“พี่รอง… ท่านได้ยินข้าหรือไม่” เด็กชายตัวเล็กก้มหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น พลางพึมพำไปมาไม่หยุด พร้อมเขย่าร่างพี่สาวที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียง
“พี่รอง ข้าจะไปตามพี่ใหญ่” พูดจบ เด็กชายรีบวิ่งออกนอกประตูไปอย่างเร่งรีบ แม้กระทั่งรองเท้าก็ไม่ได้สวมใส่
บัดนี้ จะมีผู้ใดรู้บ้างว่าเด็กหญิงที่นอนอยู่บนเตียงนั้นได้สิ้นใจลงแล้ว ิญญาของซูเฟยเจินในภพนี้ได้ลอยละล่องไปไกลแสนไกลแล้ว และในขณะนั้นเอง ได้มีิญญาอีกภพหนึ่งที่นามเหมือนกันเข้าร่างแทน…
เฟยเจินที่เข้าร่างเรียบร้อยแล้วนั้นรู้สึกทรมานยิ่งนัก หัวสมองเล็กๆ นี้จวนจะะเิเต็มที หากเป็ไปได้ เธอคงเลือกที่จะตายอีกสักรอบดีกว่าทรมานเยี่ยงนี้
“อืม…” สักพักเมื่อเฟยเจินรู้สึกดีขึ้น เธอจึงครางในลำคอเบาๆ
เฟยเจินพยายามดันตัวลุกขึ้นโดยใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี มันช่างยากเย็นยิ่งนัก เธอสงสัยว่าเหตุใดร่างเดิมจึงได้มีร่างกายที่อ่อนแอ ปวกเปียกเช่นนี้ เมื่อทรงตัวได้ขณะหนึ่งแล้ว เธอมองไปรอบๆ แต่มิพูดอันใด เวลานี้เธอรู้แค่ว่าเธอได้เสียชีวิตในโลกก่อนแล้ว และิญญาได้เข้าร่างเด็กน้อยคนนี้ แต่เธอยังไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้เป็ใคร เหตุใดเธอจึงไม่ได้รับความทรงจำเก่า
เฟยเจินขมวดคิ้วพลางมองไปรอบๆ รอบแล้วรอบเล่า ก็พบแต่กระท่อมโทรมๆ เก่าๆ ข้าวของเครื่องใช้ภายในกระท่อมแห่งนี้ล้วนแต่หักบ้าง ไม่ก็ชำรุดจนใช้ง่ายไม่ได้ เธอจับเตียงแข็งๆใต้ร่าง ถึงแม้สภาพมันจะดูไม่ได้ แต่ดูเหมือนครอบครัวนี้จะรักความสะอาดอยู่บ้าง แต่สิ่งที่เธอทนไม่ได้เลยก็คือ ผ้าห่มผืนที่ห่มอยู่นั่นเอง เพราะมันทั้งเก่าและมีรอยเย็บปะชุนมากมาย แถมยังมีกลิ่นแปลกๆ อีกด้วย…
ทันใดนั้นเอง ได้มีคนเปิดประตูไม้เก่าๆ เข้ามาอย่างรวดเร็ว เธออดคิดมิได้ว่าประตูมันจะพังหรือไม่ เพราะตอนนี้มันเหมือนจะหลุดร่อมร่อ
“น้องรอง! เ้าเป็อย่างไรบ้าง”
เฟยเจินหันไปมอง เด็กชายอายุประมาณ 14 ใส่ชุดเก่าๆ โทรมๆ มีรอยปะชุนมากมาย และท่าทางเดินกะเผลกๆ เข้ามาหาตน
เฟยเจินมิอาจรู้ได้ว่าคนคนนี้เป็ใครและเหตุใดจึงเดินกะเผลกเช่นนั้น จึงเลือกที่จะเงียบไว้ก่อน
“พี่ใหญ่! พี่รองเป็อย่างไรบ้าง” เมื่อเด็กชายคนโตเข้ามานั่งใกล้ๆ เฟยเจินไม่นาน เด็กชายตัวเล็กก็วิ่งเข้ามาพร้อมถามด้วยหน้าน้ำตานองหน้า
