ฉันนี่แหละ...คือท่านผู้นั้น That Great Lady is Me.

        บทที่ 45

        ในที่สุดปัญหาก็ตามมาจนได้

        ผู้ประกาศข่าวหนุ่มกำลังรายงานข่าวเรื่องการจับสปายในคณะปฏิบัติภารกิจของฉัน มีทั้งภาพและวีดีโอขณะที่ฉันวิ่งไล่ตามหุ่นแม่บ้านที่กำลังหนีไปขึ้นฟาสต์ไบค์และยื้อยุดฉุดกระชากกันจนอีกฝ่ายสลัดฉันหลุดและเหมือนจะหนีไปได้ ถึงตรงนี้ผู้ประกาศข่าวหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นคนขี้เล่นได้พูดให้ผู้ชมลุ้นระทึกว่า

        “ดูเหมือนแม่บ้านสปายสาวจะสลัดคุณวิกกี้ทิ้งแล้วชิ่งหนีไปได้ซะแล้ว แต่ว่า….ป้าบ!” ภาพวีดีโอตัดมาที่ไคลล์ขับรถพุ่งชนฟาสต์ไบค์ของหุ่นแม่บ้านจนลอยกระเด็น “มีคนมาช่วยสกัดดาวรุ่งไว้ได้ทันครับทุกคน…แล้วเขาคนนั้นก็คือ…” 

        ภาพไคลล์ถูกซูมเข้าไปจนมองเห็นหน้าตาเด่นชัดเต็มหน้าจอ “ชายหนุ่มปริศนาผู้หล่อเหลาคนนี้เป็นใครกันครับเนี่ย…” แล้วภาพก็ซูมออกเป็นมุมกว้างเหมือนเดิมเป็นตอนที่ไคลล์พุ่งเข้าไปจัดการหุ่นแม่บ้านไม่กี่กระบวนท่าก็น็อคอีกฝ่ายได้แล้วแบกเดินกลับมาด้วยท่าทางสบาย ๆ ดูเท่ห์มากจริง ๆ 

        “โอ้โห…นี่อย่างกับละครเลยครับท่านผู้ชม ฉากพระเอกมาช่วยนางเอกจับผู้ร้ายชัด ๆ” ผู้ประกาศข่าวหนุ่มคนนี้ช่างบิ้วท์อารมณ์คนดูได้เก่งจริง ๆ

        ฉันเห็นสายตาหลายคนเริ่มหันมามองเราสองคน ตอนนี้ทุกคนต่างนั่งกระจายกันออกไป รอบตัวฉันกับไคลล์ไม่มีใครนั่งอยู่เลย ฉันมองไปที่เลน่าที่กำลังนั่งยิ้มดูข่าวที่ตัวเองเป็นคนเขียนนำเสนอ ต้องบอกว่าฝีมือถ่ายภาพและวีดีโอของเธอดีมากจริง ๆ มุมภาพสวย ภาพคมชัด วีดีโอที่ตัดออกมาก็ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนกำลังดูหนังอย่างไรอย่างนั้น สมกับเป็นผู้สื่อข่าวฝีมือดีจากสำนักข่าวดังจริง ๆ

        ในข่าวผู้ประกาศข่าวชายกำลังบอกชื่อ ‘ชายหนุ่มปริศนาผู้หล่อเหลา’ ที่เค้าพูดไว้ในตอนแรก พร้อมกับเล่าที่มาที่ไปของไคลล์ให้ผู้ชมฟัง คนตระกูลดังอย่างเขาปกติก็เป็นที่รู้จักไปทั่วโลกในแวดวงของคนทำธุรกิจอยู่แล้ว แต่สำหรับคนนอกวงการทั่วไปดูเหมือนเค้าจะได้เป็นที่รู้จักก็คราวนี้แหละ

        “เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าตอนฉันบู๊ก็ดูเท่ห์ไม่เบาเหมือนกันนี่” ไคลล์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฉันพูดขึ้น ทำให้ฉันอดพูดแซวเขากลับไม่ได้

        “ฉันก็เพิ่งรู้นะคะเนี่ยว่าคุณก็หลงตัวเองเป็นเหมือนกัน” ฉันพูดยิ้ม ๆ

        “ไม่หลงตัวเองแล้วจะให้ไปหลงเธอหรือยังไง…หืมม” เขาพูดยิ้มหยอกฉันแกมท้าทายนิด ๆ ฉันเลยแขวะเขากลับไป

        “นี่คุณไม่รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจอะไรบ้างเลยหรือไงคะ”

        “ก็แค่กลายเป็นคนดังในชั่วข้ามคืน จะเดือดเนื้อร้อนใจให้เป็นทุกข์ไปเพื่ออะไรกันล่ะ” ไคลล์พูดเหมือนไม่ยี่หระ

