ลิขิตฟ้าให้ข้าเป็นจอมเวท

        หลังจากนั้นเยี่ยปิงจึงได้พาเฟยหลงไปยังห้องพักของเขาไม่นานเยี่ยปิงได้พาเฟยหลงมายังตึกใหญ่ของสถาบัน พวกเขาเดินขึ้นไปบนชั้นบนสุดของตึก ตึกนี้มีด้วยกันห้าชั้นแต่ละชั้นนั้นมีจำนวนห้องจำนวนหนึ่งร้อยห้อง

        เมื่อทั้งสองคนเดินไปถึงชั้นที่ห้าเยี่ยปิงเดินไปจนสุดทางเดิน เขาพบกับประตูที่ถูกสลักด้วยลวดลายของอักขระเวทนับไม่ถ้วนเยี่ยปิงยื่นมือของเธอไปพลักบานประตู ทันใดนั้นแหวนที่นางสวมใส่พลันส่องประกายเรืองแสงออกมาในทันที

        ลวดลายของอักขระที่ปรากฏอยู่บนแหวนทำให้บานประตูปรากฏวงเวทออกมาเฟยหลงจ้องมองดูวงเวทนั้นทันทีที่เขาเห็นเขาสามารถเรียนรู้ได้จากผลึกปัญญาแห่งแสงในทันทีเมื่อเฟยหลงก้าวผ่านประตูเข้าไปภายในห้อง

        “เจ้าเก็บแหวนวงนี้เอาไว้นับจากนี้ไปห้องนี้เป็นห้องพักของเจ้า ในวันพรุ่งนี้เจ้าค่อยไปเรียนร่วมกับคนอื่นๆ  ก็แล้วกัน”

        “ขอรับท่านอาจารย์”

        “ทำไมท่านพ่อถึงได้ให้ข้ามาเรียนที่นี่กันนะข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ความจริงที่สถาบันฟ้าครามเองก็ดีอยู่แล้วอีกอย่างท่านปู่อู๋ซวงเองก็เป็นถึงปราชญ์จอมเวทเคยสอนข้ามาก่อนแล้วทำไมต้องให้ข้ามาเรียนที่สถาบันเก้ามังกรแห่งนี้ด้วยนะแต่เอาเถอะท่านพ่อคงมีเหตุผลที่ส่งเรามาเรียนที่นี่”

        เช้าวันรุ่งขึ้นเฟยหลงเดินไปยังห้องเรียนของชั้นปีที่สามเมื่อเฟยหลงเดินเข้าไปในชั้นเรียนปีที่สามทุกคนภายในห้องต่างหันมามองเฟยหลงเพราะพวกเขาทั้งหมดล้วนแล้วแต่รู้จักกันตั้งแต่ปีที่หนึ่งที่เข้าเรียนมาด้วยกันจู่ ๆเฟยหลงเดินเข้ามาพวกเขาจึงสงสัยว่าเด็กปีหนึ่งมาผิดห้องหรือเปล่าเพราะเคยเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นประจำทุก  ๆ ปี

        “นี่พวกเจ้าดูนั่นสิเจ้าเด็กใหม่นั่นคงจะหลงทางมา พวกเราแกล้งเด็กใหม่ปีหนึ่งคนนั้นเป็นการรับน้องจะดีไหม”

        “ทำอย่างนั้นจะดีหรือ? เด็กใหม่ปีนี้หลงมาที่ห้องของปีสามของพวกเราทั้งทีพวกเราก็ต้องต้อนรับน้องใหม่กันหน่อย ถือเป็นเรื่อง สนุก สนุกก็แล้วกัน”

        “จริงด้วยเด็กใหม่ปีหนึ่งหากเข้าเรียนเวทของปีสามพวกเจ้านึกดูว่าเจ้าเด็กนั่นมันจะทำหน้ายังไง พื้นฐานต่ำเตี้ยเช่นนั้นจะมาเรียนกับพวกเรา พวกเจ้าคิดว่าเจ้าเด็กนั่นมันจะทำได้อย่างนั้นหรือ?”

