คลื่นอสูรยึดโลก : อัศวินรัตติกาล (อ่านฟรี)

[1 มีนาคม | 19:00 น.] 

ติ๊ง!

เสียงกังวานใสดุจระฆังแก้วไม่ได้ดังมาจากที่ไหนสักแห่งในห้อง แต่มันดังขึ้นจากจุดกึ่งกลางของจิตวิญญาณ 

เป็นคลื่นสั่นสะเทือนที่กระชากสติของ 'อคิน' ขึ้นมาจากความเวิ้งว้างอันไร้ขอบเขต 

มันไม่ใช่การตื่นนอนแบบมนุษย์ทั่วไปที่ค่อยๆ รู้สึกตัวจากความง่วงงุน แต่มันคือการ 'ถูกเปิดสวิตช์'

"เฮือก!"

อคินทะลึ่งพรวดขึ้นจากความมืดมิด สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่จนหน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง 

ราวกับนักประดาน้ำที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำเพื่อไขว่คว้าอากาศ 

เขาขยับนิ้วมือ ขยับคอ และกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสสายตาในความมืด

หน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ตัดกับความมืดสลัวภายในห้องนอนชั้นสองของบ้านเดี่ยวที่เขายึดมาเป็นฐานทัพ

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19:00 น. ของวันที่ 1 มีนาคม] 

[สถานะปัจจุบัน: หิว... และคอแห้งมาก]

[คำแนะนำ: น้ำคือชีวิต จงไปหาแหล่งน้ำสะอาดเดี๋ยวนี้]

อคินอ่านข้อความแล้วเผลอยิ้มมุมปาก 

ข้อความจากระบบของเขามักจะมีลูกเล่นแพรวพราวเสมอ ไม่เหมือนระบบ AI แข็งทื่อแบบในนิยายที่เขาเคยอ่าน

"รู้แล้วน่า... ขอบใจนะ" 

เขากระซิบตอบความว่างเปล่า พลางดันกายลุกขึ้นจากเตียงฟูกนุ่มลายดอกไม้เก่าๆ ที่เขาลากมาจากห้องข้างๆ 

ความรู้สึกนุ่มนวลที่แผ่นหลังสัมผัสนั้นช่างแตกต่างจากพื้นคอนกรีตแข็งกระด้างที่เขาเคยซุกหัวนอนเมื่อสัปดาห์ก่อน

"ตื่นกันหรือยังพวก..." 

เขาพึมพำเสียงแหบพร่า พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง

บนพื้นปาร์เกต์ขัดเงาที่เริ่มมีฝุ่นจับ ร่างสี่ขาสามร่างกำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่อย่างสบายอารมณ์

'โบ้' สุนัขพันทางสีน้ำตาลแดง จ่าฝูงผู้ภักดี นอนหงายท้องโชว์พุงขาวๆ ขาชี้ฟ้า ลิ้นห้อยออกมาด้านข้างปาก 

'ด่าง' นอนตะแคงข้าง หูข้างหนึ่งพับลง ดวงตาปรือปรอยมองมาที่เขา 

และ 'ขาว' น้องเล็กของกลุ่ม นอนเอาคางเกยขาหน้า หางตาขยับเล็กน้อย

ทันทีที่เห็นเจ้านายลุกขึ้น ทั้งสามตัวก็ดีดตัวลุกขึ้นยืน กระดิกหางรัวจนก้นส่าย ส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคอเป็นการทักทาย

"เอาล่ะ ทีมงานคุณภาพ..." 

อคินลูบหัวพวกมันทีละตัว สัมผัสถึงไออุ่นจากขนสัตว์ที่ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ 

"ภารกิจคืนนี้... เราจะเปลี่ยนบ้านนี้ให้เป็น 'โอเอซิส' กัน"

...

[20:30 น.]

