หลังจากวิชุดากลับไปแล้วโดยพิเชษฐ์เป็คนไปส่งเธอเทวินก็มีความเหงาชนิดหนึ่ง ตอนนี้รู้สึกถึงความไม่มีใคร เหมือนตัวเขาเอง
อยู่เพียงลำพังบนโลกใบนี้ ‘เมื่อถึงเวลาหนึ่งเราก็ต้องแยกจากกัน’นับว่าไม่อาจที่จะปฏิเสธได้ เป็สิ่งที่ต้องยอมรับความเป็จริงในเื่นี้
เขายังคงจำคำพูดของธัญญา ผู้หญิงที่เขามอบหัวใจให้แม้ว่าเธอจะไม่มีตัวตนอยู่บนโลกของมนุษย์ก็ตาม
ตอนนี้ตัวเขายืนมองดูต้นจันทน์ลูกหอมแม้เป็เช้าวันใหม่ที่สดใส แต่ตัวเขาเองกลับรู้สึกสับสน ‘ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากต้องเผชิญ
กับสิ่งที่ไม่อาจจะคาดคิดตัวผมเองจะต้องเดินต่อไปและจะนึกถึงคุณเสมอ ..คุณธัญญา’กล่าวเพียงเบาๆ กับต้นไม้นั้น
แม้จะอยู่ภายใต้ความสับสน แต่ก็ยังมีความมั่นคงในจิตใจตัวเขาเองได้รับปากกับเธอไว้ ‘ผมจะพยายามทำให้ดี’ได้บอกกับตัวเอง
และต้นไม้ที่อยู่ข้างหน้า ก่อนจะเดินกลับไปที่บ้าน
.....................
‘คุณจะต้องก้าวข้ามผ่านรู้สึกของตัวเองได้ฉันเชื่อมั่นในตัวคุณ’ แม้เป็เสียงที่ไม่ได้ยิน แต่กลับทำให้เทวินสร้างกำลังใจให้เกิดขึ้น
กับตัวเองได้
ธัญญาที่อยู่ต่างมิติภพเธอรับรู้ถึงความรู้สึกของเขาในตอนนี้ เธอที่ไม่มีตัวตนอยู่บนโลกมนุษย์ได้ทำให้พลังอย่างหนึ่งในตัวเขาเกิดขึ้น
และเขาพร้อมที่เผชิญกับสิ่งที่ไม่อาจจะเลี่ยงได้
.......................
เทวินวันนี้มีแผนจะไปขอปรึกษากับลุงชาญเื่ที่จะหาพืชพรรณมาปลูกยังพื้นที่ว่างของสวนเขายังคิดที่จะทำป้ายชื่อให้สวนที่คุณตา
ของเขาได้ยกให้เป็ของเขา เพียงแต่ยังไม่รู้จะตั้งชื่อสวนอะไรดี
เมื่อวานได้ไปซื้อจักยานมาไว้ใช้เขาจึงไม่รอช้าที่ขับขี่มันไปที่บ้านของลุงชาญเพียงไม่นานก็มาถึงบ้านที่อยู่ในพื้นที่สวนเดียวกัน
เขาเห็นลุงชาญกับป้าสร้อยพูดคุยอยู่กับหญิงสาวชาวต่างชาติคนหนึ่งที่บริเวณพื้นที่รับแขกหน้าบ้านซึ่งปกติจะมีคนรับซื้อขายผลไม้
มาเป็แขกประจำ
เทวินเห็นลุงชาญกับป้าสร้อยและหญิงชาวต่างชาติทั้งสามมองมาที่เขา ก่อนที่จะตนเองจะนำจักรยานไปจอดไว้ที่ใต้ต้นไม้หนึ่ง
และเดินเข้าไปทักทาย
“สวัสดีครับคุณลุงคุณป้า” เขาเอ่ยทักทายพร้อมยกมือไหว้
“สวัสดีจ้ะ” ลุงชาญกับป้าสร้อยกล่าวรับก่อนที่ลุงชาญจะกล่าวกับเขาต่อ
“หลานมาพอดีเลย ลุงจะได้แนะนำให้รู้จักกับเพื่อนบ้านใหม่ของเรา” ลุงชาญบอกกับเทวินพร้อมกับรอยยิ้ม
“ครับคุณลุง” เทวินตอนขับจักรยานเข้ามาใกล้ตัวเองรู้สึกหัวใจสั่นๆทีแรกคิดว่าเป็เพราะการปั่นถีบจักรยานทำให้หัวใจอาจจะเต้นผิดจังหวะและแตกต่างไปจากการวิ่งออกกำลังกายในตอนเช้า