        “เอาหละเอาหละพวกเจ้าเงียบได้แล้วเดี๋ยวเจ้าเด็กนั่นจะรู้ตัวเสียก่อน”

        เฟยหลงเดินเข้ามาในห้องเขาเลือกที่นั่งตรงด้านหลังสุดที่ไม่มีคนนั่งอยู่พร้อมกับรออาจารย์เข้ามาสอนอยู่เงียบๆ ตามลำพัง

        เฟยหลงนั่งรออาจารย์ที่เข้ามาสอนอยู่ราวๆ สิบนาทีอาจารย์ของสำนักเก้ามังกรที่มีหน้าที่รับผิดชอบในการสอนในครึ่งเช้านี้เดินเข้ามาในห้องอาจารย์ท่านนี้ชื่อว่าหวงโหลว รับผิดชอบในการสอนวิชาอักขระ

        เมื่ออาจารย์หวงโหลวมาถึงเขาเริ่มทำการสอนในทันทีโดยไม่สนใจว่าจะมีเด็กคนไหนสนใจหรือไม่เด็กที่อยู่ปีสามทุกคนต่าง คุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้อยู่แล้วพวกเขาต้องตั้งใจศึกษาในสิ่งที่อาจารย์สอนทุกอย่างไม่เช่นนั้นพวกเขาจะตามไม่ทันคนอื่นทั้งห้องจึงเงียบกริบ

        อาจารย์หวงโหลวจึงเริ่มบรรยายและสร้างอักขระต่าง  ๆ ให้ศิษย์สถาบันเก้ามังกรดูเป็นตัวอย่าง

        “อักยระทุกอย่างล้วนสามารถสร้างสรรค์ออกมาได้ด้วยความคิดของพวกเจ้าทุกคนอักขระแต่ละประเภทนั้นแยกไปตามหน้าที่ของมันเอง รูปแบบแรกคืออักขระรูปแบบของการจู่โจมเป็นการใช้อักขระโจมตีคู่ต่อสู้มันสามารถทำร้ายหรือทำให้คู่ต่อสู้บาดเจ็บได้อย่างง่ายดายหากพวกเจ้าใช้อย่างถูกวิธีแต่อักขระจู่โจมนั้นพวกเจ้าต้องใช้อย่างระมัดระวังเพราะเป็นอักขระที่ซับซ้อน

        หากพวกเจ้าผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยผลกระทบที่พวกเจ้าจะโดนนั้นเรียกได้ว่าอาจทำให้เจ้าเสียชีวิตในการต่อสู้ได้เลยดังนั้นพวกเจ้าควรที่จะศึกษาและเรียนรู้รวมทั้งฝึกฝนให้ชำนาญเวลานำไปใช้จริงจะได้ใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว

        อาจารย์หวงโหลวร่ายอักขระรูปแบบโจมตีแบบต่าง  ๆ ให้ศิษย์สถาบันเก้ามังกรดู ลูกศิษย์แต่ละคนรีบจดรายละเอียดทั้งหมดอย่างรวดเร็วยกเว้นเฟยหลง เขามีผลึกปัญญาแห่งแสง เพียงแค่เขามองอักขระรูปแบบโจมตีที่อาจารย์หวงโหลวสร้างขึ้นมาภายในหัวของเขาก็สามารถสร้างอักขระโจมตีจำนวนมาก อย่างง่ายดายอีกทั้งรูปแบบทั้งหมดเขาสามารถสร้างออกมาได้อย่างไม่ยากเย็น

        หลังจากนั้นอาจารย์หวงโหลวยังได้อธิบายอักขระชนิดต่าง  ๆ ไม่ว่าจะเป็นอักขระรูปแบบกักขัง หรืออักขระรูปแบบป้องกันเพียงแค่เฟยหลงได้เรียนรู้เพียงครึ่งวันเขาสามารถสร้างอักขระได้นับหมื่นนับแสนได้อย่างง่ายดาย

        “เอาหละพวกเจ้าไปฝึกฝนกันให้ชำนาญ หากใครไม่เข้าใจตรงไหน ก็ให้มาสอบถามอาจารย์ได้   พวกเจ้าจะสามารถผ่านวิชานี้ไปได้ในปีนี้หากพวกเจ้าสามารถสร้างอักขระแต่ละชนิดได้รวมกันไม่น้อยกว่าห้าร้อยอักขระ”

