กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

มิติที่แยกออกมาภายในมิตินี้เต็มไปด้วยสิ่งที่ดูบริสุทธิ์ อากาศที่เย็นสดชื่น ต้นไม้ที่เขียวขจีพลังธรรมในมิติหนาแน่นกว่าโลกภายนอกและบนพื้นทุกๆที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีขาวที่คล้ายก้อนเมฆที่นี่คงกลิ่นอายที่มีความศักดิ์สิทธิ์และสูงส่งเอาไว้ตลอดเวลา
''กำลังย่อยที่ออกไปเก็บเกี่ยวที่พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ยังไม่กลับมาอีก? คงเกิดอะไรบางอย่างขึ้นแน่นอนแถมการส่งทรัพยากรในโลกเองก็มีบางส่วนขาดหายไป ส่งคนออกไปสืบดูว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้นหากจำเป็นเราต้องทิ้งที่นี่แล้วไปปักหลักที่ทวีปเทพศักดิ์สิทธิ์แทน''ชายหนุ่มหน้าตาดุร้ายพูดขึ้นเบาๆด้านหลังของมันมีปีก4ปีกขยับไปมา มันคือเทวทูตและที่นี่คือมิติที่เทวทูตอาศัยอยู่
''แต่ท่านผู้นำสูงสุดไม่ให้พวกเราลงไปในโลกมนุษย์...''
''หุบปาก มิตินี้โลกนี้ข้าเป็นหัวหน้าหรือเจ้าจะให้กลับไปที่โลกหลักของเราแล้วท่านโดนผู้นำลงโทษแทน?ไม่ว่ายังไงเราต้องค่อยๆรวบรวมและเก็บเกี่ยวทรัพยากรเอาไว้''
''ข้าเข้าใจแล้วครับ''เทวทูต2ปีกต้องยอมในที่สุดทั้งฐานะและพลังมันไม่สามารถเทียบกับคนตรงหน้าได้ตลอดมามันเบื่อหน่ายที่ต้องมาอยู่ในมิติเล็กๆและโลกใบนี้เพราะที่นี่พลังธรรมชาติเบาบางมากทรัพยากรเองก็จัดอยู่ในระดับที่ต่ำตมเกินไป หากมันเลือกได้มันคงเลือกไปอยู่ที่โลกใบอื่น
''เหอะ! เพราะสงครามกวาดล้างไอ้พวก6ปีกมันทำให้จำนวนของพวกเราเลยลดลงไปมาก แต่ก็ช่างเมื่อใดก็ตามที่ข้ากลับไปที่โลกหลักทุกคนจะต้องก้มหัวให้ข้า ข้าจะขึ้นไปเป็นจุดสูงสุดของเผ่าพันธุ์''เทวทูต4ปีกที่เป็นหัวหน้ากองกำลังในโลกนี้เองก็ไม่สบอารมณ์ที่ถูกส่งมาที่นี่เพราะในบรรดาโลกทั้งหมดโลกใบนี้อ่อนแอและไร้ค่ามากที่สุด ถึงขนาดที่ว่าไม่มีใครในโลกอื่นสนใจ
''พร้อมหรือยัง ข้าไม่รู้ว่าท่านจอมราชันย์จะใช้เวลาจัดการธุระนานเท่าไหร่แต่ข้ามั่นใจว่าคงไม่นานเผลอๆตอนนี้กำลังเดินทางมาที่นี่แล้วด้วยซ้ำ''เฟรย์ที่อยู่ในห้องลับกำลังพูดคุยกับคนสนิทที่ไว้ใจได้ของมัน
''เรียนฝ่าบาททุกอย่างเรียบร้อยดี ข้าได้กระจายข่าวไปแล้วว่าท่านบาดเจ็บจากการไปที่พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์และอีก3วันเราจะให้ทรัพยากรทั้งหมดที่ได้มากับตระกูลไหนก็ตามที่รักษาฝ่าบาทได้เพราะแบบนี้พวกมันทุกตระกูลจะต้องมาแน่ๆแต่ไม่ใช่เพื่อรักษาฝ่าบาทหากแต่เป็นการฆ่าฝ่าบาททิ้ง''
