" นี่มัน.... "
หลงหยางดูประหลาดใจ เขาไม่คาดคิดว่าจะไม่มีเส้นทางจริงๆ เส้นทางที่แท้จริงกลับอยู่ข้างหลังพวกเขา
แต่ 'ซานสุ่ยเสวียนหยิน' นี้หมายถึงอะไร?
" นี่คือาาเซียนอันดับหนึ่ง หลุมฝังศพของซานสุ่ยเสวียนหยิน หลังจากหามาเนิ่นนาน ในที่สุดก็พบ าาเสวียนหยิน ในฐานะแนวป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดในทะเลไร้ขอบเขต ท้ายที่สุดเขาก็จบลงที่นี่ "
หวังต้าฉุยเลิกคิ้ว รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก มันงดงามมาก แต่น่าเสียดายที่หลงหยางมองไม่เห็น แต่เขาสามารถััได้ว่าความตื่นเต้นในใจของผู้หญิงคนนี้มันเกินคำบรรยาย
" าาเสวียนหยิน? "
หลงหยางส่ายศีรษะเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าเสวียนหยินนั้นเป็ใคร แต่เื่าาเสวียนหยิน เขาเคยได้ยินมาก่อน าาเสวียนหยินเป็ที่่รู้จักในฐานะผู้พิชิตเขตตะวันออกเฉียงใต้ของทะเลไร้ขอบเขต ไม่มีใครหยุดยั้งได้และเขาเป็าาเซียนที่ไร้ที่เปรียบอย่างแท้จริง ต้องให้ห้าคนจึงสามารถฝ่าแนวป้องกันได้และในเขตตะวันออกเฉียงใต้ เขาไม่เคยแพ้ใคร
แต่ว่ากันว่าเขาได้หายตัวไปเมื่อสามพันกว่าปีแล้วและไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ไหน
หลงหยางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย าาเซียนอันดับหนึ่งอย่างซานสุ่ยเสวียนหยินได้ล่วงลับที่นี่ นี่มันเป็เื่ค่อนข้างน่าอาย
" าาเซียนอันดับหนึ่ง ท้ายที่สุดก็ร่วงหล่นในโลกฆราวาส ช่างน่าประทับใจจริงๆ "
หลงหยาง กล่าว
" เ้ารู้ว่าทำไมาาเสวียนหยินถึงตาย? "
หวังต้าฉุย ยิ้มแย้ม
" ไม่ใช่เพราะหมดอายุขัยหรอกหรือ ทำไมเขาถึงตายล่ะ? "
หลงหยาง ขมวดคิ้ว
" ซานสุ่ยเสวียนหยิน เป็าาเซียนที่ไม่มีใครเทียบได้ เป็คนที่ทรงอำนาจทั่วทั้งทะเลไร้ขอบเขต มีน้อยคนที่สามารถต่อกรกับเขาได้ แต่สิ่งที่ฆ่าเขาจริงๆเป็เพราะเขาได้ยอดสมบัติ จึงถูกตามล่า และนั่นคือสาเหตุการตายของเขา "
หวังต้าฉุยมองหลงหยาง ตบบ่าของเขาและพูดขึ้น
" แต่คนอย่างเ้าคนไม่สามารถััผู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้ ขอบเขตเซียนมนุษย์มีอายุขัยยืนยาวนับหมื่นปี เซียนปฐีนับแสนปีและาาเซียนมีอายุขัยนานนับล้านปี หากไม่ใช่เพราะวิกฤตร้ายแรงถึงตาย เ้าคิดว่าาาเซียนจะตายง่ายๆงั้นหรือ? ดูมันสิ อย่าโง่หน่อยเลย หากไม่ใช่เพราะเจ๊ต้าฉุยใจดีช่วยเ้าไว้ เ้าคงตายไปนับพันครั้งแล้ว โลกนี้ช่างเลวร้ายนัก "
