นานาเซียน

เพลิงลาวาเดือดปุด ๆ รอบทางเข้าหุบเขา แสงไฟสะท้อนบนหินรอบด้าน ทำให้บรรยากาศร้อนระอุและตึงเครียด

เพลิงสีแดงฉานราวกับมหาสมุทรเดือดพล่านปะทุขึ้นกลางบ่อเพลิงโลกันต์ ลมร้อนพัดจนผืนฟ้าสั่นไหว เงาเปลวไฟสะท้อนเป็นเสี้ยวทมิฬบนพื้นหิน อุณหภูมิสูงจนหินรอบบ่อแตกร้าวเป็นเส้นสาย

กลางบ่อเพลิงนั้น ชายร่างสูงผอม ผมยาวสีดำสลวย ปลายผมมีสีน้ำเงินแซมนิดๆ สวมเสื้อผ้าสีแดงอ่อน เขาลอยตัวอยู่บนบ่อเพลองโลกันต์ แต่ไฟและความร้อนไม่มีผลใดๆแม้แต่จะทำให้ชุดของเขาเผาไหม้ได้อย่างน่าประหลาดใจ

เขาลอยตัวนิ่ง สองตาหลับพริ้ม แผ่วลมแห่งพลังเซียนห่อหุ้มกายเขาไว้ราวกับสายน้ำแข็งขาวบริสุทธิ์ ตัดกับเปลวไฟที่คลุ้มคลั่งรอบด้าน คล้ายเทพเจ้าผู้สงบนิ่งท่ามกลางหายนะ

แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากขอบบ่อฯ

อวี้เฟิง : (ตะโกนลั่นพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ)
“โหหห ดูท่าทางชิลไม่เบานะอวี้ปิง! เจ้านี่มันตัวจริงแห่งศิลานิ่งไม่ไหวติง ลอยอยู่ท่ามกลางไฟนรกได้เหมือนอาบน้ำอุ่นเลยนะ”

(ยกมือป้องปากทำท่ากระซิบ แต่จงใจให้ได้ยิน)
“หรือว่า…เจ้ากำลังซ้อมทำท่าเท่เผื่อมีสาว ๆ แอบส่องอยู่แถวนี้?”

อวี้ปิง : (ไม่ลืมตา เสียงเย็นจัดแต่แฝงหงุดหงิด)
“…อวี้เฟิง! เจ้าไม่ได้มีปากไว้หายใจหรือไง ข้าก็นึกว่ามีสุนัขที่ไนมาแกล้งสัตว์เลี้ยงของข้า(อสูรเพลิงโลกันต์) ที่แท้เสียงเจ้านี่เองที่ปลุกมันให้คลุ้มคลั่ง”

อวี้เฟิง : (หัวเราะเอิกอ้าก)
“โถ่! ข้าก็นึกว่าท่านผู้เคร่งขรึมจะขอบคุณที่ข้าเป็นห่วง มายืนเฝ้าดูไม่ให้เจ้ากลายเป็นหมูย่างเสียอีก ฮ่าๆๆ”

อวี้ปิง : (คิ้วกระตุกเล็กน้อย ลืมตาขึ้นช้า ๆ เปลวไฟสะท้อนในแววตา)
“หากข้าเป็นหมูย่างจริง…เจ้านี่แหละจะได้กินชิ้นแรก”

อวี้เฟิง : (ทำท่าลูบท้อง ยิ้มกรุ้มกริ่ม)
“หึหึ อย่างน้อยก็ยังแบ่งข้า แสดงว่าลึก ๆ เจ้ายังห่วงข้าสินะ”

อวี้ปิง : (ถอนหายใจ แอบเสมองไปอีกทาง แต่ไฟรอบกายกลับสงบลงเล็กน้อย)
“…เงียบเสียทีเถอะ ก่อนข้าจะเผาเจ้าจริง ๆ”

อวี้เฟิง มือกอดอก รอยยิ้มกวนแต่เสียงแฝงความเข้ม
"โห…อวี้ปิง น้องชายสุดรักของข้า แค่ยืนตรงนั้นก็ทำเหมือนจะเผาผลาญหุบเขาทั้งลูกแล้วนะ หรือเจ้าตั้งใจให้ข้ามาดูความโหดร้ายของเจ้าวะ!"

อวี้ปิง (ขมวดคิ้ว ตาคมเหมือนเปลวเพลิง):
"ข้าเป็นเจ้าของหุบเขานี้… และข้าจะไม่ยอมให้ใครมาอยู่เหนือข้าอีก พี่ชายยังคิดว่าเหตุผลหรือสายเลือดจะหยุดข้าได้หรือ?"

อวี้เฟิง (หัวเราะอย่างเย็นชา กวนแต่แฝงแววจริงจัง):
"โอ้…พูดเหมือนข้าจะกลัวเจ้าเลยนะ ข้าคือพี่! น้องชายตัวดี…เจ้าคิดว่าข้าไม่มีสิทธิ์เข้ามาห้ามใช่ไหม?"

อวี้ปิง (ยืนบนแท่นกลางลาวา สายตาเย็นเยียบ):

"พี่ชาย…และเจ้าคนแปลกหน้า ข้าเบื่อแล้วที่จะเห็นเจ้าอยู่ตรงนี้ ออกไปซะ!"