''อืม...ถึงเจ้าจะระบุวันไปแล้วแต่ก็ไม่เป็นไรยังไงต้องทันแน่นอน ว่าแต่แผนการสร้างอาชีพเป็นไงบ้างข้าหวังว่ามันจะได้ผล''เฟรย์ไม่ได้ห่วงเรื่องในราชวงค์เลยกลับกันมันห่วงเรื่องชาวบ้านมากกว่าและสิ่งที่มันกำลังพูดถึงก็คืออุปกรณ์ที่แผ่พลังเวทย์ออกมาครอบคลุมพื้นที่เป็นบริเวณกว้างจากนั้นมันจะปรับอุณหภูมิให้เหมาะแก่การเลี้ยงสัตว์และปลูกพืชผักผลไม้
''เกรงว่าเราจะต้องผิดหวังอีกครั้ง มันทำงานไม่ได้การควบคุมอุณหภูมิมั่วซั่วไปหมดมันเลวร้ายจริงๆข้ารู้สึกว่าบทเวทย์ที่สลักลงไปมันไม่สมบูรณ์และการคำนวณเองก็ผิดพลาด''รายงานออกมาทั้งๆที่สีหน้าของมันก็แทบจะสิ้นหวัง เพราะอุปกรณ์ชิ้นนี้เสียเวลามา12ปีแล้วแต่ก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์
''แย่จริงๆ เราจ้างนักเวทย์อัจฉริยะมานับ10คนแต่ก็ยังล้มเหลว...บางที่ท่านจอมราชันย์อาจจะช่วยได้''มันคิดถึงกริมขึ้นมาเพราะกริมสร้างอุปกรณ์สื่อสารและเดินทางที่น่าทึ่งขึ้นมาได้บางนี้การแก้ไขอุปกรณ์นี้อาจจะเป็นเรื่องง่ายๆสำหรับกริม
''โฮ่...มีบางสิ่งที่ดีเกิดขึ้น...ไม่น่าเชื่อว่าไอ้แก่ตระกูลจิ้งจอกเก้าหางบรรพกาลจะตกตายลงไปแล้ว ฮี่ ฮี่หากเป็นแบบนี้ก็สมควรจัดการกับราชวงค์ที่อ่อนแอนี่เสียที''ชายแก่อีกคนที่อยู่ในเทือกพูดจบก็ผิวปากมันคือบรรพบุรุษตระกูลภูติหมาป่าน้ำแข็งซึ่งมันใช้วิธีบางอย่างจึงทำให้รู้ว่าศัตรูคนเดียวของมันได้ตายลงไป
''ทุกคนมารวมตัว''เสียงดังราวกับฟ้าฝ่าถูกเปล่งออกมา ฉับพลันผู้คนมากมายได้โผล่ออกมาจากทุกทางทั้งหมดได้ล้อมรอบบรรพบุรุษตระกูลภูติหมาป่าแล้วคุกเข่าลง1ข้าง
''ยินดีด้วยท่านบรรพบุรุษที่สำเร็จวิชาหมาป่าแยกนภา''หัวหน้าตระกูลภูติหมาป่าน้ำแข็งแสดงความยินดีแต่ในใจของมันกลับมีแต่ความเศร้าหมองและเบื่อหน่ายเพราะหลายปีมาแล้วมันต้องพาคนทั้งหมดในตระกูลเข้ามาหลบอยู่ในเทือกเขาซึ่งมันไม่มีความสุขเลย
''เจ้าโตขึ้นมากเลยนะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เรียกทุกคนกลับมาตอนนี้ถึงเวลายึดครองทวีปนี้มาเป็นของเราแล้ว''บรรพบุรุษพูดออกมาอย่างสบายอารมณ์
''แต่ตระกูลจิ้งจอกเก้าหางบรรพกาลเองก็เล็งทวีปนี้เอาไว้เหมือนกัน ข้ากลัวว่ามันจะตลบหลังเรา...''บรรพบุรุษยกมือห้ามจากนั้นจึงเริ่มพูดต่อ
