ไป๋ลู่ จอมยุทธข้ามแดนสีชาด

        ชายหนุ่มลูบหัวที่โอนเอนไปมาของเด็กหนุ่มเองก็พงกหัวรับหลายๆที เป็นเชิงเข้าใจ ชายหนุ่มยืนขึ้นเเละค่อยเดินจากโรงเตี้ยมไปเพื่อเตรียมตัวบางอย่าง ทิ้งเด็กหนุ่มไว้ในสภาพที่กำลังพึมพำกล่าวสิ่งที่ทบทวนไปมาอย่างออกเสียงหลายครั้ง ในมือหยิบหนังสือคัดลอกภาษาตามที่ชายหนุ่มสอน ภายใต้การจับจ้องของ หัวอู่เหรินที่อยู่ข้างนอก

        ตัวนางนั้นก็ได้ยินบทสนทนานี้เช่นกัน คราแรกนางต้องการที่จะสอนเด็กน้อยด้วยตัวเองไม่แพ้หมางต้า ทว่าเรื่องที่แล้วมาทำให้นางต้องยอมตัดใจเพื่อให้เฉินซินอภัยแก่ความวู่วามของนางที่นำมาสู่การสูญเสียครั้งนี้ ตัวนางได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะหันกายค่อยเดินจ้ำไม้เท้ากลับไปที่พำนักของตน พร้อมคนรับใช้และศิษย์เอกของนาง หลิวซินผู้พี่ที่ตอนนี้อุ้มหลิวชิงผู้น้องที่อยากจะเข้าไปหาไป๋ลู่ที่กำลังศึกษาด้านในอยู่

        แต่นางกลับถูกห้ามไม่ให้เข้าไปยุ่งกับไป๋ลู่ที่พยายามจดจำภาษาด้านใน  นางถือตั๊กแตนใบขจีเล่นไปมาอย่างเบื่อหน่าย ใบหน้าสหายน้อยที่วิ่งเล่นด้วยกันอย่างไม่รู้สึกรักเกียจเพื่อนร่วมวัยคนเดียวที่ได้ใกล้ชิดกับนางและไว้ใจที่สุด บรรดาเด็กน้อยลูกผู้ดีมากมายจากสถาบันไม่สามารถเข้าใกล้นางได้ขนาดนี้เนื่องจากพลังปรานธรรมชาติที่นางไม่อาจควบคุมได้แต่สิ่งนี้กลับไร้ผลอย่างสิ้นเชิงเมื่อเด็กหนุ่มที่วันๆ ถูกกลั่นแกลงโดยพวกเค้าแต่กลับยิ้มร่าให้กับนาง

        ก่อนนางจะตัดสินใจแน่วแน่ กระโดดออกากอ้อมแขนผู้พี่ ที่พยายามห้ามปรามน้องนึกว่าจะฝืนเข้าไปหาเด็กหนุ่มหากแต่ทิศทางของ นางกลับวิ่งไล่หลังอาวุโสหัวอู่เหรินก่อนร่างของนางจะจับเขย่าเข้าชุดคลุมของนาง "ข้าตัดสินใจแล้ว ข้าขอฝึกพร้อมกับพี่ของข้านะท่านอาวุโส"  หลิวซินที่เดินตามมาก็อดจะเอ็นดูน้องของนางที่เคยเอาแต่ใจไม่ได้

        นางเองก็เข้าใจพลังของนางและของน้องล้วนแล้วมีการประทุออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ซึ่งไม่อาจทราบสาเหตุ พลังตันเถียนของพวกนางที่ควรจะเป็นจุดกักเก็บและจุดเชื่อมโยงที่คอยยิบยืนพลังกลับเป็นปล่องพลังปรานที่ทลักพลังไร้ขอบเขตจากภายนอกนำมาดูดซับผ่านผิวกายของพวกนางได้เอง และขับพลังปรานส่วนเกินออกไปเป็นเส้นวายุที่หนาวเย็นแนบกระดูก แม้จะห่มกายด้วยอาภรณ์แน่นหนาแค่ไหนก็ทำได้เพียงแค่ชลอความหนาวเน็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น  

        "หลิวชิง เจ้าอย่าเสียมารยาทเจ้าควรเรียกนางว่าอาจารย์" หัวอู่เหรินที่ยิ้มรับพลางนำขนมของโปรดนางยิบยื่นให้ด้วยความเอ็นดูไม่แพ้กัน นางที่อุ้มเด็กหญิงขึ้นมาป้อนขนมที่นางอ้ากว้างรับไปกินอย่างว่าง่าย สิ่งนี้ช่วยปลอบประโลมหญิงชราเช่นนางไม่น้อยมีเพียงความบริสุทธิ์ด้วยท่าทีที่ใสซื่อของเด็กๆเท่านั้นที่จะเยียวยาความรู้สึกผิดของนางได้

        "เอาเถอะๆ เห็นเจ้ามีไฟที่อยากจะฝึกตนข้าก็ดีใจ จะอาวุโสหรืออาจารย์ข้าก็ยินดีจะฝึกปรือสั่งสอนพวกเจ้าอยู่ดีนั้นแหละเอาหละๆ เข้าไปประจำที่ซะมาเริ่มกันเหมือนเช่นเคย"   นางปล่อยร่างเด็กน้อยวิ่งเข้าหาพี่สาวของนาง หญิงสกุลหลิวทั้งสองโค้งคารวะนางพร้อมเพรียงว่าตาม พร้อมไปนั่งบนพรมขนาดพอดีตัว ก่อนจะเริ่มนั่งสมาธิเพ่งจิตตนเข้าไปภายในที่ตอนนี้เริ่มควบรวมพลังปรานธรรมชาติของพวกนาง

