แหวนมิติ

หลางหลินยังคงมีสีหน้าปกติ ถึงแม้เขาจะเพิ่งฆ่าอี้กงจวินมาเมื่อวานก็ตาม เขายิ้มตอบสบายๆ "ฮ่าฮ่า เรื่องแฟนผมยังไม่มีและยังไม่คิดที่จะมีหรอกครับ"
"ว้า...ดีจังเลยนะที่ยังไม่มีเเฟน" หลิวอี้ชิงไม่ได้ผิดหวัง ตอนนี้ถึงเขาจะบอกว่าไม่คิดที่จะมี แต่หากเธอตื้อต่อไปเรื่อยๆ รับลองเลยว่าเขาจะต้องหลงเสน่ห์อย่างแน่นอน
"เธอไม่ควรที่จะมาอยู่ตรงนี้นะหลิวอี้ชิง" โอหยางเฮามีสีหน้าบึ้งตึง หลางหลินเป็นผู้ชายที่โดดเด่นและเขาก็จองไว้ให้หลานสาวของตัวเองแล้ว จะให้เธอมาแย่งไม่ได้เด็ดขาด!
"ชิ! แค่นี้ก็ต้องกันไล่ด้วย" หลิวอี้ชิงทำเสียงฮึดฮัด "หลางหลินไว้เราค่อยคุยกันสองต่อสองนะ" เธอขยับเข้ามาใกล้ๆ จนได้กลิ่นน้ำหอมฟุ้ง หลางหลินยิ้มตอบ จากนั้นเธอก็เดินกลับไปรวมกลุ่มของเธอ และยังไม่ลืมที่จะหันมายิ้มหวานให้
กลุ่มของเธอมีอยู่ด้วยกันสิบคน พวกเขาทั้งหมดเป็นคนของนิกายกระเรียน เนื้อตัวของพวกเขาต่างเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของคางคก และบนร่างของบางคนก็มีบาดแผลลึก จนเห็นกระดูกสีขาวโผล่ออกมา
ไม่นานกลุ่มของอี้ชาและลู่ตงเกอก็ตามมา แต่ก็ยังมีจำนวนน้อยกว่าเมื่อเทียบกับกลุ่มของหลิวอี้ชิง
"คนแก่พวกนี้....อ่อนแอซะจริง" หลางหลินละสายตาจากพวกเขา ก่อนจะหัวเราะในใจ คนพวกนี้อ่อนแอเป็นอย่างมาก นอกจากจะมีจำนวนที่มากแล้ว คุณภาพของมันยังด้อยอีกต่างหาก ทำให้เขาอดรู้สึกขำไม่ได้
คางคกมรกตลืมตาตื่น สัมผัสได้ถึงจำนวนฉีในอากาศและการสั่นไหวของพลังงาน ทำให้มันตื่นจากการพักฟื้น
และเมื่อมันเห็นคนที่จ้องมายังมัน คางคกมรกตก็รู้สึกโกรธ ดวงตากลมโตดั่งทับทิมสั่นไหวก่อนจะหดเล็กลงเหมือนกับดาบยาว ตอนนี้มันเพิ่งจะวางไข่ทำให้มันอ่อนแอเป็นอย่างมาก
มันเป็นคางคกตัวเมียและเมื่อมันเปลี่ยนเป็นสัตว์อสูรระดับ 1 มันก็สามารถตั้งท้องได้เองโดยที่ไม่ต้องอาศัยคางคกตัวผู้
ไข่อยู่ใต้ท้องของคางคกมรกต มันเป็นลักษณะที่แปลกและน่าหวาดกลัว เเละตอนนี้นัยน์ตาของมันช่างเย็นชา เมื่อเห็นมนุษย์พวกนี้และกลิ่นของเลือดในอากาศก็ทำให้โกรธจนพื้นหินปริแตก
กลิ่นเลือดพวกนี้คางคกมรกตจำได้อย่างดี มันคือกลิ่นของคางคกน้อยตรงหน้าผา และเมื่อมนุษย์มาถึงที่นี่ได้ก็แสดงว่าพวกมันฆ่าลูกคางคกแล้ว!
