"ฮ้า สดชื่นจัง"
ขอบคุณตอนเช้าที่ทำให้ผมคนนี้มีความสุข พวกคุณจินตนาการไม่ออกเหรอว่าการลุกจากเตียงนุ่มๆ มาล้างหน้า แปรงฟัน สระผม ถูสบู่ เปิดฝักบัว นั่งอึ ล้างก้น เช็ดตัว ทาแป้ง แล้วสวมเสื้อผ้ามันเป็ยังไง แหม ยิ่งตอนส่องกระจกดูคนหล่อยิ่งมีความสุข ทำไมชีวิตถึงมีความสุขขนาดนี้น้า
ชื่นชมคนหล่อในกระจกสักชั่วโมง จากนั้นก็จัดหนังสือใส่กระเป๋าตามตารางเรียน แล้วผมก็หิ้วกระเป๋าลงจากชั้นสองมาหาคุณแม่ที่ห้องครัวทันที นั่นหมายความว่าผมพร้อมรับประทานอาหารเช้าพร้อมกับครอบครัวแล้ว แต่...แต่...แต่...บนโต๊ะอาหารกลับว่างเปล่าซะได้ ทำไมเนี่ย!
"มื้อเช้าที่แสนสำคัญล่ะครับ" ผมถามแม่ที่ยังวุ่นกับการล้างจานในครัว
"ไปโรงเรียนสายอีกแล้วนะศักรินทร์ ทุกคนกินมื้อเช้าหมดแล้วยกเว้นแก รีบเอาขนมปังทาแยมไปคาบแล้วออกจากบ้านไปซะ รีบไปเลยนะ ตอนข้ามถนนก็ไม่ต้องมองซ้ายมองขวา รถบรรทุกไม่ชนแกหรอก" แม่ตะคอกใส่
"นั่งกินเฉยๆ ไม่ได้เหรอ…" ผมไม่อยากวิ่งไปกินไปอะ เดี๋ยวติดคอ
"ไม่ได้! รีบไปสิ!"
"ครับผม!"
รู้ตัวอีกที ผมก็วิ่งออกจากบ้านพร้อมคาบขนมปังทาแยมไปแล้ว น่าเสียดายที่ผมคาบมาแค่แผ่นเดียว คงไม่อิ่ม แต่คงห่อใส่ถุงพลาสติกมาไม่ได้หรอก เดี๋ยวนี้เค้ารณรงค์งดใช้ถุงพลาสติกอยู่ แต่ขืนใส่ขนมปังทาแยมลงในถุงผ้าคงเละเทะกันพอดี ลำบากจริงๆ อยากตื่นเช้าตลอดไปเลยจริงๆ นะ
ถึงแม่จะบอกว่าให้ข้ามถนนก็เถอะ แต่ผมเดินขึ้นสะพานลอยดีกว่า ไม่ต้องมองซ้ายมองขวาก่อนข้ามด้วย รถบรรทุกก็ไม่มาชน สบายใจทั้งสองฝ่าย ไปโรงเรียนก็ไม่สายด้วย ผมจะโดดข้ามกำแพงหลังห้องน้ำเอา ครูเวรเค้าเช็กชื่อหลังเคารพธงชาติเสร็จ ไม่เป็ไรหรอก
"ป้าๆ หมูปิ้ง 5 ไม้ ข้าวเหนียว 2 ถุงนะ ขอมันๆ เหมือนเดิม" ผมพูดกับป้าที่ขายข้าวเหนียวหมูปิ้งริมทางตอนลงจากสะพานลอยมาแล้ว