        “เอาหละไหนๆ ข้าก็สอนอักขระแต่ละประเภทให้พวกเจ้าแล้ววันนี้พวกเจ้าลองทดสอบสร้างอักขระประเภทป้องกันให้อาจารย์ดูหน่อยสิ”

        “ขอรับท่านอาจารย์”

        ทุกคนพยายามสร้างอักขระป้องกันขึ้นมามีเพียงเฟยหลงเท่านั้นที่ยังคอยู่ในภวังค์เพราะอักขระมากมายที่เกิดขึ้นในหัวของเขาแต่ละประเภทล้วนมากมายเกินกว่าคนคนหนึ่งจะเข้าใจได้

        “พวกเจ้าดูเจ้าเด็กใหม่นั่นสิไม่ทันไรก็กล้าหลับในวันแรกแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

        “มันก็แน่อยู่แล้วสิหากพวกเจ้าเรียนไม่รู้เรื่อง พวกเจ้าคิดว่ามันน่าเบื่อขนาดไหนกันละอีกทั้งยังต้องนั่งฟังตลอดสามชั่วโมงแล้ว ไม่หลับสิแปลกขนาดข้าเองยังเพลอสัปหงกไปหลายครา”

        “จริงของเจ้าพวกเรามาดูกันสิว่าเจ้าเด็กใหม่คนนั้นจะทำยังไงต่อ”

        เพียงไม่นานเฟยหลงก็ออกจากภวังค์เขาสามารถเรียนรู้อักขระประเภทต่าง ๆรวมถึงความหมายของอักขระแต่ละตัวที่ร้อยเรียงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

        “เอาหละหากใครสามารถสร้างอักขระรูปแบบป้องกันแล้วมั่นใจว่าแข็งแกร่งก็มาให้อาจารย์ทดสอบดู หากใครผ่านการทดสอบก็สามารถกลับไปพักผ่อนได้และกลับไปฝึกฝนต่อที่ห้องของพวกเจ้าได้”

        “ขอรับท่านอาจารย์หวงโหลว”

        “เอาหละใครจะเป็นคนแรกที่จะทำการทดสอบให้ยืนขึ้นมา”

        ทุกคนต่างยังคงฝึกฝนอยู่พวกเขายังไม่มั่นใจว่าอักขระที่พวกเขาสร้างขึ้นมาจะสามารถป้องกันตัวพวกเขาได้ดีมากน้อยเพียงใดหากพวกเขาพลาดอาจจะได้รับบาดเจ็บเล็ก  ๆน้อย  ๆ ได้ ทุกคนจึงไม่ได้สนใจอยากจะผ่านการทดสอบเป็นคนแรก หากพวกเขาไม่มันใจจริงๆ

        “ข้าน้อยเฟยหลงขอรับการทดสอบขอรับ”เฟยหลงยืนขึ้นพร้อมกับเอ่ย

        “ ดีเช่นนั้นเจ้าออกมาหน้าห้องเรียน เจ้าสร้างอักขระป้องกัน และอาจารย์จะลองทดสอบดูว่ามันแข็งแกร่งมากแค่ไหนหากเจ้าสามารถสร้างอักขระป้องกัน ป้องกันการโจมตีของอาจารย์ได้เพียงแค่หนึ่งครั้งเจ้าก็สามารถกลับไปพักได้”

        “ขอบคุณท่านอาจารย์ข้าน้อยขอคำชี้แนะด้วยขอรับ”

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า พวกเจ้าดูเจ้าเด็กปีหนึ่งนั่นสิ มันยังไม่รู้ตัวว่าเข้ามาเรียนผิดห้องอีกทั้งยังกล้าเข้ารับการทดสอบจากท่านอาจารย์หวงโหลวอีกต่างหาก มันคงคิดว่ามันเก่งกว่าผู้อื่นกระมังฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าจะคอยดูว่ามันจะไปได้สักกี่น้ำ”

        เฟยหลงค่อยๆ  ก้าวเดินมายังหน้าชั้นเรียน

        “ศิษย์พร้อมแล้วอาจารย์ศิษย์เฟยหลงขอคำชี้แนะจากอาจารย์ด้วยขอรับ”