ก่ะ ก่ะ--! เสียงคำรามของคางคกมรกตดังขึ้น มันเป็นเสียงคำรามต่ำที่ประหลาดเเละดังไปทั่วทั้งถ้ำ
"มันจะเริ่มแล้ว!" โอหยางเฮากระชับดาบในมือ ใบดาบของเขายังคงเปื้อนเลือดสีสดของคางคก และกลิ่นของมันก็กระจายไปทั่วโถง
"อืม" หลางหลินจับร่มทมิฬไว้ในมือแน่น ตอนนี้เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้สู้กับสัตว์อสูรระดับ 1 ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก
"มาแล้ว!!" เสียงของอี้ชาดังขึ้น คางคกมรกตมันแยกแยะกลิ่นของคนทั้งหมดและเริ่มโจมตีอี้ชาเป็นกลุ่มแรก
เนื่องจากกลุ่มของอี้ชาเต็มไปด้วยเลือดของคางคกน้อยมากกว่ากลุ่มอื่น จึงทำให้แม่อย่างคางคกมรกตรู้สึกโกรธและเริ่มการโจมตี
ฟิ้ว--! ลิ้นสีแดงเหมือนกับเลือดสดๆ ของคางคกมรกตพุ่งเข้าหาอี้ชา
"กระจายกันออกไป!" อี้ชาตะโกนสั่ง ก่อนจะกลิ้งหลบลิ้นที่พุ่งเข้ามา
ซวก--! เกิดเสียงบางอย่างทะลุ อี้ชาที่กลิ้งอยู่บนพื้นเหลือบมองก็พบว่าตอนนี้หนึ่งในคนของเขา ได้ถูกลิ้นแทงทะลุร่างก่อนจะระเบิดเป็นชิ้นๆ ราวกับแตกโมทีี่ถูกบีบแตก สีแดงสดๆ กระจายไปทั่วทิศทาง
"ไม่!! ไอ้คางคกเวรเอ้ย ตายซะ!!" อี้ชาดีดตัวผึงลุกขึ้น ขวานในมือของเขาถูกขว้างออกเป็นแนวนอน เข้าหาลิ้นของคางคกมรกต
เคร้ง เคร้ง-!! ไม่น่าเชื่อว่าลิ้นจะตวัดและฟาดขวานจนลอยกลับไป
ลิ้นของคางคกมรกตมีทั้งความแข็งแกร่งและสาก มันเป็นสัตว์อสูรระดับ 1 ที่แข็งแกร่งเพราะงั้นอาวุธธรรมดาถึงไม่ค่อยมีผลกับมันนัก
และอีกอย่าง แรงของอี้ชาก็ตกลงไปมากเพราะเพิ่งผ่านการฆ่าฟันคางคกน้อยมา ทำให้ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพอ่อนแอ แค่แรงปาขวานก็ลดลงไปหลายส่วนแล้ว
"พวกเราจำเป็นต้องรีบจัดการกับมัน หากปล่อยไว้แบบนี้แล้วมีหวังมันได้ฆ่าพวกเราทั้งหมดแน่!" ลู่ตงเกอถึงจะแค้นอี้ชา แต่อย่างไรเขาก็อยากที่จะฆ่าอี้ชาด้วยตัวเอง ไม่ยอมให้คนอื่นมาฆ่าตัดหน้าหรอก
หลางหลินมองพวกเขาสู้กัน ตอนนี้เขายังไม่ได้ร่วมต่อสู้แต่กำลังสังเกตการณ์ถึงวิธีการต่อสู้ของทุกคนและคางคกมรกต
การโจมตีของพวกเขาทุกคนเต็มไปด้วยความแม่นยำ และสัตว์อสูรระดับ 1 ก็แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก มันต่างกับหลางหลินที่มีเพียงพลังแต่ไม่มีทักษะต่อสู้อย่างชัดเจน อาวุธของพวกเขาโจมตีไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกายที่มีขนาดใหญ่ของคากคกมรกตได้อย่างแม่นยำ
"ฉันจะไปล่ะนะ" โอหยางเฮาพูดผ่านอนุภาคพลังฉี ก่อนจะกระโดดสูงหมุนตัวกลางอากาศ ฟาดฟันดาบเข้าสู่หัวของคางคกมรกต
เคร้ง--! เสียงของดาบเเละหัวปะทะกัน คางคกมรกตไม่จำเป็นต้องหลบหนีต่อดาบที่โจมตี มันเพียงยืนอยู่กับที่เท่านั้น หัวของมันมีขนาดใหญ่เหมือนกับไดโนเสาร์ และมันแข็งเป็นอย่างมาก
"แม้แต่ดาบของฉันก็ไม่สามารถทำอะไรมันได้?" โอหยางเฮาตกตะลึง ไม่นึกเลยว่าการโจมตีที่แสนภาคภูมิใจของตนเองจะถูกมันหยุดไว้ได้
"ระวัง!" ด้วยเสียงของหลางหลินทำให้โอหยางเฮาได้สติ เขามองเห็นลิ้นสีแดงขนาดใหญ่กำลังฟาดมาด้วยความเร็ว โอหยางเฮารีบกระโดดหมุนตัวกลางอากาศจากนั้น ใช้ดาบต้านรับการโจมตีของลิ้น
กรึก กรึกๆ--!