ส่วนขนมปังทาแยมน่ะ พอวิ่งไปคาบไปมันก็ขาดแล้วหล่นลงพื้นน่ะสิ เลยกินไม่ได้ เป็อย่างนี้ทุกเช้าเลย น่าเบื่อจริงๆ เพราะงี้แหละถึงอยากตื่นเช้าตลอดเวลา เฮ้อ เคยขอแม่ว่าให้ทำหมูปิ้งทาแยมนะ เอาไว้คาบตอนไปโรงเรียนสาย แต่ก็ไม่ทำให้สักที แหม่ พูดแล้วก็หิว อยากกินข้าวเหนียวหมูปิ้งเ้าประจำของป้าคนนี้แล้วสิ
"ไม่ได้สั่งโรตีดิบไว้ใช่ไหม งั้นจ่ายมา 800 บาทา ไม่เอาแบงก์ปลอมนะ ให้ไวๆ" ป้าแม่ค้ายื่นถุงข้าวเหนียว
"เดี๋ยวนะป้า ทำไมแพงจัง โกงรึเปล่าเนี่ย" ผมไม่ควักเงินออกมาเพราะสังเกตว่าราคาแพงเกินความเป็จริง
"พูดไม่เข้าหูระวังปากแตกนะน้อง ป้าไม่เคยโกง แถมขายถูกที่สุดในย่านนี้ด้วย คิดให้มันเยอะๆ ก่อนพูดนะ"
บ้าเอ๊ย ผมโดนขู่เข้าแล้ว ตั้ง 800 บาทาเนี่ยนะ ยอมจ่ายก็โง่แล้ว เธอจะใช้สายตาตัวเองกดดันไปพร้อมกับลูกค้าที่ยืนต่อแถวผมอยู่สินะ ถ้าเป็เหยื่อคนอื่นคงกลัวแล้วยอมจ่ายไปแน่ๆ แต่ไม่ใช่สำหรับผม! ผมต้องพูดออกไปอย่างมั่นใจเลยว่า…
"แต่ก่อนขายให้ผมแค่ 80 บาทานี่ หมูปิ้ง 5 ไม้กับข้าวเหนียว 2 ถุงอะ แบบนี้จะไม่ให้เรียกว่าโกงได้ไงครับ" เนี่ย มีหลักฐาน
"ก็ตอนนั้นเอ็งมีเงินติดตัวแค่ 80 บาทาแล้วบังอาจมาซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งฉันกินไม่ใช่เหรอ ฉันเลยสงสาร ให้จ่ายแค่ 80 ก่อน อย่ามาซี้ซั้วนะเฟ้ย"
จริงด้วยว่ะครับ ลืมไปเลย
"ถ้าจำได้แล้วก็จ่ายมาซะ" ป้าแม่ค้าทวงเยอะจริง
"เฮ้ย! นั่นอะไรอะ!" ผมชี้ไปข้างบน เป็ด้านหลังของป้าแม่ค้า
"อย่ามาหลอกกันเลยน่า รีบๆ จ่ายเงินมาซะ ฉันไม่ให้เอ็งหนีหรอก"
"เฮ้ยๆ หนีเร็วป้า! ไปๆ ไป!"
ตูม!
ผมหนีไม่ทัน ป้าก็ไม่ยอมเชื่อ ส่วนลูกค้าคนอื่นที่ต่อแถวอยู่ก็หนีตั้งนานแล้ว ฟุตบาทที่ป้าแม่ค้าตั้งขวางทางอยู่ก็เละเป็ข้าวเหนียวหมูปิ้งเคี้ยวแล้วคายเลย ผมกระเด็นออกมาไม่ไกล พอจะลุกแล้วเข้าไปดูจุดเกิดเหตุได้ เพราะมันไม่ได้ตกมาแรงเท่าไหร่ ถ้าเป็ของแปลก ผมจะได้ถ่ายคลิปแล้วเอาไปลงโซเซี่ยวแน่
แต่สิ่งที่ผมเห็นมันแปลกสุดยอดเลย เด็กสาวเปลือยในฟองสบู่ล่ะ!