หวังต้าฉุยเผยรอยยิ้มบาง ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง
หลงหยางพูดอะไรไม่ออก นั่นเป็เื่จริง หากไม่ได้หวังต้าฉุย ตัวเขาคงตายไปแล้ว แต่บิดาเองก็ถูกเ้าลากลงไปในน้ำเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม พลังบ่มเพาะของหลงหยางนั้นอยู่ในขอบเขตเซียนมนุษย์ขั้นต้นเท่านั้น ซึ่งแตกต่างจากหวังต้าฉุยมาก นางไปถึงเซียนมนุษย์ขั้นสูงสุดแล้วและนางสามารถฆ่าเขาได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น เขาควรพูดให้น้อยลงดีกว่า
" นั่นมันสมบัตอะไรน่ะ? "
หลงหยางไม่ปิดบังความอยากรู้อยากเห็น
" สมบัติอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเ้า มันเป็ของข้า หากเ้ากล้าคิดแย่งของข้า เ้าตายแน่ "
หวังต้าฉุยจ้องมองไปที่หลงหยาง หลงหยางบุ้ยปาก เนื่องจากที่นี่คือสุสานของาาเซียนอันดับหนึ่ง มันจะต้องมีสมบัติแน่ มิเช่นนั้น มันคงจะไม่สมเหตุสมผล
" หากเ้ากินเนื้อ เ้าก็ต้องให้ข้ากินซุป "
หลงหยางทำหน้ามุ่ยและกล่าว
" ฮ่าฮ่าฮ่าๆ ได้สิ เ้าติดตามเจ๊ต้าฉุยไปในอนาคต ข้าแน่ใจว่าเ้าจะต้องได้ดื่มของเผ็ดๆแน่นอน "
หวังต้าฉุย ดูภาคภูมิใจ
" เ้าเห็นไหม? ในอุโมงค์เ่าั้ มีกระแสน้ำวนที่สามารถฉีกร่างคนได้ กระแสน้ำขนาดใหญ่ก็เหมือนคมมีดที่แหลมคม แม้แต่สัตว์อสูรทะเลเซียนปฐี ก็ยังต้องตายไร้ที่กลบฝัง ถูกสับเป็ชิ้นๆ "
ในขณะนี้ หลงหยางผงกศีรษะด้วยความกลัว หวังต้าฉุยมีความรู้จริงๆ หากเขารีบมุ่งหน้าไปยังทางเดินที่ทอดยาวไปทุกทิศทาง เขาจะต้องตายไร้ที่กลบฝังอย่างแน่นอน
กระแสน้ำวนที่ไหลไปกับน้ำทะเลสีแดงเข้มนั้นมันเหมือนกับแสงจากพายุหมุน ซึ่งทำให้หลงหยางใ
ย่าทวดมันสิ นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว โชคดีที่สมองของพี่สาวต้าฉุยเฉียบแหลมพอที่จะพบทางเข้าที่แท้จริง ซึ่งมันอยู่บนกำแพงหินด้านหลัง
" ถอยไป! "
หวังต้าฉุย ส่งเสียงะโด้วยเสียงล้ำลึก หลงหยางไม่กล้าละเลยและรีบถอยออกไปทันที
หวังต้าฉุยััสองจุดบนหินด้วยมือทั้งสอง ออกแรงทั้งหมดของนางและมันก็เริ่มเคลื่อนไหว จุดทั้งสองแต่เดิมอยู่ใต้กำแพง ถูกย้ายมาที่ตำแหน่งตรงกลาง ซ้ายหนึ่งและขวาหนึ่ง ก่อตัวขึ้นไปไท่จี๋แบ่งออกเท่าๆกัน เวลานี้ ในที่สุดก็เปิดออกและกำแพงหินขนาดใหญ่ก็เปลี่ยนเป็ชั้นหินปริซึมตกลงมาและหลุมลึกและมืดก็ได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าคนทั้งสอง
