“แล้วจะพักใกล้ทะเลสาบอย่างงั้นสินะ” เรเวลถาม
“ก็คงต้องตามนั้นแหละค่ะ..เพราะพักใกล้แหล่งน้ำ..มันสะดวกกว่านี่คะ” เซซิเลียตอบกลับไปแบบนั้น
หลังทุกคนตกลงพร้อมใจจะพักในตำแหน่งใกล้ทะเลสาบ..แต่ละคนก็ได้หยิบสัมภาระต่างๆออกมาจากกระเป๋าเวทย์มนต์ของตัวเอง
กระเป๋าเวทย์มนต์ขนาด 1 ฝ่ามือ แต่ภายในเป็นมิติขนาดใหญ่ที่ใส่ของได้แทบไม่จำกัด
สัมภาระที่ใส่ในกระเป๋ามีถุงนอน โคมไฟ อุปกรณ์จุดไฟ เสบียงอาหารต่างๆ และอุปกรณ์ประกอบอาหาร....แน่นอนว่าก็มีแคปซูลห้องน้ำขนาดเท่าเมล็ดพืชซึ่งเก็บไว้กับหัวหน้าปาตี้ของแต่ละกลุ่มเช่นกัน
นักเรียนหญิงกับนักเรียนชายได้แบ่งโซนกันนอนในตำแหน่งริมทะเลสาบ ซึ่งผู้ชายจะนอนฝั่งตรงข้ามกับผู้หญิง โดยมีทะเลสาบขนาดใหญ่กั้นอยู่ตรงกลาง
ส่วนห้องน้ำนั้นได้โรยเมล็ดแคปซูลไว้หลังพุ่มไม้ตำแหน่งหลังทะเลสาบ
เรเวลกับรูอันได้ปักหลักวางถุงนอนและโคมไฟ ณ ตำแหน่งหนึ่งในฝั่งผู้ชาย..พอเสร็จแล้วเรเวลได้เดินไปตรงพุ่มไม้หลังทะเลสาบ..ตัวเขาได้โรยเมล็ดแคปซูลลงบนพื้นดิน
‘ปุ๋มมมมม…’ เกิดควันสีชมพูลอยฟุ้งไปทั่ว
หลังควันสีชมพูจากหายได้ปรากฎห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กขึ้น
“จะว่าไปขนาดมันเล็กเกินไปหน่อยไหมเนี่ย?” เรเวลยืนเท้าคางแล้วเอ่ยออกมา
“นั่นสินะครับ..ขนาดมันใหญ่กว่าตู้จดหมายหน่อยเดียวเอง..” รูอันกล่าวเสริมแบบนั้น
“เอาเถอะ..ยังไงมันก็สูงพอที่คนธรรมดาจะเดินเข้าไปได้ล่ะนะ…ถ้างั้นฉันขอเขาไปก่อนแล้วกัน”
เรเวลเปิดประตูห้องน้ำออกแล้วเดินเข้าไป...จากนั้นจึงค่อยๆปิดประตู
'เอี้ยดด..ปัง!'
ตัวเขาตกใจเมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในนั้นทันที
“โห!!…กว้างโคตรๆๆเลยแหะ”
ข้างในมีห้องส้วมอยู่หลายห้อง โถปัสสาวะอยู่หลายโถ อ่างล้างมืออยู่หลายอ่าง และที่สำคัญมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่และฝักบัวจำนวนมากด้วย โดยทุกอย่างตกแต่งอย่างหรูหราและปูพื้นด้วยกระเบื้องอย่างดี
‘อย่างงี้นี่เองสินะ…ข้างในห้องน้ำนี้เป็นอีกมิติหนึ่งที่อุปกรณ์เวทย์มนต์ได้สร้างขึ้นนี่เอง…แม้ดูจากภายนอกจะมีขนาดเล็ก..แต่ที่มันพอใช้สำหรับหลายคน..เพราะข้างในมันมีมิติขนาดใหญ่ซ่อนอยู่’
เรเวลเดินไปล้างหน้า และเริ่มทำภารกิจส่วนตัว
ตัวเขาถอดชุดเกราะวางเรียงกับพื้น หลังจากนั้นค่อยๆถอดเครื่องแบบนักเรียนออก
‘ชุดเครื่องแบบนักเรียนเสียหายหนักเลยแหะ..ดีนะที่เอาชุดสำรองมาเผื่อด้วย..’