อคินก้าวเท้าออกจากตัวบ้าน สวมเป้ทหารใบเก่งที่ยังว่างเปล่า 

มือขวากระชับขวานดับเพลิงด้ามแดงที่เริ่มมีรอยบิ่นจากการใช้งาน มือซ้ายถือชะแลงเหล็ก 

เขาเดินนำหน้าฝูงหมาออกจากรั้วบ้าน มุ่งหน้าไปยังกลุ่มบ้านจัดสรรร้างในละแวกใกล้เคียง

บรรยากาศคืนนี้เงียบสงัด... เงียบจนน่าขนลุก ท้องฟ้าไร้เมฆเผยให้เห็นดวงจันทร์กลมโตและหมู่ดาวระยิบระยับ 

แสงจันทร์สาดส่องลงบนซากปรักหักพังของหมู่บ้านจัดสรร ทำให้เงาของต้นไม้และเสาไฟฟ้าดูเหมือนภูตผีที่กำลังร่ายรำ

เป้าหมายของเขาไม่ใช่ทองคำหรือเครื่องประดับ แต่เป็นสิ่งที่ไร้ค่าในโลกเก่าทว่ามีค่าดั่งเพชรพลอยในตอนนี้... ภาชนะใส่น้ำ

เขารู้ดีว่าระบบปั๊มน้ำพลังงานแสงอาทิตย์ที่เขาบังเอิญกู้คืนมาได้เมื่อวานซืนนั้นเป็นเหมือนปาฏิหาริย์ 

แต่มันก็เป็นเครื่องจักรเก่าคร่ำครึที่อาจจะพังลงเมื่อไหร่ก็ได้ 

การไม่มีน้ำสำรองคือความประมาท และในโลกนี้ ความประมาทมีโทษประหาร

"โบ้ ด่าง ขาว... คุ้มกันรอบนอก ถ้าเจอตัวอะไรให้เห่าเตือนทันที"

เขาสั่งการสั้นๆ ฝูงหมาแยกย้ายกันออกไปดมกลิ่นตามพุ่มไม้และมุมมืดอย่างรู้งาน 

สัญชาตญาณสัตว์ป่าของพวกมันตื่นตัวเต็มที่ ขณะที่อคินใช้ชะแลงงัดประตูบ้านหลังแรก

เอี๊ยด... ปัง!

กลิ่นอับของรา ลอยออกมาต้อนรับ อคินส่องไฟฉายคาดหัวเข้าไปสำรวจ 

เขาเมินเฉยต่อเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงที่พังเสียหาย ตรงดิ่งไปยังหลังบ้านและห้องครัว

"เจอแล้ว..."

สายตาของเขาเป็นประกายเมื่อเห็นโอ่งมังกรใบเก่าตั้งทิ้งไว้อยู่ที่ลานซักล้าง 

แม้จะมีตะไคร่เกาะเขรอะแต่ตัวโอ่งยังสมบูรณ์ดี

"หนักเอาเรื่องแฮะ" 

อคินพึมพำเมื่อลองออกแรงยก

แต่ทันทีที่เขาเกร็งกล้ามเนื้อ พลังงานบางอย่างก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง 

มันคือความรู้สึกร้อนวูบวาบเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลเวียนในเส้นเลือด

'นี่สินะ พลังของคลาสนักรบ...' 

เขาคิดในใจ

อคินสูดลมหายใจเข้า ฮึบ! แล้วยกโอ่งมังกรใบใหญ่นั้นขึ้นบ่าได้ด้วยตัวคนเดียว ราวกับมันมีน้ำหนักเพียงแค่ถังน้ำพลาสติก

ตลอดสามชั่วโมงถัดมา ภาพของชายหนุ่มที่แบกโอ่งบ้าง ลากถังพลาสติกสีน้ำเงินใบยักษ์บ้าง 

หรือหอบกะละมังซักผ้าซ้อนกันเป็นตั้ง เดินไปมาระหว่างบ้านร้างกับฐานทัพกลายเป็นกิจวัตรที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เหงื่อไหลโทรมกายจนเสื้อยืดเปียกชุ่มแนบเนื้อ แต่เขากลับไม่รู้สึกเหนื่อยหน่ายอย่างที่ควรจะเป็น 

ร่างกายของเขาทำงานได้อย่างต่อเนื่องราวกับเครื่องจักรชีวภาพ

ตูม!

