คฤหาสน์ของเลดี้อลิซาเบธ ที่ผมคิดไว้น่าจะเป็อาคารขนาดใหญ่โต มีพื้นที่กว้างขวาง หลายอาคารเรียงต่อกัน
แต่กลับกลายเป็ว่า มันไม่ได้ต่างจากคฤหาสน์ที่ผมอยู่สักเท่าไหร่เลย
เพียงแต่จุดที่โดดเด่นสะดุดตาคือ วัสดุที่สร้างขึ้นกลับเป็หินสีดำเมี่ยม เป็เงางาม สวยสะท้อนแสงแม้ในเวลากลางวัน
ชวนให้ผมคิดว่า ความงดงามยามต้องแสงในตอนราตรีจะยิ่งสวยขนาดไหน
ในเื่การต้อนรับที่คิดไว้ คือ คงจะมีพ่อบ้าน สาวใช้มากมายออกมารอต้อนรับ เป็แนวสองฟากฝั่งั้แ่ประตูทางลงรถม้า เผลอๆอาจมีปูพรมให้เดินด้วยซ้ำ
ผมแอบอายตัวเองที่เผลอเข้าใจผิดคิดไปแบบนั้นเสียได้
เพราะความจริงมีเพียงสาวใช้สองคนเท่านั้นที่มาต้อนรับ คนหนึ่งอายุประมาณ20ปี อีกคนคือ สาวใช้ที่ใช้เวทย์แสงรักษาผม ทั้งสองเข้ามาหามาแนะนำทันที่เจอหน้า
"ของประทานอภัยนะเ้าคะ องค์ชาย …ที่เลดี้ไม่สามารถออกมาต้อนรับด้วยพระองค์เองได้ เนื่องจากสุขภาพของเลดี้ไม่สู้ดีนัก"
พอได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมาหน่อยๆ ขณะที่ฟังอยู่ผมสังเกตสาวใช้ผมขาวอมฟ้า ดูเธอกลอกตาไปมาด้วยความอึดอัดใจ ส่วนมิกเกลนั้นปั้นหน้านิ่งเ็าก่อนที่จะตอบกลับไป
"เลดี้เป็ผู้ตกลงเวลานัดหมายกับเ้าชายเองมิใช่หรือ? หรือเ้ากำลังจะบอกว่า เลดี้ไม่ให้ความสำคัญกับการเ้าชายลำดับที่3 หรืออย่างไร?"
อยู่บรรยากาศก็คุกรุ่นขึ้นมาทันที ผมได้แต่ยิ้มๆก่อนจะพูดคุยเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศกับสาวใช้ตรงหน้าที่วางก้ามใหญ่โต
"เธอชื่อ อะไร?"
"โรเซตต้า เ้าค่ะ …"
ชื่อนี้ไม่คุ้นกับในฐานข้อมูลของเกมเลยแฮะ อาจไม่เกี่ยวข้องกับตัวละครหลักโดยตรง
แต่ถึงอย่างนั้น ชื่อสามพยางค์คงเกี่ยวข้องบางอย่างกับพวกชนชั้นสูงด้วยสินะ
"โรเซตต้า …โรเซตต้า เราจะจำชื่อนี่ไว้ ในฐานะสาวใช้ของเลดี้ที่ออกมาต้อนรับเรา"
สาวใช้ผมขาวข้างๆเห็นท่าไม่ดี รีบสะกิดสาวใช้ชื่อ โรเซตต้าถี่ๆ แต่อีกฝ่ายก็มิได้สนใจ
โรเซตต้าถอยหลังเล็กน้อยก้มลงแสดงความเคารพ
ส่วนสาวใช้ข้างๆก็หนีกลับไปในตัวคฤหาสน์แล้ว
ชวนให้ผมสงสัยว่า มันเกิดอะไรขึ้นนะ?
คนที่เหลืออยู่ ณ ที่นั้นยังคงตกอยู่ในความเงียบอันน่าอึดอัดก่อนที่ มิกเกลจะพูดขึ้นก่อน
"การกระทำของสาวใช้บ่งบอกความปรารถนาของเ้านาย การที่เ้านายของเ้าทำแบบนี้ ใช่ความประสงค์ของเลดี้อลิซาเบธ แน่หรือ?"