หวังต้าฉุยเดินนำเข้าไปในหลุมดำ หลงหยางตามเข้าไปอย่างใกล้ชิด ทั้งสองแหวกว่ายไปกว่าร้อยเมตร ในที่สุดก็เห็นม่านน้ำและะโจากหลุมดำเข้าไปในม่านน้ำ
วินาทีต่อมา ทั้งสองได้บุกทะลวงฝ่าม่านน้ำออกมาและปรากฏในถ้ำสูงตระหง่านที่มีรัศมีหนึ่งกิโลเมตร ซึ่งใหญ่มาก
ที่นี่ไม่มีน้ำ แต่มันเป็หลุมจริงๆ
เมื่อมองย้อนกลับไป ม่านน้ำยังคงไหลริน แต่สิ่งที่ทำให้หลงหยางคาดไม่ถึงก็คือกระแสน้ำที่ไหลย้อนกลับ และภายใต้สุสานใต้ทะเลนี้ ยังมีโพรงอยู่บนฟ้า
ขั้นบันไดหินร้อยขั้นไม่สม่ำเสมอกัน ล้อมรอบด้วยรูปปั้นหินั์ของัและหงส์ซึ่งใหญ่โตและวิจิตรงดงาม
มีรูปปั้นขนาดใหญ่มากมายทั้งสองด้าน และนอกจากนี้ยังมีความสูงหนึ่งฟุต พวกมันทั้งหมดต่างถือหอกยาวเป็อาวุธ สวมชุดเกราะและทรงพลังมาก
สถานที่แห่งนี้ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงอำนาจครอบงำรุนแรง ซึ่งทำให้หลงหยางมึนงงเล็กน้อย หลุมฝังศพของาาเซียนอันดับหนึ่งนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ
" ข้ามาแล้ว! สมบัติจ๋า ข้าอยู่ที่นี่แล้วเบบี๋! "
หวังต้าฉุยพุ่งทะยานออกไป ก้าวขึ้นบันไดจนไปถึงขั้นบันไดที่ร้อยเพียงชั่วครู่เดียว
หลงหยางได้ตามหวังต้าฉุยไป และทั้งสองก็ได้มาถึงแท่นสูง และมีโลงศพปรากฏขึ้น บนโลงศพมีเก้าัเป็สหาย พวกมันดูดุร้ายและน่ากลัว การแสดงออกที่แตกต่างกัน มันดูราวกับมีชีวิตจริงๆมาก
เก้าผู้พิทักษ์ั แขวนโลงศพไว้เหนือเกล้า
" ช่างเป็ิญญาที่ยิ่งใหญ่อะไรเช่นนี้! "
หลงหยางแสดงออกอย่างเคร่งขรึม โลงศพที่ถูกวางไว้เหนือผู้พิทักษ์ัทั้งเก้านั้นแข็งแกร่งมากและกลิ่นอายพลังที่มองไม่เห็นดูเหมือนจะครอบงำทั้งสองเอาไว้
ใครจะกล้าใช้กลิ่นอายพลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้เพื่อสร้างรัศมีของเก้าผู้พิทักษ์ั? มันน่าเหลือเชื่อมาก แม้แต่หวังต้าฉุยก็แสดงออกอย่างจริงจัง
หลังจากคำประกาศ มันมีบัลลังก์ทองแดงและบนบัลลังก์ทองแดงนั้นมีชายคนหนึ่ง นุ่งห่มผ้าสีดำ มองไม่เห็นหน้า แต่ร่างกายเขาปกคลุมไปด้วยฝุ่นและฝ่ามือของเขาก็กลายเป็กระดูก
นี่น่าจะเป็คนที่ตกตายมาอย่างยาวนาน คนๆนี้ใช่าาเสวียนหยินหรือไม่?
