ฝูงศิษย์พลันเงียบเสียงลง พวกเขาเห็นอะไรอยู่ จ้าวฟงนอนไม่ได้สติ ร่างกายบาดเจ็บอยู่ตรงนั่น ในเวลานั้นก็มีหน่วยรักษา รีบเข้ามาหามจ้าวฟงไปรักษาอย่างรวดเร็ว ถ้าปล่อยไว้ต้องเป็นอันตรายแน่
หลังจากจ้าวฟงถูกส่งไปรักษาแล้ว รอบบริเวณก็พลันเกิดเสียงพูดคุยกันสนั่น
"แย่แล้ว จ้าวฟงถูกเล่นงาน"
"หมอนั่นมันใครกัน มันไม่รู้จักจ้าวเฟยหรอ"
"ยังงี้จ้าวเฟิงต้องไม่อยู่เฉยแน่ น้องชายโดนเล่นงานซะสาหัสขนาดนี้" ศิษย์หลายคนกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
ข่าวที่จ้าวฟงถูกเล่นงานบาดเจ็บก็แพร่่กระจายไป
ในขนาดนั่น ณ ที่พักแห่งนึง มีขนาดใหญ่โต สวยงามหรูหรา ที่พักอาศัยรอบบริเวณก็ดูใกล้เคียงกันอย่างมาก มันมีไว้สำหรับผู้มีรายชื่อในยอดยุทธเท่านั่น
ในบ้านหลังนึง มีผู้ชายหน้าตาคมคาย ใบหน้าเขาราวกับเพิ่งขึ้นสู่วัยผู้ใหญ่ เขานั่งหลับตาขัดสมาธิลอยอยู่เหนือพื้น ร่างกายผุดเปลวเพลิง บินวนอยู่รอบๆตัวของเขา เพลิงสาดส่องราวกับเป็นบุตรแห่งเพลิง ในห้องพลันร้อนระอุราวกับอยู่ในภูเขาไฟ เขาคนนี้มีชื่อว่าจ้าวเฟิงเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่มีพลังขั้นขุนพลนภา ด้วยพลังพิเศษของเขาสามารถต่อสู้กับขั้นขุนพลขั้นกลางได้เลยทีเดียว
"ปัง" ขนาดนั่นประตูห้องของเขาก็เปิดออก ความร้อนแผดเผาไปทั่ว
"โอ๊ยยยยย ร้อนๆ" ศิษย์ที่เข้ามาเปิดประตูพลันส่งเสียงร้องราวกับถูกน้ำร้อนลวก
จ้าวเฟิงลืมตาตื่น เขาเอ่ยถามออกมา
"มีอะไรหรอ ศิษย์น้อง"
"ศิษย์พี่ใหญ่ แย่แล้วน้องชายท่านโดนเล่นงานตอนนี้อาการสาหัสมากเลย" ศิษย์น้องตะโกนออกมาเขาอธิบายให้จ้าวเฟิงฟังด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนัก
จ้าวเฟิงได้ยินดังนั่น เปลวเพลิงรอบกายของเขาก็ร้อนขึ้นมาทันที อุณหภูมิความร้อนเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ศิษย์น้องคนที่มาบอกพลันวิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว กลัวจะโดนเผาไหม้อยู่ตรงนั่น
จ้าวเฟิงยืนขึ้นใบหน้าเขาดูโหดร้าย ในความคิดของเขา จ้าวฟงเป็นคนที่ไม่ได้เรื่อง ชอบหาเรื่องคนไปทั่วในแต่ละวัน ใช้บารมีของเขาก่อเรื่องไปทั่ว แต่มีพรสวรรค์แค่อายุ18ปี ก็มีขั้นพลังขุนพลปฐพีขั้นกลางเลยทีเดียว แต่ถึงยังงั้นจ้าวฟงก็เป็นน้องชายคนเดียวของเขา เขาค่อนข้างตามใจน้อง คอยให้ท้าย ตักเตือนอยู่ตลอดแต่
"กล้าดียังไง ถึงน้องข้ามันจะไม่เอาไหน จนข้าอยากจะตบมันให้ตาย แต่ถึงยังไงเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาทำร้ายน้องข้า" จ้าวเฟิงเอ่ยขึ้นใบหน้าเขาเยียบเย็น
ขนาดนั่นเขาก็ก้าวออกไปจากทีี่พักทันที
เย่ชิงหยูไม่ได้รับรู้อะไรเมื่อเขามาถึงที่พักก็ใ้ช้แต้มสแกนทักษะวิชาทั้งสามทันที ข้อมูลของวิชาทั้งสามทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่ต้องฝึกเองด้วยซ้ำ ใช้แต้มก็พอ เขาหมดไป 30000แต้มถือว่าคุ้มค่า
ขนาดนั่นจ้าวเฟิงเดินมาถึงตึกแห่งนึงในสำนัก มันเป็นที่ไว้ท้าประลองกับคนอื่นๆ สำหรับผู้มีชื่อในทำเนียบยอดยุทธนั่นในแต่ละเดือนพวกเขาจะได้สิทธิ์ท้าสู้กับใครก็ได้หนึ่งครั้งแล้วผู้ที่ถูกท้าจะไม่สามารถปฏิเสธได้ ต้องรับการประลองเท่านั่น