เป็เื่ที่น่าแปลกใจมากที่ สาวใช้ของเลดี้กลับไม่ชวนผมกับมิกเกลไปนั่งพักรอ ณ สถานที่ใดสถานที่หนึ่งก่อน
แต่กลับเล่นลิ้นดึงเื่ให้วุ่นวายมากยิ่งขึ้น ราวกับ้าจะหาเื่เสียให้ได้ ทั้งที่มันไม่ได้มีประโยชน์อะไร
กลับมีแต่โทษภัยที่จะเกิดแก่ตัวเองและความสัมพันธ์ของผมในฐานะเ้าชายกับเลดี้ด้วยซ้ำ…
โรเซตต้า เอ๋ย เธอจะทำแบบนี้ไปทำไมกัน?
หรือนั่นเป็เจตนาของเธอเองอยู่แล้วที่้าก่อเื่ สร้างความขัดแย้งให้เปิดขึ้น แต่หากเป็อย่างนั้น …ก็แปลว่า…
เอาล่ะ ดูท่าผมคงต้องหาทางแก้ไขด้วยตัวเองไปก่อน ก่อนที่เื่มันจะไปกันใหญ่
"ไม่เป็ไร มิกเกล หากวันนี้เลดี้ไม่สะดวกนัก เราก็แค่กลับ"
ซึ่งผมหมายความตามที่พูดจริงๆ ดูท่าในคฤหาสน์อาจมีเื่บางอย่างเกิดขึ้นในเร็วๆนีั
แต่พอพูดไปอย่างนั้น แทนที่เื่จะจบกลับมีกระแสมานาก่อตัวขึ้นแทบจะปะทะกันกลางอากาศจนผมเห็นได้ด้วยตาเปล่า
แววตาของโรเซตต้านั้นมองด้วยแววตาที่หยามิ่มิกเกล
การมองแบบนั้นผมไม่คิดว่าจะได้เจอในสถานที่แบบนี้
ทำให้อดแปลกใจไม่ไดัว่า สาวใช้คนนี้มีอะไรบางอย่างที่ผิดแปลกไป
แต่ก่อนที่มิกเกลหรือผมจะลงมือทำอะไรลงไป ก็มีเสียงสะท้อนดังมาจากด้านใน ทั้งที่มีเพียงบอลมานาลูกเล็กๆพุ่งออกมาและสลายกลางอากาศ
"โรเซตต้า! ทำไมเ้ายังไม่เชิญเ้าชายเข้ามาด้านในอีก!"
น้ำเสียงไพเราะแต่เด็ดขาดดังขึัน ณ ที่ที่เรายืนประจันหน้ากันอยู่ ร่างของโรเซตต้าสั่นขึ้นมาด้วยความหวาดผวา
แปลกดี ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่า ผลลัพธ์จะเป็อย่างนี้ แต่ทำไมยังฝืนหาเื่ขวางผมไว้นะ?
หากไม่ใช่ความโง่เขลา ก็น่าจะมีเื้ัแอบแฝง ผมได้กลิ่นไม่ดีจากเื่นี้นิดๆแล้วแฮะ
โรเซตต้าก้มหน้ายอมนำทางไปในตัวคฤหาสน์อย่างว่าง่าย เธอพาผมนำไปยังริมทางฝั่งระเบียงที่ติดกับสวนกุหลาบ ด้านในของสวน
ผมเห็นหญิงสาวผู้หนึ่งยืนรอต้อนรับด้วยชุดซีทรูยาวสีขาว สวมทับเดรสสั้นสีเดียวกัน ให้ความรู้สึกสวยสว่าง บริสุทธิ์ ตรงข้ามกับภาพลักษณ์หญิงไว้ทุกข์ก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง
แม้จะดูเซ็กซี่ผิดยุคผิดสมัยไปหน่อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเหมาะสมและดูมีเสน่ห์อย่างมาก
สายตาของผมยังคงจับจ้องอยู่ที่เลดี้นับั้แ่เห็นจากระยะไกล จนเข้ามาทักทายใกล้ๆ
การที่ผมมองเธอโดยไม่กระพริบตาหรือหันไปมองอย่างอื่นนี่ ถือว่า เสียมารยาทมากเกินไปหรือเปล่านะ?