        “เดี๋ยวคุณคอยดู จะมีเรื่องมาให้คุณปวดหัวแน่นอนค่ะ”

        “ถ้ามีมาก็หาทางจัดการไป แต่ตอนนี้ปัญหายังไม่ทันเกิด เธอจะให้ฉันรีบไปกังวลถึงมันทำไมกัน” ไคลล์บอก เขาช่างเป็นคนรู้จักจัดการอารมณ์ได้ดีจนฉันนึกอิจฉาจริง ๆ ฉันได้แต่นิ่งเงียบหันกลับไปสนใจข่าวต่อ 

        ผู้ประกาศข่าวคนนี้ตอนแรกก็พูดให้ผู้ชมสงสัยใคร่รู้จดจ่ออยู่กับประเด็นเรื่องสายลับ AI ผู้นี้ว่ามีที่มาที่ไปอย่างไร ใครกันที่คิดจะเล่นงานเธอ แต่ต่อมาภายหลังกลับกลายไปพูดจุดประเด็นใหม่ให้ผู้ชมเกิดความสงสัยใคร่รู้ในตัวไคลล์แทนเสียนี่

        “คุณพ่อของคุณไคลล์ก็คือ…วิลล์ เดอแวนเดล ซีอีโอของเอเอ็มซีกรุ๊ป หรือชื่อเต็ม ๆ ว่า American Multiply Corporation Group เป็นกลุ่มเครือบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งยูเอสเอที่คนในแวดวงธุรกิจไม่มีใครไม่รู้จัก ประเด็นสำคัญมันอยู่ตรงนี้ครับท่านผู้ชม…เอเอ็มซีกรุ๊ปเป็นพาร์ทเนอร์หลักที่สำคัญของบริษัทออลเวย์เกรทของตระกูลโนเรีย การที่เห็นคุณไคลล์ให้ความช่วยเหลือและดูเหมือนจะใกล้ชิดสนิทสนมกับคุณวิกกี้แบบนี้…เอ๊ะ! หรือมันจะเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าสองตระกูลนี้กำลังจะเกี่ยวดองกันรึเปล่าครับเนี่ย…”

        เฮ้อ…ให้ตายสิ! ในที่สุดเรื่องที่ฉันกังวลมันก็เกิดขึ้นจนได้ เรื่องความสัมพันธ์ที่ดูลึกลับเป็นปริศนาทำนองนี้ผู้คนส่วนใหญ่ต้องให้ความสนใจมากกว่าเรื่องที่ว่าใครคิดร้ายกับฉันแน่นอนอยู่แล้ว เรื่องนี้มันกระตุ้นต่อมอยากรู้อยากเห็นของผู้คนได้มากกว่าอีก

        หลายคนเริ่มมองที่ฉันกับไคลล์ในเชิงหยอกล้อมากขึ้น ฉันได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ตอบกลับไป อธิบายอะไรไปอาจจะโดนเข้าใจไปว่าเรากำลังร้อนตัว เดี๋ยวมันจะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ ฉันได้แต่แอบถอนหายใจอยู่เงียบ ๆ พอหันไปมองไคลล์ที่กำลังดื่มกาแฟไปดูข่าวไป ไม่มีทีท่ารู้สึกรู้สาหรือเดือดเนื้อร้อนใจอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยสักนิด ราวกับว่าข่าวที่เขากำลังนั่งดูอยู่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวเขาเลยแม้แต่น้อย

        “คุณว่าถ้าที่บ้านคุณเห็นข่าวนี้ พวกเขาจะคิดยังไงกันบ้างคะ” ฉันลองหยั่งเชิงเอ่ยถามเขา

        “เธออยากให้ฉันตอบเธอแบบจริงจังหรือเอาแบบที่ทำให้เธอสบายใจดีล่ะ”

        “เอาแบบจริงจังสิคะ” ฉันตอบเขา

        ไคลล์วางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะแคมป์ปิ้งด้านข้าง เขาทำท่านึกก่อนจะยิ้มตอบว่า “ถ้าเป็นคุณย่า ท่านคงจะดีใจจนกระโดดตัวลอยเลยล่ะ”

        “ดีใจเหรอคะ?” ฉันขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย

        “ใช่สิ ก็ท่านชอบคะยั้นคะยอให้ฉันรีบหาแฟนแต่งงานมีครอบครัวซักทีได้แล้ว แล้วถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นเธอท่านไม่มีทางขัดข้องหรอก” ไคลล์ยิ้มมองฉัน ฉันรู้สึกวางสีหน้าไม่ถูกจึงหันไปมองทางอื่นแทน