เรเวลหยิบชุดออกมาจากกระเป๋าเวทย์มนต์ส่วนตัวแล้ววางเรียงไว้บนราวตากผ้าในห้องน้ำ
หลังถอดเสื้อผ้าออกหมดเขาเดินไปที่ฝักบัวกับอ่างอาบน้ำทันที
‘ไม่มีเวลามาแช่น้ำแหะ..เพราะรูอันรออยู่ข้างนอก..ต้องรีบอาบน้ำให้เสร็จแล้วล่ะ’
ตัวเขาหยิบฝักบัวขึ้นมาอาบแทน
หลังอาบเสร็จได้ภายใน5นาที
ตัวเขารีบใส่เสื้อผ้าและสวมชุดเกราะทับด้วยเวลาอันรวดเร็ว..แล้วเปิดประตูห้องน้ำออกไป
“ฉันเสร็จแล้วรูอัน..ขอโทษทีนะ..แต่นายเชิญต่อเลย”
“เอ๋!!…ดะ..เดี๋ยวก่อนเรเวล..นายเพิ่งเปิดประตูเข้าไปเมื่อกี้เองไม่ใช่หรอ”
“หืม?..ก็ใช่ไง..แต่ฉันใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไม่น่าเกิน10นาทีนะ”
“แต่ว่าจากที่นายเข้าไปในห้องน้ำเมื่อกี้เวลามันไม่น่าจะผ่านไปถึง1วินาทีด้วยซ้ำ”
“หา?..หมายความว่าไง..”
“ก็ไม่รู้เหมือนกันสิครับ..ตามมุมมองของผมคือเห็นนายเปิดประตูเข้าไป หลังปิดประตูเสร็จ..นายก็เปิดประตูออกมาทันทีเลย”
“อย่างงี้เองสินะ..เข้าใจละ”
“หมายความว่าไงหรอครับ?”
“ก็หมายความว่ามิติที่ซ่อนอยู่ข้างในห้องน้ำนี้..มีกระแสเวลาที่ไหลคนละช่วงกับมิติที่อยู่ข้างนอกไงล่ะ..”
“?” รูอันทำหน้างง
“เอาเถอะ..ถ้านายเข้าไปก็จะรู้เอง..เอาเป็นว่ามันก็คล้ายๆเวลามันหยุดเดินนั่นแหละ…ฉะนั้นไม่ว่านายจะใช้เวลาภายในห้องน้ำนานแค่ไหน..แต่เวลาข้างนอกก็จะไม่ผ่านไปแม้แต่วินาทีเดียว..ทำนองนั้นล่ะมั้ง”
“งี้เองสินะครับ..ผมเข้าใจละ..ถ้างั้นเดี๋ยวผมเข้าไปข้างในก่อนนะ”
“อืม”
เรเวลมองรูอันเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตู
หลังจากนั้นในเวลาเสี้ยววินาทีรูอันก็เปิดประตูแล้วเดินออกมา
“ผมเสร็จแล้วครับ..พวกเราไปกันเถอะ”
“อืม..เห็นแบบนี้ก็ทึ่งเหมือนกันแหะ..ว่าแต่นายใช้เวลาในนั้นนานแค่ไหนหรอรูอัน?”
“ก็ประมาณ 1 ชั่วโมงได้มั้งครับ”
“อะ..เอ่อ..นานจังแหะ”
“ก็เห็นนายบอกว่าใช้เวลานานแค่ไหน…เวลาข้างนอกก็จะไม่ผ่านไปแม้แต่นิดเดียว..ผมก็เลยลองดูน่ะ..ทั้งอาบน้ำ ..สระผม..แช่อ่าง..กินขนมแล้วก็อ่านหนังสือการ์ตูน”
“โห..ชิวจังแหะ..แต่ชั่งเหอะ…เดี๋ยวคราวหน้าฉันลองทำแบบนั้นบ้างดีกว่า..ไม่น่ารีบเลย"
เรเวลกับรูอันเดินมุ่งหน้าไปยังตำแหน่งตั้งแคมป์ริมทะเลสาบ..เพื่อเตรียมรับประทานอาหารเย็น
เมื่อมาถึงก็ได้พบเห็นทั้งผู้หญิงและผู้ชายลงไปเล่นน้ำในทะเลสาบกันอย่างสบายใจ..แน่นอนว่าถอดชุดเกราะออกเหลือแต่เครื่องแบบนักเรียนอย่างเดียว
“เครื่องแบบนี้สารพัดประโยชน์จริงๆแหะ..ช่างเถอะกินอาหารดีกว่า”
“นั่นสินะครับ”
เรเวลกับรูอันนั่งหยิบอาหารสำเร็จรูปในถุงย่ามเวทย์มนต์ขึ้นมากิน…
อาหารถ้วยที่เมื่อเปิดฝาออกแล้ว..จะกลายเป็นทั้งข้าว..บะหมี่..สเต็ก..แกงกระหรี่..และเนื้อย่างร้อนๆเหมือนเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ
"อืมมม...อร่อยโคตร!!"