"น้าขอโทษนะจ๊ะ โนวิส ที่ทำให้เธอต้องเสียเวลากับเื่ไม่เป็เื่"
เลดี้อลิซาเบธ จูลเลียน มาติอัส ผู้เป็เ้าบ้าน ยิ้มหวานให้ผมและให้คำทักทายที่เป็กันเอง แม้จะพบกันเป็ครั้งที่สองก็ตาม
ผมเดินเข้าไปใกล้ๆอย่างตั้งใจและแสดงความเคารพด้วยการโค้งคำนับ จากนั้นคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ขอมือเลดี้ตรงหน้ามาเพื่อจุมพิต
เลดี้รู้ธรรมเนียมปฏิบัตินี้ดีว่าเป็การแสดงความเคารพรัก ให้เกียรติอย่างสูง ผมหวังว่า เธอจะไม่มองว่า ผมแก่แดดเกินไปสำหรับมารยาทแบบนี้
ผมได้ยินเลดี้หัวเราะเบาๆก่อนจะยื่นมือซ้ายมาให้ผมจุมพิตที่หลังฝ่ามือโดยไม่มีถุงมือสีขาวกั้น การแสดงความเคารพอย่างนี้คู่ควรกับผู้ที่ช่วยชีวิตที่สองของผมไว้
"ครั้งที่แล้ว ไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเลดี้ต่อหน้า มาวันนี้จึงมีโอกาสได้ขอบคุณเลดี้จากหัวใจ ที่ช่วยชีวิตของผมไว้ หากมีสิ่งใดที่เลดี้ปรารถนา แล้วผมสามารถทำได้ ผมยินดีจะทำให้ทันที"
เลดี้คนงามตาลุกโต มือซ้ายป้องปากตนอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้ผมแอบใว่า ผมพูดอะไรไม่สมควรหรือเปล่า?
"น่ารัก! วางตัวดี มีมารยาท หน้าตาก็น่ารักมากๆ สมแล้วที่เป็ลูกของพี่แฮดริชกับพี่โรส"
ัันุ่มๆหอมๆจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ทำเอาในหัวของผมมันโล่งว่างไปหมด
ร่างกายของเลดี้ไม่ได้นิ่มย้วยแต่มีกล้ามเนื้อบางส่วนกระชับอยู่บ้างเหมือนคนที่ออกกำลังกายเสมอๆ
อ่า …ไม่สิๆ ประเด็นสำคัญไม่ใช่ตรงนั้น การกอดแบบนี้แสดงว่า เราเป็มิตรต่อกันแล้วสินะ ว่าแต่ทำไมต้องกอดไปหอมไปด้วยล่ะ?
"มา ๆ มากินขนมกันก่อนนะ …"
"ครับ เลดี้อลิซาเบธ"
"ฟังคำเรียกเหินห่างแบบนั้นแล้ว เ็ปหัวใจขึ้นมาทันทีเลย เรียกว่า จูล ก็ได้จ่ะ"
"ครับ พี่จูล"
"ทำตัวน่ารักแบบนี้ ต้องขออีกที"
ว่าแล้วผมก็โดนดึงเข้าไปกอด เข้าไปหอมอีกรอบ
นี่เลดี้คนนี้เป็ปีศาจขโมยกอดขโมยจูบรึยังไงกันนะ?
