ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 178: ภารกิจลาดตระเวน

รุ่งสางของวันถัดมา คำสั่งจากค่ายบัญชาการหลักก็ถูกส่งผ่านมาทางยันต์สื่อสารของนายกองกัว (ซึ่งตอนนี้อยู่ที่เอวของหลิงเซียว)

"หน่วยที่ 7 ฟังคำสั่ง! ให้เคลื่อนพลเข้าสู่พื้นที่สีแดง โซนชายหาดทมิฬ เพื่อสืบหาความเคลื่อนไหวของกองทัพอสูรสมุทร หากถอยหนี โทษคือประหาร!"

คำสั่งที่เหมือนส่งไปตายนี้ หากเป็นเมื่อวานคงทำให้สมาชิกหน่วยที่ 7 สั่นกลัวจนแทบเสียสติ แต่ในวันนี้ บรรยากาศกลับต่างออกไป

ชายฉกรรจ์ห้าสิบกว่าคนยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ แม้ชุดเกราะจะยังดูโทรม แต่ในมือของพวกเขากระชับอาวุธชั้นดีที่หลิงเซียวมอบให้ และที่สำคัญที่สุด แววตาของพวกเขาไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป แต่มันลุกโชนด้วยความเชื่อมั่น

"พื้นที่สีแดง..." หลิงเซียวพึมพำ พลางมองออกไปนอกกำแพงเมือง "แหล่งฟาร์มชั้นดี"

"ออกเดินทาง"

หลิงเซียวสั่งสั้นๆ ก่อนจะกระโดดลงจากกำแพงเมืองนำหน้าไปเป็นคนแรก สมาชิกหน่วยที่เหลือรีบทะยานร่างตามลงไปทันที

พื้นที่สีแดง หรือ ชายหาดทมิฬ เป็นเขตที่กองทัพมนุษย์ยังยึดคืนไม่ได้ มันเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง โขดหินโสโครก และหมอกพิษจางๆ ที่ลอยมาจากทะเล

กร๊าซซซ!

ทันทีที่เท้าแตะพื้นทรายเปียกชื้น ฝูง "ปูเกราะเหล็ก" ระดับสร้างแก่นแท้ขั้นสูงนับร้อยตัวก็ผุดขึ้นมาจากทราย ล้อมกรอบหน่วยที่ 7 ไว้ทุกทิศทาง

"ศัตรูบุก! ตั้งขบวน!" ชายชรา (ซึ่งตอนนี้ได้รับแต่งตั้งเป็นรองหัวหน้าหน่วยชั่วคราว) ตะโกนสั่งการ

แต่ก่อนที่ทหารจะได้ขยับตัว...

ฟุ่บ!

เงาสีดำสายหนึ่งพุ่งผ่านฝูงปูเหล่านั้นด้วยความเร็วที่ตามองไม่ทัน

แครก! แครก! แครก!

เสียงกระดองแข็งถูกบดขยี้ดังสนั่นต่อเนื่อง!

หลิงเซียวไม่ได้ใช้กระบี่ฟัน แต่เขาใช้ "ฝักกระบี่" และ "พลังลมปราณ" อัดกระแทกจุดตายบนกระดองของพวกมันอย่างแม่นยำ ทุกครั้งที่เขาเคลื่อนผ่าน ปูเกราะเหล็กตัวมหึมาจะระเบิดออกเป็นชิ้นเนื้อเละเทะ!

เพียงชั่วพริบตา ปูยักษ์กว่ายี่สิบตัวก็กลายเป็นซาก!

"พวกเจ้าจะยืนดูอยู่ทำไม?" หลิงเซียวหันมามองลูกน้องด้วยสายตาเรียบเฉย "ข้าเปิดทางให้แล้ว... ที่เหลือคือส่วนแบ่งของพวกเจ้า จัดการซะ"

คำพูดนั้นปลุกสติของทหารหน่วย 7

"เฮ!!!! ฆ่ามัน!"

ความหวาดกลัวหายไปสิ้น! เมื่อเห็นหัวหน้าแข็งแกร่งขนาดนี้ ความกล้าหาญก็พวยพุ่ง พวกเขากระโจนเข้าใส่ฝูงปูที่เหลืออย่างบ้าคลั่ง โดยมีหลิงเซียวคอยกำจัดตัวระดับหัวหน้า (แก่นทองคำ) ที่โผล่ออกมาให้ก่อนเสมอ

การลาดตระเวนที่ควรจะเป็นภารกิจฆ่าตัวตาย กลับกลายเป็น "มหกรรมล่าสมบัติ"

ตลอดเส้นทาง หลิงเซียวสังหารอสูรระดับแก่นทองคำไปนับสิบตัว เก็บเกี่ยวแก่นอสูรสีฟ้าครามแวววาวเข้าถุงไม่หยุดหย่อน ส่วนซากศพและแก่นอสูรระดับล่าง เขาปล่อยให้ลูกน้องแบ่งกันเอง ซึ่งสำหรับทหารเลวแล้ว นี่คือทรัพย์สินมหาศาลที่พวกเขาไม่เคยฝันถึง

"ท่านหัวหน้า! ทางด้านทิศตะวันออก... ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายประหลาดขอรับ!" ชายชรารายงานด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล

หลิงเซียวหรี่ตาลง มองฝ่าหมอกพิษไปทางทิศนั้น

เขาสัมผัสได้ถึงพลังลมปราณที่หนาแน่นผิดปกติ และกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของ "ราชวงศ์" แห่งท้องทะเล

"เจอแล้วสินะ..." หลิงเซียวแสยะยิ้ม

มันไม่ใช่แค่ค่ายพักแรมธรรมดา แต่ดูเหมือนจะเป็นทางเข้าสู่รังลับบางอย่าง

"ตามข้ามา... อย่าให้ห่างแม้แต่ก้าวเดียว"

หลิงเซียวสั่งการเสียงเข้ม ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังใจกลางความมืดมิดที่รออยู่เบื้องหน้า