บทที่1
ฉันทนได้แต่ไม่อยากทนแล้ว
ฉันชื่อเมย์และฉันยังรู้จักคนที่ชื่อเมย์เหมือนกันอีกอย่างน้อยห้าคน มันเป็ชื่อที่ตั้งแค่เพราะฉันเกิดเดือนพฤษภาคมแต่ฉันเข้าใจว่าแม่ตั้งชื่อด้วยความรู้สึกแบบไหน แม่ท้องไม่พร้อมและตัดสินใจปล่อยฉันไว้ในความดูแลของลุงกับป้า
ป้าของฉันถูกซื้อตัวให้มาแต่งงานกับครอบครัวของลุง...ฉันไม่รู้จะพูดอย่างไรให้ฟังดูสุภาพ แต่ในตระกูลของลุงและแม่ฉันมียีนปัญญาอ่อนครอบครัวของลุงเป็ตระกูลผู้ดีเก่าที่ประสบความสำเร็จในธุรกิจอาหารและเครื่องดื่มป้าฉันจึงไม่ได้เดือดร้อนอะไรมาก...
จนกระทั่งเธอไม่สามารถมีทายาทให้ลุงซึ่งเป็คนรับ่ต่อธุรกิจ
ป้าเครียดจัดและเห็นว่าตัวเองไม่อาจทำหน้าที่ผู้หญิงและภรรยาที่ดีได้จังหวะนั้น ฉันในวัยหนึ่งขวบก็ถูกคุณตาซึ่งเป็หัวหน้าครอบครัวในขณะนั้นพามาฝากไว้
แวบแรกที่รู้ว่าตัวเองจะต้องเลี้ยงเด็กคนนี้เหมือนลูกในไส้ป้าต่อต้านฉัน เพราะฉันคือเครื่องตอกย้ำว่าเธอไม่อาจทำหน้าที่ในการมีบุตรให้ลุล่วงฉันเ็ปแทนเธอที่ต้องมาเลี้ยงเด็กแปลกหน้าที่ไม่ได้รัก แม้จะห่างเหิน แต่ป้ายังเลี้ยงฉันเหมือนที่แม่คนหนึ่งควรทำ...
จนกระทั่งฉันอายุ 3 ขวบและป้าคลอดลูกชายราวกับจะตอกหน้าครอบครัวที่กดดันให้เธอมีทายาทเสมอมา
ฉันกลายเป็ส่วนเกินของบ้านแต่ไม่เป็ไร ฉันเข้าใจความรู้สึกของป้า ไม่ใช่เื่แปลกที่ป้ารักลูกชายของตนเองมากกว่าฉันรักน้องชายเช่นกัน และฉันก็ััรักที่ป้ามีให้เขาได้ อย่างน้อยนั่นก็เป็ข้อพิสูจน์ว่าป้าไม่ใช่คนไร้หัวใจ
แม้เธอจะพูดจาแดกดันเอาฉันไปเปรียบเทียบกับน้องชายตลอดอย่างน้อยฉันก็ไม่เคยถูกทุบตีหรือขังไว้ในห้องน้ำหรืออะไรที่แย่กว่านั้น
ตอนเด็ก น้องชายเป็เด็กดีน่ารักแต่พอโตขึ้น เขามองฉันเหมือนชนชั้นล่าง พูดอย่างกับฉันเป็คนใช้สั่งให้ทำโน่นนี่โดยไม่ขอบคุณ เวลาใครซื้อของมาให้เราแบ่งกัน เขาก็เอาไปหมดคนเดียวหลายปีมานี้ป้าคงกดดันเขาอย่างมหาศาล เขาเครียดมากและเอามาลงที่ฉันเื่แค่นั้นฉันเข้าใจอยู่แล้ว
แต่ยิ่งโตขึ้น...ฉันยิ่งสงสัยว่าการที่คนในบ้านปฏิบัติตัวราวกับฉันเป็กาฝากแบบนี้มันถูกเหรอ?