เกิดประกายไฟข้างบนเพดาน โอหยางเฮาถูกลิ้นโจมตีจนกระเด็นไป ในขณะที่ลิ้นเป็นแค่รอยไหม้ถากๆ ที่เกิดจากใบดาบเท่านั้น
"แม้แต่ลิ้นที่เป็นจุดอ่อนยังแข็งขนาดนี้?" โอหยางเฮายิ้ม "วิเศษจริงๆ ฮ่าฮ่า นานแล้วสิที่ฉันไม่ได้เจอคู่ต่อสู้แข็งแกร่งแบบนี้!"
โอหยางเฮารู้สึกพลุ่งพล่าน ในใจเต้นตึกตักเมื่อเห็นพลังของสัตว์อสูรระดับ 1 ตั้งแต่เขามาถึงระดับสูงสุดรวบรวมฉี ก็ยังไม่มีคู่ต่อสู้คนไหนเลยที่มีฝีมือทัดเทียมกับเขา โอหยางเฮารู้สึกเบื่อหน่ายที่ไม่มีใครเลยต่อสู้กับเขาได้ มาวันนี้เมื่อเห็นคางคกมรกตแข็งแกร่งจึงรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
เลือดในกายของโอหยางเฮาร้อนระอุ กรึก กรึก-! เสียงกระดูกลั่นเกรี้ยวกร้าวไปทั่วร่าง พร้อมกับแขนของเขาที่ขยายใหญ่ มันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ถูกพลังฉีกระตุ้น แขนขนาดใหญ่คล้ายกับแขนของอสูร จนชุดที่เขาใส่ถึงกับฉีกขาด!
"เลือดและฉี..แข็งแกร่งอะไรอย่างนี้ นี่เขาเป็นมนุษย์จริงๆ งั้นเหรอ?" เกอเหอเทารู้สึกหวาดกลัว พลังของโอหยางเฮาเพียงแค่อีกก้าวเดียวก็จะสามารถทะลวงไปยังขั้นถัดไปได้ เมื่อถึงเวลานั้น...เขาจะอยู่เหนือทุกคน!
หลางหลินยิ้มแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ประกายตาของเขายังคงเเหลมคม เขาสังเกตถึงการเปลี่ยนแปลงกระดูกกล้ามเนื้อของโอหยางเฮาได้ด้วยพลังจิตสามสิบกว่าหน่วย ทำให้เขาเห็นถึงฉีที่ถูกบีบอัดไปยังกระดูกแขนจนมันขยายขนาดขึ้น และเลือดก็เต็มไปด้วยพลังงาน
แขนของโอหยางเฮาเหมือนกับกอลิล่า!
"น้องชายหลางหลินนายจะยืนถึงเมื่อไร" โอหยางเฮาพูด "ตอนนี้ฉันว่านายสังเกตการณ์พอได้แล้วล่ะมั้ง ฮ่าฮ่า!"
"ใช่ ตอนนี้ผมสังเกตการณ์พอแล้ว และเริ่มที่จะโจมตีแล้วด้วย" หลางหลินกระชับร่มทมิฬในมือ แววตาเผยความเย็นชา ใบหน้าธรรมดาของเขาเวลานี้มันดูเด็ดเดี่ยวมั่นใจ
"ดี!!" โยหยางเฮาพุ่งเข้าไปก่อน ดาบในมือของเขาสั่นจนเกิดเสียงหวีดอากาศ ใบหน้าของเขาในตอนนี้ไม่เหมือนกับใบหน้าที่คุ้นเคย มีเพียงความบ้าคลั่งเท่านั้นที่ระเบิดออกมา!
