พลิกชะตาชันสูตรรัก (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 19 หนิงอ๋องผู้ไร้ยางอาย (1)

        ฉืออันคุกเข่าอยู่กลางอารามนางเคาะกระดองเต่าไม้พลางสวดมนต์ไม่หยุด เพื่ออุทิศให้ท่านหญิงอิ๋นจูและทารกในครรภ์ที่ตายณ อารามฉืออวิ๋นแห่งนี้

        แม่ชีตัวน้อยคุกเข่าอยู่หลังฉืออันด้วยน้ำตานองหน้าดวงตาจับจ้องไปที่นางแล้วกล่าวอย่างโศกเศร้าว่า “อาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว!”

        เวลาผ่านไปพักหนึ่งฉืออันถึงได้หยุดสวดมนต์นางถอนหายใจเบาๆ แล้วหันกลับไปมองแม่ชีตัวน้อย “อาจารย์สอนพวกเจ้าเสมอว่าผู้ที่ออกบวชควรมีจิตใจเมตตากรุณา แม้เจ้าจะอายุยังน้อย แต่ก็ควรรู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้แล้วทั้งๆ ที่เจ้าเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เหตุใดตอนแรกเจ้าถึงไม่กล่าวออกมา หากมิใช่เพราะหนิงอ๋องมาไต่สวนคดีนี้ด้วยตนเองคุณหนูใหญ่อาจต้องกลายเป็นแพะรับบาปแทน หากเป็นเช่นนั้นพวกเราจะมิละอายต่อท่านหญิงอิ๋นจูหรือ ต่อไปยามที่สวดมนต์ เจ้าจะเผชิญหน้ากับพระพุทธองค์ได้อย่างไร”

        “อาจารย์!” แม่ชีน้อยหมอบศีรษะลงอีกครั้ง “ข้าผิดไปแล้ว ข้าแค่หวาดกลัวเกินไป!”

        ฉืออันมองแม่ชีน้อยอย่างผิดหวัง“ข้าจะยอมยกโทษให้เจ้าหรือไม่ ไม่สำคัญเท่าเจ้าให้อภัยตนเอง หากทุกคนล้วนเข้าข้างผู้ได้เปรียบหลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยากเหมือนกับเจ้า จะทำให้คนมากมายเท่าไรต้องผิดหวังกับโลกใบนี้กันเล่า”

        ณ สวนดอกซิ่งหลังจวนเซียวเหยาโหว

        หวังเล่อซานกลับมาที่จวนเซียวเหยาโหวอีกครั้งซึ่งก่อนออกไปเขาหยิบดอกบัวติดมือไปด้วยดอกหนึ่งยามนี้เขาไม่เข้าใจความแตกต่างระหว่างความเป็นกับความตาย ยังคงคิดว่าท่านพี่เพียงหลับไปแต่เมื่อเห็นพี่สาวสุดที่รักของตนนอนอยู่ในโลงสีดำที่เย็นยะเยือกใบนั้นอย่างโดดเดี่ยวก็พลันโมโหขึ้นมา “เหตุใดพวกเจ้าถึงเอาท่านพี่ไปวางไว้ในนั้นแล้วยังคิดจะฝังนางไว้ใต้ดินอีก”

        “ท่านน้า!” เว่ยเยียนหรานปลอบประโลมหวังเล่อซานที่เอาแต่กอดโลงศพไว้ไม่ปล่อย“ท่านแม่เหนื่อยแล้ว ต้องการพักผ่อน หากท่านคิดถึงก็มาหานางที่นี่ได้เสมอ!”

        “แต่ว่า...พวกเจ้าฝังนางไว้ใต้ดินนางต้องกลัวแน่ๆ!ข้าเองก็กลัวความมืดเป็นที่สุด!” หวังเล่อซานกอดโลงศพเอาไว้พลางโต้แย้งอย่างไม่เห็นด้วย

        “ตอนนี้ท่านแม่ไม่กลัวอะไรแล้วนางอยากจะไปที่ไหนก็ไปได้ทั้งนั้น!”เว่ยเยียนหรานจ้องไปที่โลงศพ ในที่สุดท่านหญิงอิ๋นจูก็เป็นอิสระเสียที

        “แต่...ข้ากลัวว่าหากข้าไม่ได้เห็นนางนานเข้า ข้าจะลืมนาง!” หวังเล่อซานเม้มปาก

        “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร”เว่ยเยียนหรานมองหวังเล่อซาน พยายามส่งยิ้มให้เขา “นางจะอยู่ในใจท่านตลอดไป ท่านย่อมไม่ลืมนางแน่นอน!”

        “ไม่ลืมหรือ”

        “ไม่ลืม!”

        เว่ยเส่าเจี๋ยคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพของท่านหญิงอิ๋นจูสุดท้ายพี่สะใภ้ผู้แสนใจดีและอ่อนโยนก็ถูกคนพวกนั้นใช้วิธีสกปรกทำลายลงกับมือ โลกใบนี้ไม่เหลือความยุติธรรมอยู่บ้างเลยหรือเหตุใดคนดีมักอายุสั้น คนชั่วกลับอายุยืน

        เขามองเว่ยเยียนหรานที่กำลังพูดคุยกับเซียวเหยาโหวพลางคิดในใจว่า ‘ยังดี!’

        เว่ยเยียนหรานยังคงปลอดภัยแม้จะไม่มีจวนตระกูลเว่ยและเว่ยโหวปกป้องแล้ว แต่นางยังได้รับความคุ้มครองจากหนิงอ๋องอนาคตของนางคงไม่แย่นัก อีกทั้งนางยังมีเขาอยู่ไม่ใช่หรือ ไม่ว่าอย่างไร เขาจะต้องพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อไม่ให้นางถูกทำร้ายอีก

        “อารอง!” เว่ยเยียนหรานเกลี้ยกล่อมหวังเล่อซานให้ยอมจากไปอย่างยากลำบากเมื่อเห็นเว่ยเส่าเจี๋ยคุกเข่าอยู่ตรงนั้นก็เดินเข้าไปหาแล้วเรียกเสียงเบา

        “หรานหรานไม่ต้องกลัว เจ้ายังมีอารองคอยปกป้องเจ้าอยู่ แม้อาจะไม่มีความสามารถอื่นใดแต่เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพย์สินเงินทองเลย อยากได้เท่าไรขอเพียงไปที่ร้านของอาก็ใช้ได้แล้ว!” เว่ยเส่าเจี๋ยลุกขึ้น แล้วกล่าวกับเว่ยเยียนหรานด้วยดวงตาแดงก่ำ

        เว่ยเยียนหรานได้ฟังคำกล่าวจากใจของเว่ยเส่าเจี๋ยพลันรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมา นางกล่าวกับเว่ยเส่าเจี๋ยอย่างจริงใจว่า “อารองขอบคุณท่านมาก ข้าไม่เป็นไรแล้ว! ท่านทรมานมาทั้งวัน กลับไปก่อนเถอะ!ข้าอยากอยู่ที่จวนท่านน้าก่อน กลัวว่าเขาจะร้องหาท่านแม่!”

ตั้งแต่ตอนที่20 เป็นต้นไป ติดตามต่อได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655