เรเวลกินบะหมี่กับเนื้อย่างอย่างเอร็ดอร่อย
"เหมือนมาปิกนิกกันเลยนะครับเนี่ย"
รูอันจิ้มสเต็กวางบนข้าวสวยร้อนๆแล้วตักแกงกระหรี่ราดทับลงไป
ทั้ง2คนนั่งกินมื้อเย็นข้างถุงนอนและโคมไฟกันอย่างเอร็ดอร่อยจนกระทั่งช่วงเวลาเย็นได้ผ่านไป
#19:00น. ณ ดันเจี้ยนชั้นที่5#
เมื่อถึงเวลาค่ำ..สภาพแวดล้อมของดันเจี้ยนได้เปลี่ยนไป
คริสตัลที่เปล่งแสงสีขาวอยู่บนฝ้าเพดานเริ่มหยุดส่องแสงและมืดลง
ดันเจี้ยนชั้นที่5 เริ่มเข้าสู่ความมืดมิด
“หือ?..ดันเจี้ยนก็มีช่วงกลางคืนเหมือนกันหรอเนี่ย..”
เหล่าสมาชิกห้องS หยิบโคมไฟขึ้นมาแล้วจุดขึ้นเพื่อมอบแสงสว่างสีส้ม..แน่นอนว่ามีบางส่วนที่รวบรวมกิ่งไม้มาใช้ก่อกองไฟเพื่อสร้างบรรยากาศ
เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพักก็มีอนุภาคแสงสีเขียวจำนวนมากปรากฎขึ้นทั่วดันเจี้ยนชั้นที่5
“นี่มันหิ่งห้อยงั้นหรอ ?”
รูอันเอามือช้อนอนุภาคแสงนั้น
“ไม่ใช่หรอก..นี่มันเศษพลังเวทย์ต่างหากล่ะ”
เรเวลคว้าอนุภาคแสงสีเขียวนั่นไว้แล้วเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเปลวเพลิงบนฝ่ามือ
“ชั้นนี้มันปลอดภัยแน่จริงๆงั้นหรอครับ?” รูอันถาม
“ถ้าหากมีตัวอันตรายโผล่มา..พวกเราคงสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันแรงกล้าแล้วล่ะ...ฉะนั้นสบายใจได้” เรเวลตบบ่ารูอันเบาๆ
“!”
รูอันเหลือบไปเห็นเพื่อนๆในห้องกำลังตั้งวงนั่งล้อมรอบกองไฟกันจากที่ไกลๆ..จึงนึกสนใจขึ้นมา
“เรเวลพวกเราไปตรงนั้นกันไหมครับ?”
“อืมแล้วแต่เลย..ตอนนี้ฉันยังไม่ง่วงเท่าไหร่”
#19:15น. ณ ดันเจี้ยนชั้นที่5#
สมาชิกห้องS ทั้งหญิงและชายตั้งวงล้อมคุยกันอย่างสนุกสนานรอบกองไฟ
บรรยากาศค่ำคืนริมทะเลสาบ กล่อมเกลาด้วยอนุภาคแสงสีเขียวเล็กๆจำนวนมากนั้นงดงามยิ่งกว่าสิ่งไหน
“ว่าไงเซซิเลีย”
เรเวลที่เพิ่งมาถึงได้นั่งลงข้างๆเซซิเลีย ส่วนรูอันก็นั่งข้างๆถัดจากเรเวล
“ว่าไงคะ ^ ^”
เซซิเลียยิ้มแล้วหยิบแก้วน้ำ1ใบให้เรเวลถือ
“อยากดื่มอะไรไหมคะ?..ฉันพกน้ำผลไม้มาด้วยนะ”
“ขอบใจนะ..แต่ฉันขอเป็นน้ำเปล่าดีกว่า”
“งั้นหรอคะ..แปลกจังนะคะเนี่ย”
เซซิเลียหยิบขวดน้ำเปล่าขึ้นมา..แล้วค่อยๆรินใส่แก้วให้เรเวล
สมาชิกห้องSหลายคนมองภาพนั้นด้วยท่าทางตกใจพอสมควร
เซซิเลียมีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงของอาณาจักร..ตามหลักแล้วไม่ควรมารินแก้วให้ใครแบบนี้..ถึงแม้ว่าเธอจะคบกับเรเวลในฐานะคนรัก..แต่ถ้ามองถึงเรื่องบรรดาศักดิ์แล้วเรเวลต่างหากล่ะที่ควรรินแก้วให้เธอ
“ขอบใจนะเซซิเลีย”
เรเวลค่อยๆดื่มน้ำลงคอ
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เซซิเลียกอดแขนเรเวลแล้วเอียงศีรษะซบลงบนบ่าของเขา
“ค่าแรงของฉัน..แลกกับการได้พิงบ่าของคุณแบบนี้ได้ไหมคะ..”
