ดาริกาและทีมงานกลับเข้ามาในห้องทำงานอีกครั้งหลังทานมื้อเที่ยงเสร็จพบว่าพี่ใหญ่ ยังคงนั่งหน้าเครียดอยู่หน้าจอคอมเหมือนเดิม ท่าเดิมั้แ่ก่อนที่พวกตนจะออกไปทานข้าว
“ข้าวมาแล้วนะพี่ไปกินก่อนเร็ว” ดาริกาเดินไปสะกิดพี่ใหญ่
“อืม ขอบใจมาก”เมธาวีตอบพร้อมกับลุกออกไปจัดการข้าวที่น้องๆ ซื้อเข้ามาให้
“ยาคุมกำเนิด”ดาริกาอ่านข้อความในจอที่เมธาวีกำลังเปิดอยู่
“พี่ลูกค้ารายต่อไปให้ทำเกี่ยวกับยาคุมหรือ”ดาริกาถามเมื่อเมธาวีเดินกลับมาที่โต๊ะพร้อมแก้วกาแฟแก้วโปรด
เมธาวีทำท่าอึกอัก
“หรือว่า่นี้เมนส์พี่ไม่มาอีกแล้ว”ดาริกาถามต่ออย่างไม่ได้คิดอะไรเพราะเื่นี้เธอรู้อยู่แล้วว่าพี่ใหญ่ในทีมมีปัญหาเื่นี้ค่อนข้างบ่อยเพราะนอกจากจะพักผ่อนน้อย ทำงานหนัก แล้วยังมีเื่ให้เครียดตลอดประจำเดือนเธอเลยมาไม่ปกติ ขาดๆ หายๆ จนกลายเป็เื่ปกติธรรมดาไปแล้วแต่พอมาก็จะทรมานจนแทบลงไปดิ้นเลย
“หะ”เมธาวีเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าไม่ได้ปิดหน้าจอที่ตนเปิดไว้ก่อนหน้านั้น
“ก็ยาคุมไงพี่ตัวที่ดาแนะนำพี่ไปก็ดีนะคะ” ดาริกาพูดเหมือนกำลังพูดเื่สภาพอากาศ ดิน ฟ้าทั่วไป
“อืมประมาณนั้นแหละ” เมธาวีตามน้ำไป จะให้เธอตอบได้ยังไงว่าเธอจะเซฟตัวเองต่างหากเพราะกลัวว่าจะท้องนะซิ แม้ว่าประจำเดือนเธอจะมาบ้างไม่มาบ้างก็ตามแค่คิดว่าควรจะป้องกันไว้ก่อนดีกว่า
“ฝากซื้อไหมดาจะแวะร้านยาอยู่นะ”
“ไม่หละ ขอบใจมาก”
“โอเค รู้เื่”
เป็บ่ายของการทำงานวันแรกของปีที่ค่อนข้างตรึงเครียดและอึมครืมไม่มีบทสนทนาใดๆ จากคนที่นั่งอยู่ในห้องเลยมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังอยู่เท่านั้นที่แสดงให้รู้ว่ามีคนใช้ห้องทำงานอยู่กระทั่งเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นเป็จังหวะหยุดอยู่ที่หน้าห้อง ก่อนที่เ้าของรองเท้าคู่นั้นจะเปิดประตูเข้ามา
“ขออนุญาตค่ะพี่เมย์เชิญที่ห้องประชุมเล็กหน่อยค่ะ” เลขาหน้าห้องคุณสุวิทย์ รองประธานบริษัทบอกความประสงค์ในการมาครั้งนี้
“โทรมาก็ได้นะคะน้องนาว”
“อ๋อนาวมีธุระกับหยกพอดีค่ะพี่เมย์”
“โอเคตอนนี้เลยใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ ตอนนี้เลย”
เมธาวีหายไปกว่า 2ชั่วโมง กลับเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงานด้วยหน้าตาที่เคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิมทั้งที่พยายามยิ้มให้กับทุกคนแต่ทุกคนในห้องก็ดูออกว่าเหตุการณ์คงไม่ปกติเลยทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปกวนใจเธอตอนนี้นอกจากตัวแทนของทีมที่กำลังโดนสายตากดดันจากน้องๆ ทุกคน บวกกับความอยากรู้ของตนเองดาริกาจึงรู้หน้าที่ว่าต้องเป็ตนเองแน่นอนที่จะต้องถาม
“เจ้เขาตามไปประชุมด่วนเื่อะไรอะ เกี่ยวกับเราหรอคะ” ดาริกาถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ
เมธาวีนิ่งไปสักพักเหมือนกำลังอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง
“เจ้ ตกลงว่าไง”เป็ดาริกาเองที่ทนไม่ไหว เขย่าแขนพี่ใหญ่ ให้กลับมาสนใจคำถามที่ตนเพิ่งถามไป
“ก็ไม่มีอะไรมากเขาเรียกไปฟังเกณฑ์เพิ่มเติมที่เขาประชุมกันหลังจากที่กลับมาจากภูเก็ตไงแล้วก็แนะนำหลานคุณปิติด้วย”
“ห่ะแนะนำในห้องประชุมเลยหรือคะ ไม่ธรรมดา ไม่ธรรมดา”
“อืม”
“แล้วเกณฑ์ที่ว่าจะเพิ่มเติมหละพี่”
“ไม่มีอะไรมากหรอกทำเหมือนที่เราทำนั้นแหละ มีข้อมูล มีความถูกต้อง ชัดเจน แค่นั้น”
“เราก็ทำอยู่แล้วนี่ครับ”เอ็มอยากร่วมสนทนาด้วยบ้าง
“แล้วทำไมถึงหน้าเครียดจังครับ”ก้องภพตามมาสมทบเพิ่ม
“วันพฤหัสและศุกร์นี้พี่ต้องไปบรรยายหนะ”
“พี่ก็ไปเป็ประจำอยู่แล้วหนิแล้วเครียดทำไมอะ” เอ็มถามอย่างสงสัย
“ของพี่เข็มเขาแต่พี่แกไม่ว่างเลย พี่เลยต้องไปแทน” เมธาวีพูดอย่างเซ็งๆ
“ที่ไหนคะ”หยกถามบ้าง
“ที่เดิม”
ทุกคนในทีมมองหน้ากันไปมาที่เดิมที่ว่ามันคือที่ไหน แล้วที่เดิมที่ว่าคือเดิมเมื่อเดือนที่แล้ว สองหรือสามเดือนที่แล้ว
“ที่ไหนวะพี่”เบิ้ลโพล่งออกไป
“ภูเก็ตเลิศทักษิณไง” เมธาวีเซ็งยิ่งกว่าเดิม
“โห”ทุกคนทำตาโตพร้อมกัน
“ดีงามมาก สวยสุดๆ”หยกแสดงความอิจฉาทันที
“ดีจัง เพราะครั้งก่อนพี่กลับมาก่อนเลยไม่ได้เที่ยวเลย ครั้งนี้ก็ไปเที่ยวให้ทั่วนะคะ” ดาริกายิ้มให้กับพี่ใหญ่เพราะยังแอบรู้สึกผิดจากครั้งที่แล้วอยู่
“งั้นเดี๋ยวผมเตรียมสไลด์ให้นะพี่ มีเวลาตั้ง 2 วันแหนะ” เอ็มเสริมอีกคน
“อืม ขอบใจนะ”
218