อวี้เฟิง (ก้าวเข้ามา มือกอดอก รอยยิ้มกวนแต่สายตาจริงจัง):
"โธ่น้องชาย…เจ้าต้องการไล่ข้าออกจากหุบเขา? ข้าเป็นพี่นะ! ข้าแค่พาสหายข้ามาทำธุระนิดหน่อยที่บ่อเพลิงนี่เท่านั้นเอง"

หลี่หานเหวิน (ยกกระบี่แน่น สายตาจริงจัง):

"ข้าไม่ใช่ศัตรูของเจ้า…แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าไล่ข้าออกไปจากหุบเขานี้ง่าย ๆ!"

อวี้ปิง (แผ่วเสียงเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง):
"ถ้าพวกเจ้าจะฝืน…ข้าจะใช้ไฟทั้งหุบเขานี้ขับไล่พวกเจ้าทุกคนไป!"

ทันทีที่เขาพูดจบ เปลวไฟรอบตัวอวี้ปิงพุ่งสูงขึ้นเป็นเสา ท้องฟ้าแดงฉาน ดวงไฟรอบร่างเขาเหมือนงูไฟพันรอบตัวพร้อมโจมตีทุกสิ่ง

อวี้ปิงและอวี้เฟิงใช้พลังปราณปะทะกันอย่างอย่างรุนแรง ทั้งสองเป็นพลังเซียนระดับ 5 ปราณวิญญาณขั้นต้น

อวี้ปิง รวมพลังไฟและความร้อนจนกลายเป็น เสาเพลิงหลายร้อยเสา พุ่งขึ้นท้องฟ้า

ลูกไฟหมุนวนเป็นงูเพลิงพันรอบตัว

อุณหภูมิร้อนจัดจนลาวาใต้แท่นเดือดปุด ๆ กระเด็นขึ้นกลางอากาศ

เปลวไฟแผ่รังสีแดงทอง ส่องสว่างทั่วหุบเขาเหมือนดวงอาทิตย์สองดวง

อวี้เฟิง ปล่อย ปราณสายลมสีฟ้า เป็น พายุหมุนขนาดใหญ่

คลื่นลมหมุนวนตีทะลุเสาไฟของอวี้ปิง

ประกายฟ้าและเกล็ดน้ำแข็งจากปราณลมผสมแสงเงิน สร้างแสงสวยงามแต่รุนแรง

พลังลมสามารถ ตัดหรือเบี่ยงลูกไฟ แต่ต้องใช้แรงทั้งหมดเพื่อสกัดพลังไฟขั้นสุด

เมื่อปราณทั้งสองชนกัน

เกิด พายุปราณหมุนวนขนาดมหึมา กลางหุบเขา

ดินแตก หินลอยขึ้นกลางอากาศ และลาวากระจายเป็นฝุ่นไฟ

แสงสีแดงทองของไฟผสานกับสีน้ำเงินฟ้าของลม สร้าง ฉากสวยงามแต่เต็มไปด้วยความน่ากลัว

คลื่นแรงจากปราณทำให้อากาศร้อนระอุและพัดกระแทกทุกสิ่งรอบตัว

อวี้ปิง (หัวใจเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น) หมุนตัว ปล่อย ลูกไฟหมุนรอบตัวหลายลูก

อวี้เฟิง ใช้ วงลมปราณหมุนเวียนตอบโต้ ผลักลูกไฟออกไปแต่ไม่อาจสลายทั้งหมด

พลังปราณชนกันแรงจนเกิด เปลวไฟ-ลมหมุนวนสูงหลายสิบเมตร

ลาวาพุ่งฟุ้ง กระแสลมพัดแรงจนดินและหินแตกพังทุกทิศ

ทั้งสองยืนท่ามกลางพายุปราณขั้นสูงสุด

ราวกับ เทพเจ้าสององค์ชนกันกลางหุบเขา

หลี่หานเหวิน (ยืนข้าง ๆ, เหงื่อชุ่ม พึมพำ)

"นี่มัน…แรงกดดันระดับเซียนปราณวิญญาณ…สวยงาม…และน่ากลัวจนหายใจไม่ออก!"

พายุปราณไฟ-ลมหมุนวนกลางหุบเขาค่อย ๆ ลดความรุนแรง

ลาวาและหินรอบ ๆ หุบเขายังคงเดือดปุด ๆ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

อวี้ปิง ร่างของเขาลอยถอยหลังไปอยู่เหนือเปลวไฟ แต่ใบหน้าซีดจางเล็กน้อย

สายตายังคงดุดัน แต่เริ่มเห็นความเหนื่อยล้าของการใช้พลังปราณเต็มกำลัง

ร่างกายร้อนจัดจนต้องปล่อยบางส่วนของพลังไฟเพื่อรักษาแรง มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อย

อวี้เฟิง ร่างเขาถูกแรงกระแทกถอยหลังและลมไฟทำให้มีรอยถลอกตามแขนและหน้า

แต่สายตายังคงมั่นคง แผ่พลังสายลมสีฟ้าช่วยบรรเทาความร้อนรอบตัว

ใช้ ปราณสายลมบางส่วนสร้างวงป้องกัน เพื่อให้พายุปราณค่อย ๆ ลดความรุนแรง สีหน้าแสดงอาการบาดเจ็บเล็กน้อย

เจ็บทั้งคู่!