เสียงน้ำแตกกระจายดังมาจากทิศทางของบ่อกุ้งร้างที่อยู่ถัดไป ตามด้วยเสียงเห่ากรรโชกอย่างสนุกสนาน

อคินวางถังน้ำใบสุดท้ายลง รีบวิ่งไปดูด้วยความระแวง แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เขาหลุดขำ

เจ้าโบ้กำลังยืนเชียร์เพื่อนอยู่ริมตลิ่งโคลน ขณะที่เจ้าด่างและเจ้าขาวกำลังดำผุดดำว่ายอยู่ในบ่อกุ้ง

ทันใดนั้น เจ้าด่างก็มุดหัวลงไปใต้น้ำ หางชี้ฟ้า ส่ายไปมาอย่างแรง ก่อนจะทะลึ่งพรวดขึ้นมาพร้อมกับวัตถุดิ้นพราดๆ ในปาก

มันคือ 'ปลากระพง' ตัวเขื่อง สีดำมะเมื่อม ขนาดเท่าท่อนแขน!

"เฮ้ย! เจ๋งนี่หว่า!"

เจ้าขาวยอมน้อยหน้าไม่ได้ มันตะปบลงไปในโคลนเลนริมตลิ่ง 

แล้วงับเข้าที่ก้ามของบางอย่าง ดึงกระชากขึ้นมา... 'ปูกระดองหิน' ตัวใหญ่ก้ามโตที่กำลังชูก้ามขู่ฟ่อๆ

[ตรวจพบวัตถุดิบ: ปลากระพงขาว และ ปูกระดองหิน]

[คำแนะนำ: โปรตีนชั้นดี! กินซะ!]

ข้อความระบบเด้งขึ้นมาพร้อม อคินหัวเราะร่า

"เยี่ยมมากพวกนาย! คืนนี้เรามีปาร์ตี้อาหารทะเล!"

...

หลังจากมื้ออาหารที่อิ่มหนำ กองไฟเริ่มมอดลงเหลือเพียงถ่านแดงๆ 

อคินนั่งพิงเสาระเบียง ลูบหัวเจ้าโบ้ที่นอนหนุนตัก

ตัวเลขสีแดงนับถอยหลัง อคินไม่รู้สึกง่วงนอนแม้แต่น้อย ร่างกายเขายังตื่นตัว แต่เขารู้กฎดี เมื่อเวลาหมด เขาต้อง 'หลับ'

"ราตรีสวัสดิ์นะพวกแก... เฝ้าบ้านดีๆ ล่ะ"

อคินเดินกลับไปยังเตียงก่อนนะนอนลงเพื่อรอเวลาสิ่นสุดการเชื่อมต่อที่กำลังนับถอยหลังลงเรื่อยๆ

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:00:02] 

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:00:01]

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]

เขายิ้มบางๆ ให้กับดวงดาว ก่อนที่สติจะดับวูบลงในวินาทีที่ตัวเลขแตะศูนย์ 

เหมือนโทรทัศน์ที่ถูกดึงปลั๊ก จมดิ่งสู่ความว่างเปล่าที่ไร้ความฝัน ไร้กาลเวลา

[2 มีนาคม | 19:00 น.] 

ติ๊ง!