“พี่รอง ฮึก… ท่าน ฮึก… เป็อย่างไรบ้าง” เฟยเจินหันไปมองเด็กชายตัวเล็กที่อายุน่าจะประมาณ 5 ปี เข้ามาหาตนพร้อมใช้มือเช็ดตาพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น ตาที่กลมโตของเด็กน้อยรื้นน้ำตา ช่างน่าสงสารและเอ็นดูยิ่งนัก
เฟยเจินเดาว่าสองคนนี้คงจะเป็พี่ชายและน้องชายของเ้าของร่างเดิมแน่ๆ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารจับใจ กับสภาพความเป็อยู่ของครอบครัวนี้
“อย่าร้องไห้เลย…” เฟยเจินพูดพร้อมลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ
“ขอรับพี่รอง…” เด็กน้อยใช้ปลายเสื้อเช็ดน้ำตา และหันมายิ้มให้เฟยเจินอย่างไร้เดียงสา
“เ้ารู้สึกอย่างไรบ้างน้องรอง” พูดจบเด็กชายคนโตนำหลังมือมาวางแนบกับหน้าผากเฟยเจินอย่างรวดเร็ว
เฟยเจินอึ้งไปขณะหนึ่ง เพราะเธอไม่เคยได้รับความห่วงใยจากใครเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิตก่อน
ความรู้สึกอบอุ่นเกิดขึ้นแวบหนึ่งในใจ และหายไปอย่างรวดเร็ว
“ข้า… ดีขึ้นแล้ว” เฟยเจินเลือกที่จะพูดคำโบราณแทนคำสมัยใหม่ เพราะเธอถือคติว่า เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม แม้จะไปที่ใดก็ตาม เธอเลือกที่จะพรางตัวเองไว้ก่อนเสมอ
“อย่าห่วงไปเลย…” เธอพูดเสริมขึ้นอีกประโยคเพราะเห็นสีหน้าที่จับผิดของเด็กชายคนโต
ในตอนนี้เฟยเจิน้ารู้ข้อมูลของครอบครัวนี้ยิ่งนัก เหตุใดเธอจึงไม่ได้รับความทรงจำก่อนกันล่ะ จะถามก็ไม่ได้ว่า สองพี่น้องนั่นมีชื่ออะไร…
“นอนพักเถอะน้องรอง เ้าหน้าซีดมากเลย” เด็กชายคนโตพูดด้วยความห่วงใยและนำผ้าเก่าๆ อีกผืนมาห่มทับผืนที่เฟยเจินห่มอยู่อีกชั้นหนึ่ง
เฟยเจินคิดในใจว่าสองพี่น้องนี้ช่างเป็เด็กดี หากเธอมีกำลังเพียงพอ จะต้องดูแลสองพี่น้องให้มีชีวิตที่ดีขึ้นให้ได้
“ข้าจะไปทำข้าวต้มมาให้นะ เ้านอนพักดีๆ อย่าได้คิดจะลุกขึ้นมาอีก ข้าจะให้น้องสามเฝ้าเ้าเอาไว้”
เด็กชายคนโตพูดพร้อมหันไปขยิบตาให้เด็กชายตัวน้อย และเดินออกจากห้องไป
“ข้าจะจับตาดูพี่รองให้ดีขอรับ!” เด็กน้อยวิ่งวนไปมาพร้อมหัวเราะคิกคักอย่างไร้เดียงสา
เฟยเจินล้มตัวลงนอนอีกครั้งเพราะรู้สึกเพลียมาก ร่างกายนี้ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ คงต้องฟื้นฟู ปรับสภาพร่างกายอีกนานเป็แน่ กว่าจะแข็งแรงเท่าร่างเดิม เธอคิด
เวลาผ่านไปประมาณ 1 เค่อ เด็กชายคนโตก็เข้ามาพร้อมถ้วยที่หักเล็กน้อยในมือ
เฟยเจินถูกเด็กน้อยที่เฝ้ามองเธอตลอดเวลาปลุกขึ้นมาเพื่อกินข้าวต้ม