มือของเขากุมหอกไว้แน่น
หอกนี้เป็กระดูก ที่มีอายุมากแล้ว อีกทั้งยังผุกร่อน ปกคลุมไปด้วยฝุ่นไม่มีร่องรอยแวววาวและชายชุดดำดูเหมือนอาศัยหอกนี้จึงนั่งลงบนบัลลังก์ทองแดงได้
" ทำไมข้าถึงรู้สึกว่ามันผิดปกติ "
ใบหน้าของหวังต้าฉุยเ็า นางมองไปรอบๆ ราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง แต่นางก็ยังไม่ลงมือเคลื่อนไหว
" โลงศพแขวนเก้าั ซานสุ่ยเสวียนหยิน ท่านเอาจริงเอาจังกับตัวเองเกินไปรึเปล่า "
หวังต้าฉุย พึมพำ
" หอกกระดูกนั่นดูดีจริงๆ "
ดวงตาของหลงหยางลุกวาวและเขาจ้องมองหอกกระดูกในมือของชายชุดคลุมดำ
" มันผุกร่อนแล้ว เ้าไปเอาของแล้วรีบไปกันเถอะ "
หวังต้าฉุย กลอกตา ดวงตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน หอกกระดูกดูเหมือนใกล้จะพังเต็มทนแล้ว ผ่านการกัดกร่อนของเวลาที่ยาวนาน ร่องรอยผันผวนของพลังชีวิตและหลายสิ่งหลายอย่างที่เขาไม่รู้ก็ได้หายไปหมดแล้ว
โลงศพแขวนเก้าันี้ไม่ธรรมดา ั้แ่แรกพบ มันสามารถเห็นได้ว่าจะต้องมียอดสมบัติอยู่เป็แน่!
หวังต้าฉุยวางมือของนางและเดินไปที่โลงศพแขวนเก้าั ั์ตาของนางเผยถึงความเชื่อ
" จงเปิด! "
หวังต้าฉุย้าพลิกฝาโลงศพ แต่นางก็ไม่สามารถเปิดมันได้ นางพยายามหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถเปิดมัน
หวังต้าฉุยหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า หลงหยางมองดูร่างที่เป็ลูกคลื่นของหวังต้าฉุยและอดเดาะลิ้นไม่ได้ หุ่นของนางช่างเยี่ยมจริงๆ ส่วนที่ไม่ควรมีก็ไม่มีและส่วนที่ควรมีก็มีมากทีเดียว จิ๊ จิ๊
แต่เขาไม่กล้ามองมันนานนัก ไม่งั้นบางทีหวังต้าฉุยเปิดโลงศพไม่ได้และจะมาพาลใส่เขา
" ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะเปิดเ้าไม่ได้ "
หวังต้าฉุยวนรอบโลงศพแขวนเก้าัหลายครั้ง สีหน้าของนางดูมืดมนมาก
เมื่อเอื้อมมือออกไป ดาบขนาดใหญ่ก็ได้ปรากฏในมือของหวังต้าฉุย
ดาบสีทองเปล่งประกายระยิบระยับเป็ประกายทำให้หลงหยางอิจฉามาก นี่จะต้องเป็อาวุธเซียนที่ทรงพลังมากแน่
ด้วยดาบที่สมกับชื่อของมัน หวังต้าฉุยใช้ดาบในมือ ฟันตรงเข้าใส่โลงศพแขวนเก้าัโดยตรง
" เคร้ง— "
เสียงกึกก้องจากทองกระทบกับโลหะนั้นรุนแรงมาก และหวังต้าฉุยก็ตกตะลึง แม้แต่ดาบใหญ่ของนางฟันใส่มันก็ไม่อาจทิ้งร่องรอยใดๆไว้ได้
ในเวลานี้ หลงหยางได้โอกาสดึงเอาหอกกระดูกในมือของโครงกระดูกชุดดำ