สัญญาณแห่งการ 'ตื่น' ดังขึ้นอีกครั้ง อคินลืมตาโพลงท่ามกลางความมืด 

ไม่มีอาการงัวเงีย ไม่มีการบิดขี้เกียจ ร่างกายของเขาพร้อมใช้งานทันทีที่สติกลับมา

หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นทักทาย

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ: 07:59:59]

[ขณะนี้เวลา 19.00 น. ของวันที่ 2 มีนาคม]

[ยินดีต้อนรับกลับ]

[เป้าหมายวันนี้: นายควรเปลี่ยนบ้านให้เป็นป้อมปราการแบบโกดังนั่น]

อคินลุกขึ้นยืน มองออกไปนอกหน้าต่าง ความมืดมิดภายนอกยังคงเงียบสงัด 

แต่วันนี้เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง สัญชาตญาณ 'อัศวิน' ของเขาเตือนว่า ความปลอดภัยในตอนนี้เป็นเพียงภาพลวงตา

"วันนี้เราจะไม่แบกน้ำแล้วนะพวกนาย" 

เขาหันไปบอกฝูงสุนัขที่ตื่นตัวรออยู่แล้ว 

"วันนี้ฉันจะเป็น 'วิศวกร'... เราต้องสร้างรั้ว ก่อนที่แขกไม่ได้รับเชิญจะมาเยือน"

[20:00 น.]

อคินพาฝูงสุนัขมุ่งหน้าไปยังบ้านไม้กึ่งปูนหลังเก่าที่อยู่ถัดไปสองหลังคาเรือน เป้าหมายคือไม้กระดาน สังกะสี และเหล็กดัด

ขณะที่เขากำลังงัดแงะไม้กระดานด้วยชะแลง เสียง เอี๊ยด... ปัง! ดังสนั่น เขาได้กลิ่นบางอย่าง... กลิ่นที่ทำให้ต่อมน้ำลายทำงาน

เขาเดินตามกลิ่นนั้นไปยังห้องใต้บันไดที่ถูกปิดตาย เมื่อพังแม่กุญแจเข้าไป แสงไฟฉายก็เผยให้เห็น 'ขุมทรัพย์'

"พระเจ้า..."

ถุงกระสอบสีขาววางซ้อนกันอยู่สองใบ รอยหนูแทะเผยให้เห็นเมล็ดข้าวสีขาวขุ่น 

ถัดไปคือกล่องกระดาษสีน้ำตาลที่ภายในบรรจุบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปยกลัง!

"รสต้มยำกุ้งซะด้วย! นี่มันแจ็คพอตชัดๆ!" 

มือของเขาสั่นระริกขณะหยิบซองบะหมี่ขึ้นมาดู นี่คือหลักประกันว่าเขาจะมีชีวิตรอดไปได้อีกนาน

"โบ้! มานี่เร็ว! มาช่วยกันขน..."

แคว่ก! ฟู่!

เสียงขู่ฟ่อดังลั่นมาจากสวนหลังบ้าน ตามด้วยเสียงเห่ากรรโชกของเจ้าขาวที่ฟังดูเจ็บปวด

อคินทิ้งทุกอย่าง คว้าขวานดับเพลิงแล้วพุ่งตัวออกไปทันที

"ขาว! เป็นอะไร!?"

ภาพที่เห็นทำให้เขาต้องชะงักเท้า ท่ามกลางดงหญ้าสูงท่วมหัว 

เจ้าขาวกำลังเผชิญหน้ากับสัตว์เลื้อยคลานขนาดยักษ์ ลำตัวยาวกว่าสองเมตร 

เกล็ดสีดำมะเมื่อมมีลายดอกสีเหลืองเรืองแสงจางๆ พาดขวางลำตัว

มันไม่ใช่ตะกวดธรรมดา ส่วนหัวของมันมีเขาเล็กๆ งอกออกมา และดวงตาสีเหลืองขุ่นมัวนั่นจ้องมองมาที่พวกเขาอย่างอาฆาต

[แจ้งเตือนศัตรู: ตะกวดกลายพันธุ์]

[คำแนะนำ: ระวังหาง! มันฟาดแรงมาก!]

[ภารกิจฉุกเฉิน: ปกป้องสมาชิกปาร์ตี้!]

"อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องหมาของฉัน!"

อคินตะโกนก้อง ความกลัวหายไปแทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยว 

ร่างกายของเขาขยับไปเองตามสัญชาตญาณ เขากระชับขวานแน่นแล้วพุ่งเข้าใส่เจ้าสัตว์ร้าย

ฟวับ!