เขาเอ่ยกับผู้อาวุโสผู้ดูแลตึกการประลอง บอกชื่อของเย่ชิงหยูทันที ระหว่างที่เดินมา เขาให้ศิษย์คนอื่นๆไปสืบมาว่ามันเป็นใคร จนเขาได้รู้
เป็นแค่เด็กใหม่จากบ้านนอก เดียวได้เจอกัน จ้าวเฟิงเอ่ยเสียงเย็น เมื่อคำท้าถูกลงไปแล้ว เขาก็เดินออกไปที่ส่วนกลางของสำนัก ที่ลานประลองทันที
ขนาดนั่นเย่ชิงหยูที่กำลังนั่งทบทวนทักษะวิชาของตนเองอยู่นั่น ประตูก็ถูกเปิดออกมาเสียงดัง ปัง มีชายวัยกลางคนเดินดุมๆเข้ามา เขาเอามือไปปิดประตู(มีมารยาทซะด้วย) ใบหน้าเขาดูดุร้าย เย่ชิงหยูลืมตามอง เขาหลีตาลงเล็กน้อย
ขนาดนั่นชายวัยกลางคนก็เอ่ยขึ้น
"ข้าคือผู้อาวุโสประจำสำนัก เจ้าถูกท้าประลองจากจ้าวเฟิง ยอดยุทธอันดับ1 และเจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ตามข้าไปที่ลานประลอง" เขาข่มขู่เย่ชิงหยูให้เดินตามออกไป ขนาดนั่นเขาก็พูดขึ้นอีก
"เป็นแค่เด็กบ้านนอก ถึงกับไปทำร้ายน้องชายของจ้าวเฟิง แค่ขุนพลปฐพีขั้นต่ำ จ้าวเฟิงเอาแกตายแน่" เขาส่งเสียงเย้ยหยัน ทำสีหน้าดูถูก ในความคิดของเขา กะว่าใช้โอกาสนี้ในการสายสัมพันธ์กับอัจฉริยะอันดับ1 ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ดี
เย่ชิงหยูอารมณ์เริ่มโมโหเล็กน้อย แค่เข้ามาที่นี้วันแรกก็มีเรื่องหลายเรื่อง ปกติอารมณ์ของเขาจะค่อนข้างสงบ ไม่ลุกลานใครก่อน แต่แค่วันเดียวก็มีคนมาหาเรื่องตั้งหลายคน สงสัยเขาต้องเชือดไก่ให้ลิงดูเป็นตัวอย่าง พลังของเขาในตอนนี้ไม่กลัวใครทั้งนั่น เริ่มจากคนแรก เย่ชิงหยูหันมามอง นัยย์ตาเขาเริ่มส่งจิตสังหาร
ชายวัยกลางคนเมื่อเห็นว่าเย่ชิงหยูเริ่มส่งจิตสังหารออกมา ดวงตาเขาก็ส่องแสง เตรียมพร้อมจะลงมือ
"ทำไม เจ้าจะทำอะไร" เขาเอ่ยออกมาเสียงเย็น ขนาดที่เขากำลังจะพูดไม่จบ เย่ชิงหยูพลันหายตัวไป มาปรากฏตรงหน้าราวกับวาป
"พรึบบบบ จึกกกก"
"กล้ามา.......อึก" ชายวัยกลางคนส่งเสียงไม่ออก ดวงตาเขาเบิกกว้าง ในขนาดนั่นเขาเห็นเย่ชิงหยูแทงนิ้วชี้เข้ามาที่ลำคอของเขา สัมผัสของเขาแทบมองตามความเร็วของเย่ชิงหยูไม่ทันเลยสักนิด
เย่ชิงหยูสีหน้าเย็นชา ปกติเขาจะไม่ลงมือสังหารคน แต่นี้มันล้ำเส้นอารมณ์เขามากเกินไปแล้ว เขาชักมือกลับมา นิ้วชี้มีเลือดติดอยู่ เขาสบัดนิ้ว ชายวัยกลางคน เอามือกุมลำคอที่เป็นรูของเขา สีหน้าเขาตื่นตระหนก แววตาฉายด้วยความกลัว
"ตึงงง"หลังเขาล้มลงกระแทกไปที่พื้น เลือดทะลักออกมาจากปากกับรูที่ลำคอ ดวงตาเขาเบิกกว้าง ส่งเสียงอึกๆ ตายไปทั้งอย่างนั่น ก่อนเขาจะตาย ในความคิดเขาพลันรู้สึกเสียใจอย่างถึงที่สุด เมื่อเย่ชิงหยูเปิดประตูออก ก็มีศิษย์หลายคนที่เดินตามผู้อาวุโสมาด้วย เย่ชิงหยูไม่ได้สนใจเดินผ่านไปทันที พวกเขาก็สับสน แล้วทำไมผู้อาวุโสไม่ออกมา พวกเขาไม่รอช้าเดินเข้าไปในห้อง ขนาดนั่นพวกเข้าก็ส่งเสียงตะโกนดังลั่น เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังออกมา
เย่ชิงหยูเดินออกไปจากที่พักทันที ใบหน้าเขามืดครึม เดินไปทางลานประลอง