น่ารัก...บ้าเอ๊ย ผมเห็นเธอเปล่งประกายออกมาด้วยล่ะ น่ารักจนอยากปกป้อง อยากใช้ชีวิตอยู่กับเธอไปชั่วชีวิตเลย มีเขางอกกับหางอ้วนๆ ด้วย ทำไมน่ารักแบบนี้เล่า แถมกำลังหลับอยู่ด้วย แบบนี้ก็ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่น่ะเซ่ บ้าเอ๊ยๆๆๆ คนหล่ออย่างผมต้องมาหลงรักผู้หญิงแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันไม่ถึงนาทีเนี่ยนะ
ครืน
"เอ๊ะ...ฟองสบู่กำลังจมลงไปเรื่อยๆ เหรอ" ผมพูดไปงั้น คงไม่มีใครรู้หรอก
เหมือนฟองสบู่กำลังขุดเจาะพื้นเพื่อลงไปข้างใต้ มันไม่ยอมหยุดอยู่กับที่ ไม่เหมือนอุกกาบาตแบบในหนังเลยอะ ปกติจะเป็แบบนี้รึเปล่านะ? ผมไม่รู้หรอก...แต่เผลอแว๊บเดียว เ้าฟองสบู่นั่นก็เจาะพื้นเป็รูลึกเลย! ผมลองเข้าไปส่องดู มันลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งแล้ว เร็วจริงๆ
"จะลงไปยังไงดีเนี่ย แต่ป่านนี้ครูคงเช็กขาดแล้วมั้ง ไม่ต้องไปละโรงเรียนเนี่ย ช่างมัน หาทางลงไปหาน้องฟองสบู่ดีกว่า"
แต่จะกว่าจะคิดออกคงอีกนาน ผมทำได้แค่มองรูแล้วก็เงย ซึ่งพอนานเข้าก็เริ่มมีคนมามุงบ้างแล้ว พวกเขาไม่เห็นหนูน้อยน่ารักเหมือนผม มาตอนนี้ก็เห็นแต่รูลึกๆ ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหน เมื่อไหร่พวกที่มามุงจะหายไปสักทีนะ เฮ้อ รบกวนสมาธิซะจริง
"ลองวัดความลึกดูดีกว่า" ผมวัดใจ ปล่อยถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งลงไป แล้วเอาหูแนบพื้น ประเมินความลึกโดยใช้เสียงเอา แล้วก็หวังให้เธอเอาข้าวเหนียวหมูปิ้งไปกินด้วย ได้ประโยชน์สองต่อ
แต่ไม่มีเสียงเลยอะ คนก็เริ่มเยอะขึ้น เริ่มหย่อนของลงไปตามผม น่าโมโหจริงๆ
บรึ้ม!!
*********
โลกที่ศักรินทร์อยู่ได้ะเิไปแล้ว เพราะฟองสบู่ของยูฟี่ได้เข้าไปป่วนแกนโลกจนเกิดความผิดปกติที่แม้แต่นักเขียนเองยังอธิบายไม่ได้ อยากให้ะเิก็ะเิซะเฉยๆ ไม่เคยเมตตาต่อตัวละครที่อุตส่าห์สร้างขึ้นมาเลย
หากให้อธิบายง่ายๆ ฟองสบู่ของัน้อยได้ไปชนดาวจนแตกไงล่ะ
โดยตัวต้นเหตุก็ยังหลับปุ๋ยอยู่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองพึ่งฆ่าผู้ชายที่หลงรักตนไป หลังะเิดาวไปซะเละเทะ...ัสาวก็ตื่นอีกครั้ง น่าแปลกที่การตื่นแต่ละครั้งมักจะพบเศษซากอารยธรรมอยู่เสมอ ควรจะตื่นไปนานๆ จริงๆ
"งืมๆ มืดจังเลยค่ะ หือ มีกลิ่นอาหารด้วยแหละ!"
ยูฟี่พบข้าวเหนียวหมูปิ้งในฟองสบู่ของตัวเอง เธอหยิบขึ้นมากินอย่างไม่ลังเล ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็อาหารจากดาวอื่น แต่ก็กินอย่างเอร็ดอร่อยโดยนึกว่าเป็อาหารที่ทุกตัวส่งมาให้ ทุกตัวที่รอเซอร์ไพรส์ัน้อยอยู่นั่นเอง!
"อร่อยมากเลยค่ะ แต่ว่า...ทุกตัวซ่อนอยู่ที่ไหนนะ งานวันเกิดของยูฟี่ที่ทุกคนจัดให้ใหญ่มากเลย แบบนี้ก็หายากน่ะสิ"
ัน้อยคิดว่าจักรวาลที่แสนกว้างใหญ่นี้คืองานวันเกิดของตัวเอง
เธอจึงต้องคอยเคว้งในอวกาศต่อไป
(จบตอน)
เรื่อยเปื่อยอีกแล้ว? ไม่ต้องเรื่อยเปื่อยอีกแล้วทุกคน ตอนหน้าไม่ะเิดาวทิ้งอีกแน่ ได้ลงจอดดีๆ แล้ว จะได้ผจญภัยในต่างโลกของจริงกันไง ยินดีด้วยยย
6K