" เฮ้...... "
หลงหยางถึงกับผมตั้งขุนลุกซู่ เขาเหมือนได้ยินเสียงบางอย่างชัดเจน ซึ่งมันมาจากโครงกระดูกชุดดำข้างเขา
หลงหยางรีบหยิบเอาหอกกระดูกและหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ตรงมาหลบอยู่หลังหวังต้าฉุยหาที่คุ้มภัย
" หวังต้าฉุย เ้าได้ยินอะไรรึเปล่า? "
หลงหยางมองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง และในถ้ำก็กลับมาเงียบอีกครั้ง
" ไม่นี่ "
หวังต้าฉุยจะสนใจหลงหยางได้อย่างไร? ในเวลานี้ นางมีแต่เพียงโลงศพแขวนเก้าัอยู่ในสายตาเท่านั้น
" ข้าได้ยินจริงๆนะ "
หลงหยางบ่นอุบ แต่หวังต้าฉุยไม่สนใจเขาและเขาก็ไม่ใส่ใจอีก หลงหยางเล่นกับหอกกระดูกในมือเขา มันดูเรียบง่ายและมีขนาดยาวกว่าสิบฟุต แม้ว่าจะมีรอยด่างและเก่าไปบ้าง มันก็มีพลังที่แข็งแกร่ง หอกกระดูกนี้ไม่ดีเท่าดาบใหญ่ในมือของหวังต้าฉุย แต่หลงหยางดูเพลิดเพลินกับมัน เมื่ออยู่ในูเาสมบัติ มันไม่ง่ายที่จะกลับไปมือเปล่า
หลงหยางถือมันไว้ในมือและควงไปมา มันช่างเหมาะมือของเขามาก
แต่หลงหยางกลัวว่าหากออกแรงมากไป หอกกระดูกจะหัก ซึ่งมันน่าเสียดาย
หวังต้าฉุยกำลังศึกษาโลงศพแขวนเก้าัและไม่มีเวลาสนใจเขา หลงหยางมองไปรอบๆ าาเสวียนหยินผู้นี้ไม่ได้ทิ้งสมบัติอื่นๆไว้เลยหรือ?
เมื่อมองไปรอบๆ หลงหยางก็ส่ายศีรษะ นอกจากหอกกระดูกในมือ ก็ไม่มีสมบัติอื่นจริงๆ าาเสวียนหยินนี่จนขนาดนี้เลย? เช่นนั้นการเดินทางมาครั้งนี้ของหวังต้าฉุย ไม่ใช่ว่ามันสูญเปล่าหรอกหรือ?
ใน่เวลานี้ หวังต้าฉุยได้ทุ่มแรงทั้งหมดอย่างยากลำบาก แต่ก็ไม่อาจเปิดโลงศพแขวนเก้าัได้และการแสดงออกของนางก็ยิ่งดูแย่ลงเรื่อยๆ
" คิดว่าตัวเองเป็เทวดารึอย่างไร! าาเสวียนหยิน เ้ามันน่ารังเกียจและน่าขยะแขยงนัก ใครสามารถเปิดมันให้แม่เฒ่าได้ จะขอเรียกเขาว่าท่านปู่เลย "
หวังต้าฉุย สบถด่า
หลงหยางขมวดคิ้ว หัวับนโลงศพแขวนเก้าัดูเหมือนมีการเคลื่อนไหว หลงหยางลองกดลงที่หัวัซึ่งนูนออกมาและโลงศพแขวนเก้าัก็เปิดออกมาเอง
" นี่มันอะไร........... "
ใบหน้าของหวังต้าฉุยแดงเรื่อขึ้น ในใจนางทั้งรู้สึกใและดีใจและกลอกตาขาวมองหลงหยาง
ข้าทุ่มทั้งแรงกายแรงใจเป็เวลานานและเหนื่อยแทบตาย แต่เ้าเด็กคนนี้กลับแตะครั้งเดียวก็เปิดมันออกได้ นี่มันเป็การตบหน้านางอย่างแรง
ช่างมีความสุขนัก!