        ผิวกายละเอียดของนางเริ่มตื่นตัวไปกับพลังที่ได้รับการกระตุ้นภายในของพวกนาง ผิวขาวนวลผ่องพร้อมปรานประจำตัวที่เริ่มก่อเกิดเบาบางเป็นเกล็ดน้ำแข็งที่ละนิดๆ กระจายออกรอบข้างเห็นเป็นฝุ่นขาวที่มองเห็นในระดับสายตา พลังธรรมชาติของพวกนางทั้งคู่ล้วนแล้วเป็นสายธารธาตุวายุทั้งสิ้นแต่นางกลับมีขุมพลังแฝงที่มาพร้อมพวกนางเองแต่กำเนิดเสมือนว่านางนั้นมีธาตุน้ำสายเหมันต์ควบคู่ไปด้วย จึงเป็นที่สนใจของเหล่าตัวตนที่แข็งแกร่งในเมืองหลัก ถึงจะเห็นเป็นเช่นนั้นแต่พลังธาตุที่แตกต่างสองสายต้องใช้สมาธิเท่าทวีในการควบคุมเพื่อไม่ให้ พลังใดพลังนึงกลืนกินกันเองจนเหลือเพียง พลังเดียว

        และเนื่องจากสายธารธาตุเหมันต์ที่หนาแน่นกว่าปกติ และมากขึ้นจนจะกลืนกินปรานธรรมชาติกำเนิดคือสายวายุของพวกนางทำให้พวกนางนั้นต้องเพ่งเล็งฝึกฝนสายปรานประจำของนางแต่เป็นการฝึกพลังสายลมแทนเพื่อปรับสมดลพลังให้อยู่หมัด มวลลมเย็นพัดรอบกายพวกนางผมที่รัดทักปิดด้วยปิ่น คลายตัวออกปล่อยผมยาวปิดไปถึงเอวบางของทั่งคู่ก่อนพลังทั้งสองจะเริ่มโหมกระจายรอบตัว เหล่าคนใช้เริ่มเดินเข้าไปยังที่พักเนื่องจากไม่อาจต้านทานพลังระดับนี้ได้

        ทิ้งไว้เพียงหัวอู่เหรินที่ยังนั่งจิบชา จดจ้องหลิวชิง ผู้น้องที่โอนเอนตามแรงลมมหาศาลที่ปลดปล่อยออกมามาก เกินไปของหลิวซินผู้พี่ ทว่าพลังที่ดุดันกลับสลายออกไปก่อนเป็นพลังสายลมเบาบางที่เอื่อยเชื่อยเข้าครอบร่างนาง เป็นทรงกลมโปร่งใสสีนวลไว้แน่นหนาไว้เพื่อป้องกันพลังที่กระจายออกนั้น ไม่อาจทำร้ายนางได้ก่อนนางจะสบัดมือแรงๆ ไปครานึงเกิดลมตัดเฉือนเข้าแทรกทำลายสายพลังเหมันต์ที่รุกล้ำออกมาจากเฉินซินผู้พี่ให้แตกกระจายออกไป ส่วนผู้น้องนั้นตอนนี้อยู่ในสภาพที่มั่นคงไม่มีสายพลังใดที่มีมากกว่า มีเพียงยกระดับพากันแบ่งเส้นพลังไปตามจุดต่างๆ ของชีพจรอย่างเท่าเทียม

        รอบกายนางเกิดสายลมเหมันต์เย็นอ่อนๆที่ไม่เหมือนผู้พี่ กระจายรอบตัวด้วยสายวายุที่หมุนรอบนางอย่างบ้าคลั่งและรุนแรงดุดันแต่พลังเหมันต์กลับประสานพลังวายุให้เกล็ดชั้นน้ำแข็งเส้นหมุนที่แหลมคมที่มองเห็นด้วยตาเปล่า หญิงชราหรี่ตาค่อยๆ ชันร่างขึ้นเพ่งจิตมองสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะพยักหน้าพอใจหลิวซินผู้น้องเป็นอย่างมาก ในส่วนผู้พี่ตอนนี้เริ่มควบรวมโคจรพลังกลับมาอยู่ในจุดที่ควบคุมได้ด้วยตัวเองและเข้าสภาวะเดียวกับผู้น้องในที่สุด 

        "ยอดเยี่ยมๆ รักษาระดับพลังของพวกเจ้าเช่นนี้ต่อไป อย่าวอกแวกเป็นอันขาดข้ารับประกันได้เลยว่า หากเจ้าฝึกเช่นนี้ได้ไม่ถึงอาทิตย์เจ้าสามารถเป็นหนึ่งเดียวกับพลังที่ควบคุ่กันนี้ได้อย่างสมบูรณ์แน่นอน ไม่ต้องพูดถึงอนาคตที่ไร้ขีดจำกัดกำลังเปิดอ้ารับพวกเจ้าให้รุ้งโรจน์ต่อไปในภายภาคหน้า"