เดินตามมาแล้วสวมกอดจากด้านหลังพร้อมกับโน้มหน้ามาใกล้แล้วกดริมฝีปากจูบอย่างดูดดื่ม
“ไม่ได้จูบปากหอมๆนานมาก”เขาเงยหน้ามาพูดแล้วก็อุ้มคนร่างเพรียวไปที่เตียงนอนก่อนจะเดินมาดึงผ้าม่านแล้วถอดเสื้อผ้าออกพร้อมเดินตรงมายังเตียงนอน
“ไหมคิดว่าเราคงไม่ได้เป็แฟนกันแล้วคุณไม่เคยสนใจไหมเลยนะ”
“งอนเหรอ”เขายิ้มแล้วเลื่อนตัวมาคร่อมทับคนร่างเพรียวพร้อมกับสอดฝ่ามือไปด้านหลังชุดเดรสปลดตะขอแล้วดึงชุดเดรสสายเดี่ยวออกพร้อมกลับเลื่อนมือไปปลดตะขอบราออกตามกันติดๆ
“ไหมทำให้คุณหายเครียดเื่งานได้นะ”ดวงตาคู่ฉ่ำมองเขาหยาดเยิ้มแล้วเลื่อนมือมาแตะที่แก้มเขาก่อนจะซุกหน้ากัดที่อกเขา
“อยากกัดเพราะหมั่นไส้หรืองอน”
“กัดเล่น”น้ำเสียงอ่อนหวานกิริยาท่าทางที่เริ่มยั่วยวนเขาไหมฟ้ามองหน้าเขาแล้วยิ้มพร้อมพลิกตัวหนีแล้วนอนคร่อมหน้าแทน
“เงยมาเดี๋ยวนี้เช็กของหน่อยบูดหมดแล้วมั้ง”
“คนบ้า อะไรบูด”ไหมฟ้าพลิกมานอนหงายแล้วกอดหน้าอกเอาไว้เพื่อแกล้งเขา
“ที่ปิดนั่นล่ะอาจจะบูดลองชิมหน่อยบูดไหม”
2K