ถึงเป็เด็กที่คุณตาฝากให้เลี้ยงแต่ฉันเป็ญาติของพวกเขานะ ไม่ใช่ลูกของคนแปลกหน้า
และเมื่อเริ่มเข้าใจถึงความไม่ปกตินั้นฉันก็เริ่มทรมานเพราะขอความช่วยเหลือและระบายความไม่เข้าใจที่มีอยู่ไม่ได้และใน่นั้น ฉันได้เข้าใจเกี่ยวกับตัวเองเพิ่มอีกอย่าง
สาเหตุที่ฉันให้อภัยพวกเขามานานเพราะฉันเข้าใจความเ็ปของพวกเขา...ฉันเข้าใจความเ็ปของคนอื่นเหมือนมันเป็เื่ของตนเองและทำให้ฉันเห็นใจคนอื่นมากเกินไป
ความเข้าใจนั้นกระจ่างชัดเมื่อฉันขึ้นม.ปลาย
มีคนแอบถ่ายรูปฉันไปตัดต่อบนภาพเด็กนักเรียนวาบหวิวที่คงไปดูดมาจากเว็บโป๊สักเว็บและเขียนประโคมข่าวใหญ่โตว่ามีคนจับได้ว่าฉันทำงานไซด์ไลน์หลังจากนั้นโรงเรียนก็ไม่ใช่สถานที่ปลอดภัยแล้ว
“ยัยกะหรี่มาโน่นแล้ว”
ฉันได้ยินตัวเองโดนเรียกว่ากะหรี่บ่อยกว่าชื่อจริงเสียอีก
“หาวในห้องเรียนด้วยสงสัยจัดหนักมาทั้งคืน”
“จัดจนรูบานแล้วมั้ง”
“เป็ลูกคุณหนูแท้ๆ แต่ร่านว่ะแกสงสัยซ้อมไว้ตกผัวรวยๆ”
ฉันได้ยินทุกคำพูดแต่พยายามนั่งเฉยพวกนั้นจะได้ไม่สะใจ
แต่คำพูดพวกนั้นก็ไม่แย่เท่านักเรียนชายถ้าวันไหนฉันกลับเย็นกว่าปกติก็มักจะโดนดักคอยตามมุมอับ โชคยังดีที่ปกติจะแค่โดนจับบั้นท้ายหรือหน้าอกก่อนจะปล่อยไป
ฉันกลัวเหลือเกินว่าสักวันจะโดนมากกว่านั้น
วันนี้เป็อีกวันที่ฉันต้องกัดฟันผ่านไปอีกไม่นานก็จะจบกับโรงเรียนแห่งนี้และเข้ามหาวิทยาลัย ฉันจะเลือกเรียนต่างจังหวัดหรือต่างประเทศไปเลยจะได้ไม่มีใครรู้จัก และสักวันจะมีใครสักคนที่เห็นฉันเป็ฉันไม่ใช่ลูกสาวบ้านรวยที่ทำงานไซด์ไลน์หรืออะไรทำนองนั้น
ทั้งที่อีกไม่นานก็จะเป็อิสระ...
“เย็นนี้มาหาครูหลังเลิกเรียนหน่อยนะ”
ครูพูดแบบนั้น ่เย็นฉันไปหาที่ห้องพักครูครูท่านอื่นๆ ติดสอนพิเศษหลังเลิกเรียนจึงมีครูคนนั้นอยู่คนเดียว
“ได้ข่าวว่าหนูทำงานไซด์ไลน์เหรอ?”
หลังชวนคุยจิปาถะคำถามนั้นก็เข้ามาในบทสนทนา เล่นเอาฉันสะอึก
“...หนูโดนกล่าวหา...”
“พูดจริงนะ? รู้รึเปล่ามันผิดกฎหมาย? มาใกล้ๆซิ”
“...” ฉันยืนตัวแข็ง
“มาสิ!”