“หากกินไม่อิ่มบอกข้านะ ข้าทำไว้ในหม้ออีก” เด็กชายคนโตยื่นถ้วยมาให้เฟยเจิน
เฟยเจินรับถ้วยขนาดกลางๆมา และก้มมองข้าวต้มที่ใสเหมือนน้ำ
“ขอบคุณเ้าค่ะ” เฟยเจินนึกถึงอดีตของตน อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา
“ท่านพี่เป็อะไรขอรับ” เด็กน้อยใพลางคิดหาอะไรเพื่อมาเช็ดน้ำตาให้พี่สาว ด้วยความรนจึงนำปลายเสื้อตนขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เฟยเจินไปก่อน
“ขอบใจมาก…” เฟยเจินพูดพร้อมยีหัวเด็กน้อย และก้มหน้ากินข้าวต้มในมือ
“กินเยอะๆ นะน้องรอง เ้าจะได้หายไวๆ” เด็กชายคนโตพูดจบก็เดินกะเผลกออกจากห้องไป และไม่ลืมที่จะเรียกน้องชายไปกินข้าวด้วยกันด้านนอก
เวลาผ่านไปจนกระทั่งท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืด จากที่คาดคะเนน่าจะเป็เวลาปลายยามโหย่ว (17.00-18.59น.) แล้ว เฟยเจินยังคงรู้สึกเพลีย กินข้าวต้มไปเหมือนไม่ได้กินเลย เธอคิด เฟยเจินได้แต่นั่งๆ นอนๆ เพราะไม่มีแรงแม้จะลุก ทำได้เพียงคุยกับเด็กน้อยที่คอยเฝ้าเธออยู่ด้านข้าง
จนกระทั่งกลางยามซวี (19.00-20.59น.) สามพี่น้องนอนอยู่ในกระท่อมหลังเล็กและพูดคุยกันเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสามจะเข้าสู่ห้วงนิทรา
ตอนนี้ความเ็ปกลับมาหาเฟยเจินอีกรอบแล้วหลังจากหลับไปไม่นาน เฟยเจินรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง คลื่นความทรงจำของเ้าของร่างเดิมเริ่มไหลเข้าสู่สมองเฟยเจินเรื่อยๆคล้ายไม่มีสิ้นสุด เริ่มั้แ่ความทรงจำตอนเกิดยันซูเฟยเจินสิ้นใจ เป็ความทรงจำของเด็กคนหนึ่งที่เริ่มแรกอาศัยอยู่ในบ้านใหญ่สกุลซู ในหมู่บ้านต้าซู
ปัจจุบันบ้านใหญ่สกุลซู มีหัวหน้าครอบครัวคือ ‘ซูเจียงเฉียง’ ซึ่งมีศักดิ์เป็ปู่ของเฟยเจิน และมีย่าชื่อ ‘ซูเฉียว’ ซึ่งเป็ภรรยาของซูเจียงเฉียง นางเฉียวมีลูกทั้งหมดสี่คน โดยมีลูกชายสามคน และลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายคนโต ชื่อ ‘ซูเหลียง’ หรือก็คือลุงใหญ่ของเฟยเจิน และภรรยาของเขาชื่อ ‘ซูเพ่ย’ หรือก็คือ ป้าสะใภ้ใหญ่ ซึ่งป้าสะใภ้ใหญ่นั้นมีลูกสองคน ลูกชายคนโต ชื่อ ‘ซูเจี๋ย’ และลูกสาวคนเล็กชื่อ ‘ซูเจียว’
ต่อมาลูกชายคนรองของนางเฉียว มีชื่อว่า ‘ซูฉิง’ หรือลุงรองของเฟยเจิน และภรรยาของเขาชื่อว่า ‘ซูชิว’ หรือก็คือ อาสะใภ้รอง ซึ่งอาสะใภ้รองมีลูกสองคน ลูกสาวคนโตชื่อ ‘ซูจวน’ และลูกชายคนเล็กชื่อ ‘ซูเล่อ’