“อะ..อืม..ตามสบายเลย”
เรเวลวางแก้วน้ำลงแล้วมองไปรอบๆ
สายตาจำนวนมากมองเขาในเชิงเสียดแทงมากกว่าจะอิจฉาเสียด้วยซ้ำ
‘ชิ..สายตาที่มองมาแบบนี้ฉันไม่ค่อยชอบเลยแหะ..แต่ช่างเหอะ..ไม่ว่ายังไงเป้าหมายของฉันก็มีแค่อย่างเดียวเท่านั้น..เรื่องอื่นๆฉันไม่คิดจะสนใจอยู่แล้ว'
เรเวลค่อยๆเอามืออีกข้างลูบหัวเซซิเลีย
'เป็นไงบ้างล่ะ...อิจฉาล่ะสิ...เจ้าพวกขุนนางเฮงซวย..ถึงแม้ตอนนี้จะไม่มีเอลิเซ่แล้ว..แต่พวกแกตอนนี้ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน...อย่าหวังว่าจะรวมหัวมาแกล้งฉันได้ง่ายๆเหมือนเมื่อก่อนเลย'
เรเวลก่นด่าในใจ..แล้วมองคนอื่นๆด้วยแววตาไม่ค่อยเป็นมิตร
รูอันที่เห็นบรรยากาศเงียบแปลกๆ..จึงรีบชวนเพื่อนๆในห้องคุยขึ้นมา..เพื่อเปลี่ยนบรรยายกาศ
“คือว่าทุกคนครับ..วันนี้แต่ละคนเป็นยังไงกันบ้างครับ..อะ..เอ่อแบบว่าเหนื่อยกันไหมครับ?”
“ก็นะ..ถึงจะเหนื่อยหน่อยแต่ก็สนุกมากเลยล่ะ”
“ฉันก็ด้วย”
“งั้นหรอครับ..นั่นสินะ”
"ขอบใจที่นายคอยรักษาพวกเราหลายๆครั้งนะรูอัน"
"ไม่เป็นไรครับยังไงก็อยู่ห้องเดียวกันและนั่นคือหน้าที่ของผมอยู่แล้ว"
เพื่อนๆในห้องSผลัดกันคุยกับรูอันไปเรื่อยๆ ผ่านไปสักพักชีน่าก็เข้ามาร่วมวงคุยด้วย
มีแค่เซเลน่า ลูน่า และเรเวลเท่านั้นที่ไม่ได้คุยกับใคร
ส่วนเซซิเลียก่อนหน้านี้เธอยังถูกคนอื่นๆในห้องชวนคุยอยู่หลายเรื่องเหมือนกัน..แต่พอเรเวลมา…เธอก็เลิกคุยกับใครแล้วหันมาซบบ่าเขาอย่างเดียว
“เดี๋ยวฉันไปก่อนนะเซซิเลีย”
เรเวลดันเซซิเลียออกแล้วลุกขึ้นยืน
“ขอบใจนะสำหรับวันนี้..ฉันไปนอนก่อนล่ะ”
“ให้ฉันไปส่งไหมคะ”
“ไม่เป็นไรหรอก…ฉันอยากให้เธอสนุกกับคนอื่นๆในห้องมากกว่า..และฉันก็ง่วงนอนแล้วด้วย..คงอยู่ต่อไม่ไหว”
เรเวลโบกมือให้แล้วเดินจากไป
127K
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
![พลิกฟ้าคืนชีวาชายาอนุ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673880780_61221625.webp)
![ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648634665_15527971.webp)