        “ดีดี ดี เป็นคนตรงไปตรงมาดี เจ้าสร้างอักขระป้องกัน แล้วอาจารย์จะลองทำลายดูหากอักขระของเจ้าแข็งแกร่งมากพอ เจ้าก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ  ทั้งสิ้นตรงกันข้ามหากอักขระของเจ้าอ่อนแอถูกอาจารย์ทำลายลงไป ตัวเจ้าอาจจะได้รับบาดเจ็บเล็กๆ  น้อย ๆ ได้ เจ้าเตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี”

        “ศิษย์ขอบคุณที่อาจารย์เป็นห่วงศิษย์พร้อมรับการทดสอบแล้วขอรับ”

        เฟยหลงค่อยๆ สร้างอักขระป้องกันออกมา อักขระที่เฟยหลงสร้างขึ้นมาดูธรรมดาและเรียบง่าย เมื่อหวงโหลวลองใช้อักขระโจมตีโจมตีไปยังอักขระป้องกันของเฟยหลง ถึงแม้อักขระโจมตีจะไม่รุนแรงมากนักแต่หากอักขระป้องกันไม่แข็งแกร่งพอ ก็จะทำให้ได้รับบาดเจ็บได้

        อาจารย์หวงโหลใช้อักขระโจมตีไปยังอักขระที่เฟยหลงสร้างขึ้นมา

        ตูมมม!!!

        เสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งชั้นเรียนทุกคนต่างมองไปยังร่างของเฟยหลงพวกเขาคิดว่าเฟยหลงคงจะกระเด็ดออกไปติดผนังอย่างแน่นอนแต่เหตุการณ์กลับไม่เป็นดังที่พวกเขาคิด เพราะเฟยงหลงยังคงยืนอยู่ที่เดิมโดยที่อักขระป้องกันของเขายังทำหน้าที่ป้องกันได้เป็นอย่างดี

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า เยี่ยม เยี่ยม เยี่ยม เจ้าเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสท่านใดอย่างนั้นหรือมีความสามารถไม่น้อย อาจารย์ของเจ้าคงเคี่ยวกรำเจ้ามาไม่น้อยเลยสินะ”

        “เรียนท่านอาจารย์ข้าน้อยเป็นศิษย์ของอาจารย์เยี่ยปิงขอรับศิษย์พึ่งจะเข้ามาเรียนที่นี่เป็นวันแรกหากศิษย์ทำอะไรผิดพลาดไปต้องขออภัยท่านอาจารย์ด้วย”

        “ฮ่าฮ่า ฮ่า  ที่แท้ก็เป็นศิษย์ของเยี่ยปิง……”อาจารย์หวงโหลวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

        “อะไรนะเจ้าเป็นศิษย์ของเยี่ยปิงอย่างนั้นหรือ?อาจารย์ของเจ้าไม่เคยรับศิษย์แม้แต่คนเดียวตลอดหลายสิบปีมานี่นับตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้เจ้ากลับเป็นศิษย์ของนางสายตานางดีไม่ใช่เล่นที่รับเจ้าเป็นศิษย์คนแรก ฮ่า ฮ่า ฮ่าข้าเองก็พึ่งได้ยินข่าวเมื่อเช้านี้เองว่าเยี่ยปิงพึ่งรับศิษย์คนแรกแถมยังได้เริ่มเรียนในชั้นปีที่สามอีก ไม่นึกเลยว่าข้าจะได้สอนเจ้าเป็นคนแรก ฮ่าฮ่า ฮ่า สถาบันเก้ามังกรในปีนี้คงจะไม่อับอายสถาบันอื่นอีกแล้วในปีนี้”

        “เอาหละเจ้าผ่านการทดสอบของอาจารย์แล้วเจ้ากลับไปพักผ่อนและฝึกฝนต่อที่ห้องของเจ้าได้แล้วส่วนคนอื่น ๆ ใครจะเป็นคนต่อไปที่พร้อมจะทำการทดสอบก็ออกมาได้เลย”

        “พวกเจ้าได้ยินอย่างที่ข้าได้ยินไหมเจ้าเด็กใหม่นั่น เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสเยี่ยปิง เป็นไปได้ยังไงท่านผู้อาวุโสเยี่ยปิงไม่เคยรับศิษย์เลยตลอดเวลาที่ผ่านมานี่เขาทำยังไงถึงทำให้นางรับเขาเป็นศิษย์ได้”