อันดับต่อมาลูกชายสามของนางเฉียว หรือก็คือพ่อของเฟยเจิน มีชื่อว่า ‘ซูหลง’ และภรรยาชื่อ ‘ซูฟางเซียน’ (ชื่อเดิมคือ ‘ลู่ฟางเซียน’) หรือก็คือแม่ของเฟยเจิน ฟางเซียนมีลูกสามคน ได้แก่ ลูกชายคนโต หรือ ‘ซูเฟยเทียน’ ลูกสาวรอง หรือก็คือเ้าของร่างเดิม ชื่อ ‘ซูเฟยเจิน’ และลูกชายสาม หรือ ‘ซูเฟยิ’ เด็กน้อยคนนั้นนั่นเอง
สุดท้ายลูกสาวคนเล็กของนางเฉียว มีชื่อว่า ‘ซูฮวา’ ปัจจุบันหลังแต่งงานเปลี่ยนเป็ ‘หลิวฮวา’ หรือก็คืออาหญิงสี่ของเฟยเจิน และสามีของนาง ชื่อ ‘หลิวไถ่’ มาจากหมู่บ้านต้าหลิวซึ่งอยู่ข้างๆหมู่บ้านต้าซู
หากจะให้บอกความสัมพันธ์ง่ายๆ ก็คือ ปู่ของเฟยเจินนั้นมีนิสัยดี รักลูกหลาน แต่มักตัดสินใจไม่เด็ดขาด ส่วนย่านั้นมีนิสัยร้าย ขี้โมโห ชอบด่าทอไปทั่ว บางทีก็ชอบตีพี่น้องของเฟยเจิน เพราะโมโหที่ฟางเซียนไม่ยกปิ่นทองที่นำมาเป็สินเดิมให้นาง ส่วนบ้านลุงใหญ่นั้นนิสัยดีทั้งบ้าน ต่อมาบ้านลุงรองนั้นนิสัยร้ายทั้งบ้าน โดยเฉพาะลุงรองที่ชอบกินเหล้าเมาแล้วทุบตีผู้อื่น สุดท้ายอาหญิงสี่ จากที่สังเกตจากความทรงจำของเ้าของร่างเดิมนั้น เฟยเจิน วิเคราะห์ได้ว่า อาหญิงสี่ผู้นี้ภายนอกดูใจดี แต่ภายในนั้นร้าย
ล่าสุดครอบครัวของเฟยเจินได้แยกออกมาจากบ้านใหญ่แล้ว เพราะท่านพ่อของเฟยเจินตัดสินใจเด็ดขาด หลังจากทราบว่าพี่ชายรองของตน หรือ ลุงรองของเฟยเจินนั้น ได้กินเหล้าเมาแล้วทุบตีเฟยเทียนอย่างทารุณระหว่างที่พ่อของเฟยเจินได้ออกไปล่าสัตว์ จนทำให้บริเวณขาข้างซ้ายของพี่ใหญ่นั้นาเ็สาหัสข้างหนึ่ง เวลาเดินจึงกะเผลกอย่างที่เห็น
แต่หลังจากย้ายออกมาได้ไม่นาน พ่อของเฟยเจินก็ได้รับอุบัติเหตุตกเขาจนเสียชีวิต และแม่ของเฟยเจินนั้นได้เสียไปั้แ่หลังคลอดเฟยิตั้งนานแล้ว
ปัจจุบันสามพี่น้อง ซูเฟยเทียน ซูเฟยเจิน และ ซูเฟยิ ได้อาศัยอยู่ในกระท่อมหลังเล็กที่เป็บ้านของบรรพบุรุษ อยู่ติดกับทางขึ้นเขา และอยู่ห่างจากบ้านใหญ่ค่อนข้างไกล โดยถ้าเดินจะใช้เวลาประมาณ 2 เค่อ
ภายนอกร่างกายเฟยเจินนั้นดิ้นรนอย่างทุรนทุราย ไข้ขึ้นสูง จนทำให้เฟยเทียนที่ตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อมากินน้ำนั้นเป็กังวลอย่างมาก เขาจึงเดินกะเผลกไปเทน้ำใส่ถ้วย ใช้ผ้าชุบน้ำ บิดผ้าเล็กน้อยและนำไปวางบนหน้าผากของเฟยเจิน
หลังจากได้รับความทรงจำของเ้าของร่างเดิมทั้งหมดแล้วนั้น เฟยเจินก็ยังคงไม่สามารถตื่นจากความทรมานนี้ได้ หากแต่ความทรงจำในชาติก่อนของเฟยเจินเมื่อยังไม่ได้ทะลุมิติมา กลับฉายขึ้นต่อเนื่องอย่างไม่ทราบสาเหตุ
676