ฟุบ--! หลางหลินวิ่งเข้าไปด้วยความเร็ว ความเร็วของเขาสูงกว่าโอหยางเฮาเป็นอย่างมาก เพราะได้บัพจากแหวนมิติลดค่าแรงโน้มถ่วง 5 เท่า! โอหยางเฮาจึงดูช้าราวกับเต่าเมื่อเทียบกัน
การที่เขาสู้กับอี้กงจวินส่วนหนึ่งที่ทำให้เสียเปรียบตอนนั้นคือถูกลูกศิษย์ของมันแทงจนเสียเลือด ถ้าหากไม่เป็นอย่างนั้นเขาก็สามารถชนะมันได้ง่ายกว่าที่เป็นตอนนั้น
ตอนนี้ร่างกายของเขาไม่มีบาดแผลเพราะถูกฟื้นฟูด้วยเลือดของยักษ์กระดูกโบราณระดับต่ำจนหายดี หนำซ้ำยังรู้สึกกระหายเลือดอย่างน่าประหลาด!
หลางหลินงอเข่าก่อนจะพุ่งไปที่ดวงตาของคางคกมรกต
ปัง!! พื้นที่เขายืนอยู่แตกเป็นเสี่ยงๆ มันคล้ายกับใยแมงมุม ร่างของหลางหลินเหมือนกับจรวดพุ่งไปในอากาศ ในมือถือร่มคันหนึ่งพร้อมกับใบหน้าที่กระหาย
คากคกมรกตรู้สึกถึงอันตราย มันรีบยกลิ้นมาทางหลางหลินเพื่อป้องกัน ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปาก ชี้ร่มสีดำไปด้านหน้า
ฉึก--!!
เสียงของเนื้อถูกแทงจนทะลุ!!
ลิ้นของคางคกมรกตถูกเจาะเป็นรูโบ๋ขนาดใหญ่!
ก่ะ ก่ะ--!
คางคกมรกตรู้สึกชาลิ้นและโกรธหลางหลินเป็นอย่างมาก
หลางหลินยิ้มเมื่อเห็นการโจมตีได้ผล เขารู้ดีว่านี่คืออาวุธเวทมนตร์ระดับ 4! มันเป็นอะไรที่ทรงพลังถึงแม้เขาจะไม่สามารถอัดพลังฉีใส่เข้าไปได้ก็ตาม และถ้าหากเขาสามารถบีบอัดฉีเข้าไปได้ล่ะ? นั่นจะเป็นการโจมตีที่ทรงพลังขนาดไหน!
"แข็งแกร่ง ฮ่าฮ่า น้องชายนายนี่แข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก!" ใบหน้าของโอหยางเฮาเผยความตกตะลึง การโจมตีที่ทะลุลิ้นของคางคกมรกตมันเป็นอะไรที่รุนแรงมาก เขารู้เรื่องนั้นดีเพราะตัวเองได้ลองมาแล้ว รู้ว่าลิ้นมันแข็งขนาดไหน เพราะงั้นถึงต้องเพิ่มพละกำลังแขนของตัวเองเพื่อโจมตีผิวที่แข็งของมัน แต่ก็ไม่นึกเลยว่าชายหนุ่มที่ชื่อหลางหลินจะสามารถสร้างบาดแผลให้กับคางคกมรกตได้ในการโจมตีเดียว
มันทำให้เขาประทับใจ
"หลางหลินฉันอยากจะสู้กับนายจริงๆ และก็อยากให้นายได้แต่งงานกับหลานสาวของฉัน!" ตอนแรกโอหยางเฮาแค่พูดมันเล่นๆ เท่านั้น เพราะเห็นว่าหลางหลินยังเด็กแต่ก็มีระดับพลังสูงส่ง แต่ในตอนนี้โอหยางเฮามั่นใจแล้วว่าจะให้หลางหลินนี่เเหละเป็นของหลานสาวตัวน้อย
"เขาจะต้องเป็นผัวของฉัน!!" หลิวอี้ชิงตาเป็นประกายกระหายใคร่ เมื่อเห็นพลังของหลางหลิน! นิ้วมือเธอสั่นระริกและหว่างขาก็บีบรัดกัน...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่50 โชว์เทพ

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

แหวนมิติ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่50 โชว์เทพ

คล้ายกับเรื่องแหวนมิติ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้