มาถึงตรงนี้จึงเข้าใจได้ว่าไม่ใช่เพราะการถีบขับจักรยานแต่เป็เพราะคนที่กำลังจะได้ทำความรู้จัก จึงได้แต่ตอบรับลุงชาญ
และหันไปทางหญิงสาว
หญิงสาวที่ดูอย่างไรก็เป็ชาวต่างชาติผิวขาวเขามีความคิดว่าเธอคงจะใช้ภาษาไทยได้ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอเป็ใคร
ทำไมถึงมาเป็แขกของลุงกับป้า
เขาสังเกตดูเธอเป็หญิงสาววัยใกล้เคียงกับวิชุดาน้องสาวของเขามีใบหน้างดงาม ผิวขาวอมชมพู จมูกโด่งเป็สันเข้ารูปใบหน้า
มีดวงตาคู่งามมีสีฟ้าเส้นผมที่ยาวสลวยเป็สีน้ำตาลทอง รูปร่างสูงเพรียวที่สมส่วนภายใต้ชุดใส่เดินทางเรียบง่ายเรียกได้ว่าเธอเป็หญิงสาว
ชาวต่างชาติที่สวยมาก
“หนูเรนิตา นี่คือเทวินเป็เ้าของพื้นที่สวนนี้” ลุงชาญก็ได้แนะนำต่อเทวิน
“เทวิน นี่คือเรนิตา เธอคือลูกสาวของคุณโรเจอร์และคุณภัทร เ้าของบ้านที่อยู่ติดกันกับสวนของหลาน”
ตอนนี้เขารู้ว่าอีกฝ่ายสามารถสื่อสารภาษาไทยได้ จึงไม่ต้องกังวลกับการใช้ภาษาไทยสื่อสารกับเธอ
“สวัสดีครับ คุณเรนิตา” เทวินกล่าวทักทายเธอตามมารยาทพร้อมด้วยรอยยิ้มที่เป็มิตร
“สวัสดีค่ะ คุณเทวิน” เรนิตากล่าวพร้อมยกมือไหว้และยิ้มที่สวยงามเธอสามารถใช้ภาษาไทยได้คล่องและมีกิริยามารยาทแบบวิถีคนไทย
เทวินก็คิดไม่ถึงว่าเธอจะใช้ภาษาและแสดงออกแบบคนไทยได้ขนาดนี้เขาจึงยกมือรับไหว้ ดูเหมือนกับว่าตอนนี้เขารู้ด้วยตัวเอง
โดยอัตโนมัติว่าคนที่ตนเองจะต้องปกป้องตามที่ธัญญาได้บอกกล่าวไว้ก็คือเรนิตา หญิงสาวลูกครึ่งเ้าของบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ติดกับสวน
ของเขาเอง
.......................
ณ มิติภพที่อยู่ระหว่าง์และโลกมนุษย์
“ต้นไม้ครองคู่ภพไหวพลิ้วกิ่งใบตามสายลมที่โชยพัด ดูงดงามมีความสมบูรณ์พร้อม”ธัญญาที่ยืนมองต้นไม้ที่คู่กันอีกมิติหนึ่ง
กล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่งดงามท่ามกลางทุ่งของดอกไม้ทีสวยงามมีแสงสว่างส่องเป็ประกาย
เธอตอนนี้ดูราวกับเป็อีกคนหนึ่งเธอก้าวข้ามผ่านตัวเองแล้ว ดูสง่างาม สงบเป็สุขใจ รู้แล้วว่าสักวันหนึ่งเทวินเขาจะปล่อยวางจากเธอได้และรู้แล้วว่าเทวิน เขาจะคอยดูแลปกป้องผู้หญิงคนที่เป็คู่ครองของเขา เธอรู้สึกมีความสุขใจ จิติญญาของเธอพร้อมต่อการไปสู่ภพ์แล้ว
หากเธอก็ยังจะต้องอยู่มิติภพนี้ตามวาระแห่งพันธะกรรมและเธอจะช่วยเหลือเทวินด้วยจิตใจที่มีความผ่องใสมากกว่าตอนที่เธอได้พบกับเขา จิตใจที่เปี่ยมด้วยเมตาจิต กรุณาจิต มุทิตาจิต และเธอก็เกิดขึ้นด้วยอุเบกขาจิตแล้ว
............................
1K