“ค่ะ...” เมื่อโดนตะคอก ฉันก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าวหนึ่งก็โดนคนตรงหน้าเลิกกระโปรงขึ้น
“ครูขอเช็กให้แน่ใจหน่อยเถอะจะได้ไปแจ้งกับฝ่ายปกครองว่าเธอไม่ได้ทำงานไซด์ไลน์อย่างที่ว่าจริงๆ”
ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือทนนิดเดียว เดี๋ยวก็ปล่อยฉันไปเอง
แต่การทนไปตลอดกาลแบบนี้...มันดีจริงเหรอ?
“ไม่เอา!”
“เถียงครูเหรอ?คะแนนความประพฤติน่ะจะเอาไหม?!”
ฉันไม่อยู่ฟังพุ่งออกจากห้องและวิ่งสุดฝีเท้าโดยไม่หันมามองข้างหลัง
ฉันวิ่งแบบไม่ดูทางก็มาอยู่บนถนนในหมู่บ้านแห่งหนึ่งรอบด้านมีแต่บ้านร้างซึ่งเคยมีผู้สูงอายุพักอาศัยแต่บัดนี้ทยอยตายจากจึงเหลือแต่บ้านเปล่า
ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหินซึ่งครั้งหนึ่งคุณยายสักคนคงเคยใช้นั่งรอพระมารับบิณฑบาต
“...ฮึก...”
แล้วฉันก็ร้องไห้ออกมา
ไม่รู้จะหนีไปที่ไหน ฉันอยากกลับห้องนอนและขังตัวเองอยู่ในนั้นไม่อยากออกมาเจอคำพูดของใครอีกเลยอยากจะหายไปทั้งอย่างนั้นจะได้ไม่ต้องทนกับอะไรอีก
ฟ้าเริ่มมืด ไฟถนนกะพริบติดๆ ดับๆ ฉันลุกขึ้นปาดน้ำตา และเดินกลับบ้าน แต่ทันใดนั้นเอง...
“...?!”
ขาฉันแข็งค้างอยู่กับที่ไม่ใช่เพราะฉันเห็นอะไร แต่เพราะฉันขยับไม่ได้จริงๆ พอก้มลงมองก็เห็นว่ามีวงเวทประหลาดปรากฏขึ้นใต้เท้า
ไม่สิ...ความจริงมันดูเหมือนยันต์มากกว่า ยันต์เรืองแสงสีแดง... มีเถาวัลย์ผุดขึ้นจากแสงที่อยู่บนพื้นและมัดขาฉันไว้
“ชะ ช่วยด้วย... ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะ!!!” ฉันเปล่งเสียงแต่รอบข้างมีแต่บ้านเปล่า
พลาดแล้ว...นี่ฉันไม่ระวังตัวขนาดนี้เพราะมัวแต่เสียใจ... ทีนี้จะทำยังไงดี?!
เท้าฉันจมลงไปเรื่อยๆเหมือนโดนโคลนดูด ตลกชะมัด ตะกี้ยังคิดว่าอยากหายไปแต่ตอนนี้ฉันกลับดิ้นรนจะมีชีวิตรอด ฉันแค่อยากได้ที่ปลอดภัย...ไม่ได้อยากตายสักหน่อย!
ตอนนั้นก็นึกได้ว่ายังถือโทรศัพท์อยู่ฉันรีบหยิบมากดเบอร์แรกที่เห็น
เบอร์บ้าน... ไม่มีใครรับฉันรีบโทรหาน้องซึ่งป่านนี้คงกำลังนั่งรถของป้ากลับบ้านแต่สายโดนตัดเขายังเรียนพิเศษไม่เสร็จเหรอ? พอโทรไปหาป้าก็ไม่มีใครรับ ไม่ต้องโทรไปหาลุงฉันก็รู้ว่าสายไม่ว่าง
“ขอร้องล่ะ...ใครก็ได้...”
แต่พอกำลังจะกดเบอร์ 1669 เถาวัลย์สีแดงกระชากแขนฉันจนโทรศัพท์กระเด็นและฉันโดนดึงพรวดเดียวจมหายลงไปในพื้นคอนกรีต
2K