        “ส่วนคุณพ่อฉัน…” ไคลล์พูดต่อเสียงนิ่ง “ถ้าฉันไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่ทำให้เสื่อมเสียวงศ์ตระกูลหรือเป็นเรื่องที่กระทบกับธุรกิจของครอบครัว ท่านก็ไม่สนใจนักหรอกว่าฉันจะไปทำอะไรที่ไหนยังไง ในหัวท่านมีแต่เรื่องงาน เรื่องธุรกิจอย่างเดียว”

        ฉันหันกลับไปมองไคลล์อีกครั้ง เขาดูมีทีท่าเฉยเมยมากเมื่อพูดถึงพ่อของตัวเอง ต่างกับท่าทีต่อคุณย่าที่เขาจะดูยิ้มแย้มมีความสุขเมื่อพูดถึง “แต่คราวนี้ท่านอาจจะสนใจก็ได้นะคะ เพราะนักข่าวพูดพาดพิงไปถึงเรื่องการเกี่ยวดองทางธุรกิจ” ฉันพูด

        “อย่างมากท่านก็คงแค่ถามว่าฉันกำลังคบกับเธอจริงรึเปล่า ถ้าฉันตอบว่าเปล่า นักข่าวพวกนั้นมั่วนิ่มกันไปเอง ท่านก็คงไม่ถามอะไรต่อ” ไคลล์ตอบเสียงราบเรียบ 

        “หรือถ้าฉันตอบว่าคบกับเธออยู่ ท่านก็คงจะพูดเตือนฉันซักประโยคสองประโยคประมาณว่า ให้ฉันทำตัวดี ๆ หน่อยแล้วกัน ตระกูลโนเรียไม่ใช่ตระกูลธรรมดา ๆ อย่าทำอะไรให้เสื่อมเสียไปถึงตระกูลเราได้ ก็คงประมาณนี้แหละ” ฉันรู้สึกถึงการเยาะเย้ยถากถางในน้ำเสียงของเขาได้ ฉันไม่รู้จะพูดยังไงต่อดีเลยเอ่ยถามไปถึงบุคคลสำคัญอีกคนหนึ่ง

        “แล้วคุณแม่คุณล่ะคะ”

        ไคลล์มองฉันนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปจ้องจอข่าวแล้วตอบฉันเบา ๆ ว่า “ท่านเสียไปแล้ว…ตอนคลอดแองจี้” น้ำเสียงไคลล์กลับมาราบเรียบตามเดิม แต่คราวนี้ดูเหมือนจะแฝงความเศร้าเอาไว้นิดหน่อย

        “เอ่อ…ขอโทษนะคะที่ถามถึง ฉันไม่รู้เลย ฉันเสียใจด้วยนะคะ” ฉันขอโทษเขาจากใจจริง ไม่รู้ว่าเรื่องแม่ของเขามีผลกระทบต่อจิตใจเขาแค่ไหน แม้ตอนนี้ตาเขาจะอยู่ที่จอข่าว แต่ฉันรู้สึกว่าใจเค้าไม่ได้จดจ่ออยู่กับข่าวเลย ฉันไม่กล้าไปพูดแตะถึงแม่เค้าอีก แต่ลองพูดเบี่ยงไปอีกประเด็นเพื่อคลายบรรยากาศ

        “แล้วถ้าเป็นคำตอบแบบที่ทำให้ฉันสบายใจล่ะคะ”

        “หืม?” ไคลล์หันมามองฉัน ทำหน้างง

        “ก็ตอนแรกที่ฉันถามคุณว่าที่บ้านคุณจะคิดกันยังไงถ้าพวกเขาเห็นข่าวนี้ คุณบอกว่ามีคำตอบสองแบบ คือคำตอบแบบจริงจังกับแบบที่ทำให้ฉันสบายใจไงคะ” ฉันอธิบาย ไคลล์ทำหน้าถึงบางอ้อ เขายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะตอบฉันว่า

        “คำตอบแบบที่ทำให้เธอสบายใจก็คือ…ไม่เห็นเธอต้องคิดอะไรมากเลย เป็นแฟนฉันจริง ๆ ซะก็หมดเรื่องแล้ว”

        “นี่มันทำให้ฉันรู้สึกสบายใจตรงไหนกันคะ” ฉันรู้สึกทั้งขำทั้งโมโหกับคำตอบของเขา ไม่น่าถามเลยจริง ๆ แต่พอเห็นไคลล์หัวเราะร่วน ฉันก็รู้สึกว่าถามไปก็ดีแล้วล่ะ…อย่างน้อยมันก็ทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น

        แต่ว่า…ทำไมเจอไคลล์คราวนี้เขาดูทำตัวแปลก ๆ ฉันรู้สึกเหมือนว่าเขากำลังรุกฉันอยู่ยังไงก็ไม่รู้ อยู่ ๆ มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย!?