หางอันทรงพลังของมันฟาดสวนกลับมา 

อคินเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว 

ลมแรงจากการฟาดผ่านหน้าเขาไปวูบใหญ่ พื้นดินตรงที่เขาเคยยืนถูกฟาดจนแตกเป็นรอย

'ถ้าโดนเข้าไป กระดูกหักแน่' 

เขาคิดในใจ แต่ร่างกายกลับไม่หยุดเคลื่อนไหว

"ด่าง! โบ้! ล้อมมันไว้!" 

เขาตะโกนสั่ง

สุนัขทั้งสองตัววิ่งอ้อมไปด้านหลัง เห่ากรรโชกเพื่อดึงความสนใจ เจ้ามังกรดินหันหัวไปทางเสียงเห่า เปิดช่องว่างที่คอหอย

อคินไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขาดีดตัวพุ่งเข้าไป ง้างขวานขึ้นสุดแขน

"ตายซะ!"

ฉับ!

คมขวานสับลงที่คอของมันอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงคล้ำพุ่งกระฉูด 

เจ้าสัตว์ยักษ์ดิ้นพราดๆ ฟาดหางไปมาอย่างบ้าคลั่ง ฟาดถูกต้นกล้วยข้างๆ จนหักโค่น 

แต่มันไม่อาจต้านทานบาดแผลฉกรรจ์ได้ ไม่นานร่างมหึมาก็แน่นิ่งไป

อคินยืนหอบหายใจแฮ่กๆ มองดูผลงานของตัวเอง มือของเขายังกำด้ามขวานแน่น

"ปลอดภัยแล้ว..." 

เขาหันไปดูเจ้าขาวที่เดินกะเผลกเข้ามาหา มันเอาหัวถูขาเขาเบาๆ

"เก่งมากไอ้หนู... แกปลอดภัยแล้ว"

[ภารกิจสำเร็จ: กำจัดภัยคุกคาม]

[รางวัล: เนื้อตะกวด...  กินได้... มั้ง? หนูกลายพันธุ์ยังกินได้...]

อคินหลุดขำออกมาทั้งที่ยังหายใจไม่ทั่วท้อง 

"ระบบบ้านี่... อารมณ์ขันร้ายกาจจริงๆ"

...

[02:00 น.]

ช่วงดึกมาเยือนพร้อมกับลมหนาวที่พัดกรรโชก แต่บรรยากาศในฐานทัพของอคินกลับร้อนระอุด้วยความมุ่งมั่น

หลังจากขนย้าย 'ขุมทรัพย์' ข้าวสารและบะหมี่กลับมาเก็บไว้ในห้องนิรภัย 

อคินก็เริ่มงานช่างของเขาโดยใช้ซากตะกวดยักษ์เป็นเสบียงสำรอง 

หลังจากถลกหนังและหมักเกลือส่วนหนึ่ง เขาเอาส่วนที่เหลือไปฝานบางๆตากผึ้งลมไว้ที่ระเบียง

แล้วก็กลับลงไปทำงานเสริมแหร่งฐานทัพต่อ

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงค้อนตอกตะปูดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ 

อคินใช้ไม้กระดานที่รื้อมา ตีปิดช่องว่างระหว่างซี่รั้วเหล็กดัด 

เสริมความแข็งแกร่งด้วยแผ่นสังกะสี ตอกทับซ้อนกันหลายชั้นจนกลายเป็นกำแพงทึบที่มองไม่เห็นภายใน

เขาทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เหงื่อไคลไหลย้อยเข้าตาแต่เขาก็แค่ปาดมันทิ้ง 

เขาไม่รู้สึกปวดเมื่อย ไม่รู้สึกอยากพัก ราวกับพลังงานในตัวเขามีไม่จำกัด

'ต้องทำให้แน่นหนา... ต้องไม่มีช่องว่าง'