ผมที่เริ่มรู้สึกว่า ตัวเองเป็เหมือนตุ๊กตาที่โดนดึงเข้าไปกอดไปหอมไม่หยุดได้แต่ส่งสายตาไปหาสาวใช้ที่มาด้วยกันเป็สัญญาณขอความช่วยเหลือด่วน
'มิกเกล ช่วยเราด้วยยย'
แต่มิกเกลแกล้งทำเป็เมิน เบนสายตาหนีไปทางอื่นอย่างจงใจ ทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นเสียอย่างนั้น
จะ…ใจร้ายชะมัด
อลิซาเบธ จูลเลียน มาติอัส คนที่ผมเรียกว่า 'พี่จูล'นั้น เป็ตัวละครหลังฉากหลังม่านที่ไม่ได้มีบทบาทสักเท่าไหร่นัก
ไม่ปรากฏให้ผู้เล่นเห็น หากแต่ผู้เล่นจะรู้จักเธอผ่านข่าวลือ ว่าเป็เลดี้ที่ประหลาด ชื่นชอบไสยเวทย์มนต์ดำ มีบุคลิกนิสัยที่คาดเดายากและไม่เหมือนชนชั้นสูงคนไหน
ทั้งยังเป็หนึ่งในผู้ที่เสนอให้ลดจำนวนสาวใช้ให้เหลือแค่พอประมาณเพื่อประหยัดงบ
แต่ในด้านที่แย่คือ เธอสนับสนุนเ้าชายลำดับที่4 วิคทิอุส ญิกดรา (Victius Yggdra) และเ้าหญิงลำดับที่3 วิคทิอา ญิกดรา(Victiar Yggdra) ที่เป็พี่น้องแม่เดียวกัน เพื่อผลักดันให้เ้าชายลำดับที่2 ซิกนาชิโอ้ เวโรนิก้า (Signacio Veronica)ขึ้นเป็รัชทายาทแทน
ส่วนโนวิสในเนื้อเื่ที่ไม่ใช่ผมตอนนี้ก็หันไปสนับสนุนเ้าชายลำดับที่1 มาเทโอ เวสเทอเรีย(Mateo Westeria) แทนอีก
จึงแทบจะเป็การเป่าแตรประกาศศึกสายเืในราชวงศ์อย่างชัดเจน และนั่นก็เป็หนึ่งในอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้จักรวรรดินี้ล่มสลาย ่หลังผลัดเปลี่ยนผู้ปกครอง
กับอีกข่าวหนึ่งที่โด่งดัง คือ การที่เลดี้สมคบคิดกับพวกเผ่าปีศาจที่นับเป็ศัตรูกับศาสนจักร ที่คอยสนับสนุนอำนาจของราชวงศ์อยู่ ซึ่งเป็เื่ที่มีบันทึก ในตำนานการปราบจอมมารด้วยพลังของผู้กล้าและสตรีศักดิ์สิทธิ์
ถึงอย่างนั้นผู้หญิงที่ว่ามาทั้งหมดตรงหน้า คือ คนเดียวกันจริงๆเหรอ
เพราะที่ผมเห็นตรงหน้าก็แค่เลดี้ที่เห่อหลานชาย และชอบสกินชิพมากเกินไปแค่นั้นเอง
ชะตากรรมของเลดี้อลิซาเบธ มีระบุไว้แค่ว่า ตายด้วยอาการมานาเป็พิษ ชวนให้คนที่ตั้งใจอ่านเนื้อเื่อย่างละเอียด อดสงสัยไม่ได้ว่า สาเหตุการตายของเธอมันเป็เช่นนั้นจริงๆน่ะเหรอ?
ผมมองจ้องน้าสาวของตัวเองด้วยดวงตาที่จดจ่อ และพบว่า ปริมาณและความเข้มข้นมานาของเธอนั้นก็ไม่ธรรมดาจริงๆนั่นแหละ
"อ้อ เห็นว่า มีเื่เกิดขึ้นตอนที่โนวิสมาที่หน้าประตูเหรอจ๊ะ?"
"นิดหน่อยฮะ แค่เื่ไม่เป็เื่"
พี่จูลเอานิ้วแตะคางพลางครุ่นคิด
"เราไปดื่มน้ำชา จิบขนมของหวาน ตามประสาน้าหลานให้สบายใจดีกว่าเนอะ เนอะ?"
ท่าทางของเธอนั้นสบายและเป็กันเอง ผมก็ชอบนิสัยแบบนั้นนะ แต่หลังเกิดเื่แบบนั้นขึ้น วางตัวแบบนี้มันจะดีจริงๆเหรอ?
การที่นัดหมายเ้าชายมาหา แล้วสาวใช้ในบ้านตัวเองกลับปฏิเสธนัดหมาย มันออกจะ…เกินไปหน่อย แม้ผมจะคิดอย่างนั้นอยู่ในหัวแต่ก็ยังเดินตามไปอย่างว่าง่าย
2K