''ไม่ต้องกลัวเพราะไอ้แก่ของฝั่งนั้นมันตายลงแล้ว เหอะ! สมน้ำหน้าตระกูลของมันตอนนี้กำลังของมันอ่อนแอลงและหลังจากที่เรายึดทวีปเราจะไปจัดการกับพวกมันต่อ...''การระดมกำลังคนตระกูลภูติหมาป่าน้ำแข็งนั้นมีจำนวนมากกว่าตระกูลจิ้งจอกเก้างหางบรรพกาลมากแต่ในเรื่องพลังยังคงน้อยว่านั่นคือเหตุผลที่พวกมันต้องมาหลบอยู่ที่นี่แล้วคอยส่งคนออกไปจัดการทีละนิดทั้งหมดก็เพื่อตัดกำลังแล้วรอเวลาเข้าไปขย้ำในครั้งเดียว
''ท่านมาทำอะไร''ในเวลาเดียวกันที่เมืองหมื่นเผ่าพันธุ์หมายเลข1-10ต้องมารวมตัวกันที่หน้าทางเข้าเมืองเพราะมีตัวตนระดับตำนานเดินทางมาที่นี่
''ไม่ต้องกังวลข้าไม่ได้มาร้าย เพียงแต่ต้องการต่อสู้เฉยๆพวกเจ้าก็น่าจะรู้ข้าที่เป็นจอมราชันย์คนที่2ของโลกข้าไม่ค่อยมีคู่ต่อสู้มากนักแถมคนที่เคยสู้ด้วยก็น่าเบื่อข้าต้องการคู่ต่อสู้ที่แปลกใหม่บ้าง...''จอมราชันย์คนที่2พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรแต่หมายเลข1-10ก็ยังไม่ลดการระวังตัวลง
''ถึงพวกข้าจะเป็นจอมราชันย์เหมือนท่านแต่พวกข้าสู้ท่านไม่ได้หรอก แต่ถ้าหากท่านไม่ได้มาร้ายจริงๆพวกข้าจะลองสู้ด้วยซักครั้งแต่พวกข้าต้องสู้พร้อมกัน10คน''หมายเลข1เป็นตัวแทนที่พูดออกมาเพราะถ้าหากสู้พร้อมกันหมดยังพอมีหวังบ้าง
''เฮ้ ข้าไม่ได้มาร้ายจริงๆให้ตายเถอะการต่อสู้ครั้งนี้ยังเป็นโอกาสของพวกเจ้าด้วยเพราะข้าต้องการคนคนที่จะเข้าไปเรียนที่โรงเรียนเทพศักดิสิทธิ์ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ลึกลับและแข็งแกร่งที่สุดในโลก''หมายเลข1-10ขมวดคิ้วเพราะแน่นอนว่าพวกมันเคยได้ยินชื่อโรงเรียนนี้มาบ้างแต่จะให้ไปเรียนในตอนนี้?แต่พวกมันหมดความสนใจไปนานแล้ว
''พวกข้าไม่สนใจหรอกแต่ถ้าหากเป็นนายท่านของพวกข้าบางทีอาจจะสนใจก็ได้''จอมราชันย์คนที่2ยิ้มกว้างจากที่อีกฝ่ายพูดออกมาแสดงว่าคนตรงหน้ายังไม่ใช่คนที่ทรงพลังที่สุด
''งั้นเราไปต่อสู้กันก่อนเรื่องหลังจากนี้ค่อยว่ากัน''จอมราชันย์คนที่2ชักชวนจากนั้นก็เดินผ่านประตูเข้าไปซึ่งมันปรากฎเลข0ทั้งหมดฉับพลันหมายเลข1-10ได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่137:การเคลื่อนไหวของเทวทูต

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่137:การเคลื่อนไหวของเทวทูต

คล้ายกับเรื่องกริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้