เขาขุดหลุมตื้นๆ รอบแนวรั้ว นำเศษกระจกที่แตกและกระป๋องสนิมเขรอะฝังลงไป 

ก่อนจะกลบดินพรางตา จากนั้นติดตั้งระบบเตือนภัยแบบบ้านๆ ด้วยเชือกเอ็นและขวดแก้ว

"ใครบุกเข้ามา... หรือแค่แตะรั้ว... เสร็จแน่"

อคินดีดเชือกเบาๆ กริ๊ก... แก๊ง... เสียงขวดแก้วกระทบกันดังกังวานชัดเจน

เขายืนเท้าเอว มองดูผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ บ้านเดี่ยวสองชั้นที่เคยเปิดโล่ง 

บัดนี้กลายเป็นป้อมปราการขนาดย่อม รั้วสังกะสีสูงท่วมหัวปิดกั้นสายตาจากภายนอก 

มันไม่ใช่แค่ที่ซุกหัวนอนอีกต่อไป... แต่มันคือ 'อาณาเขต' ของเขา

[02:45 น.]

กลิ่นหอมของเนื้อย่างลอยตลบอบอวล อคินนั่งลงหน้ากองไฟ พร้อมกับเนื้อตะกวดย่างเกลือเสียบไม้

"รสชาติเหมือนไก่... แต่เหนียวกว่านิดหน่อย" 

เขาเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะฉีกแบ่งให้ลูกสมุนทั้งสาม

ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้และการทำงานหนักดูเหมือนจะระเหยหายไปกับควันไฟ

เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า คืนนี้ดาวสวยมาก... สวยจนน่าใจหาย

"ชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้วนะว่าไหม..." เขาพูดกับเจ้าโบ้ แต่สายตาทอดมองไปยังดวงจันทร์เสี้ยว

"เรามีบ้านที่แข็งแรง... มีน้ำเต็มโอ่ง... มีข้าวสารเต็มกระสอบ... แล้วก็มีพวกแกเป็นองครักษ์"

ความกังวลเรื่องความอยู่รอดเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความหวังที่เรืองรอง

"ถ้า 'แต้ม' อยู่ที่นี่ด้วยก็คงดี..."

ภาพของแมวส้มหน้ากวนๆ ผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง

"ฉันพร้อมแล้วนะแต้ม... ฉันเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว... รอแค่เวลาที่ฉันจะแข็งแกร่งพอที่จะออกเดินทางไกลเพื่อไปตามหานาย แล้วพานายกลับมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน"

เขาไม่รู้เลยว่า ข้อความระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาในวินาทีนั้น มีจังหวะการกะพริบที่ดูอ่อนโยนกว่าปกติ

[นายทำได้ดีมาก... พักผ่อนเถอะ]

[ระบบจะเฝ้าดูนายเอง]

"ขอบใจ..." 

อคินยิ้มบางๆ ให้กับข้อความนั้น 

'ฉันเข้าใจว่ามันเป็นเพียงอัลกอริทึมที่ถูกตั้งโปรแกรมมาให้กำลังใจ แต่ทำไมนะ... ฉันถึงรู้สึกเหมือนกำลังคุยกับเพื่อนเลย?'

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:00:05]

ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงปรากฏขึ้นเตือนช่วงเวลาสุดท้าย

"ราตรีสวัสดิ์นะทุกคน..."

อคินเอนหลังพิงเสา ปล่อยให้ร่างกายผ่อนคลายลง 

ความง่วงงุนแบบฉับพลันที่ไม่ใช่ความง่วงทางกายภาพแต่เป็นการ 'หมดเวลา' เข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ

[ระยะเวลาเชื่อมต่อ : 00:00:01] 

[สิ้นสุดการเชื่อมต่อ]

สติของอคินดับวูบลงอย่างสงบ ทิ้งร่างที่ไร้การเคลื่อนไหวไว้ท่ามกลางเสียงกองไฟที่ยังคงปะทุเบาๆ