หวังต้าฉุยรู้สึกเ็ป แต่โชคดีที่ไม่มีคนอื่นในที่แห่งนี้
" เ้าคิดว่าเ้ากำลังทำอะไรอยู่ เ้า้าเอาเปรียบข้าเหรอ? หากไม่ใช่เพราะข้าหวังต้าฉุย เ้าคงตายไปนานแล้วนะ "
" ข้าไม่ให้เ้าเรียกข้าว่าท่านปู่หรอกน่า "
หลงหยางยักไหล่
" เ้าว่าอะไรนะ? "
หวังต้าฉุยถลึงตาด้วยความโกรธ
" ไปดูก่อนเถอะว่าในโลงศพมีอะไร "
หลงหยางรีบพูดเปลี่ยนเื่
" แม่ง****! "
ใบหน้าของหวังต้าฉุยเขียวคล้ำ นี่มันโลงศพจริงๆ ข้างในโลงศพยังมีโลงศพอยู่อีกชั้นหนึ่ง
หวังต้าฉุยกัดฟันและตัวสั่นสะท้าน
หลงหยางก็ตกตะลึง เขาโน้มตัวไปข้างหน้าแล้วพูดว่า 'บัดซบ' ไม่สามารถแสดงออกถึงความสิ้นหวังของเขาได้
นี่มันเล่นตลกอะไรกัน? หลุมพรางขนาดใหญ่และวงกลมเล็กๆ โลงศพยังคงอยู่เรียงกันไปทีละชั้น
ไม่น่าแปลกใจที่โลงศพแขวนเก้าัมีขนาดใหญ่มากและมีัพิทักษ์ถึงเก้าตัว ัพิทักษ์แต่ละตัวล้วนเต็มไปด้วยท่าทางยิ่งใหญ่และทรงพลัง
" ก๊าก ฮ่าฮ่าๆ ตุ๊กตาน้อย ข้าไม่นึกว่าเ้าจะมาอยู่นี่ได้ แม้แต่สุสานของาาเสวียนหยินยังถูกเ้าค้นพบ "
เสียงของอินทรีหยินดังก้องอยู่ด้านหลังของหลงหยางและหวังต้าฉุย ชายชราที่มีใบหน้าสีเหลือง สวมเสื้อคลุมสีม่วงก็ปรากฏตัวขึ้น
ใบหน้าของชายชราดูอ่อนโยน แต่ดวงตาของเขาเ็าอย่างยิ่ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่โลงศพแขวนเก้าั ไม่ต้องพูดถึงว่าเขานั้นตื่นเต้นแค่ไหน
" ผีเฒ่า เ้าสะกดรอยตามข้ามางั้นหรือ? "
หวังต้าฉุยเดือดดาลจากหัวใจ ชายคนนี้สะกดรอยตามนางมา นางไม่สังเกตเห็นด้วยซ้ำว่าความแข็งแกร่งของเขาอยู่เหนือนางและเขาคงต้องใช้เคล็ดวิชาซ่อนตัวบางอย่าง
" ไข่มุกวารีเป็ของดี ไม่ต้องพูดถึงเ้า แม้แต่ปรมาจารย์เซียน์ก็ไม่อาจหาตัวข้าพบได้ "
ชายชราชุดม่วงถือไข่มุกสีฟ้าในมือและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
" หลังออกมาจากเมืองบาดาลป๋อหยาง ข้าก็ได้สะกดรอยตามเ้ามา เ้ากำลังมองหาข่าวเกี่ยวกับาาเสวียนหยิน ข้ารู้ว่าเ้าจะต้องมีเล่ห์เหลี่ยมบางอย่าง และเป็ไปตามที่คาด ดูเหมือนสัญชาตญาณของข้าจะถูกต้อง "
" เป็โจร แต่เ้าแก่แล้วยังไม่ตาย แสดงว่าเ้าคงจะเตรียมตัวมาดีไม่น้อย ฮึ "
หวังต้าฉุย เยาะเย้ย
ความแข็งแกร่งของชายชราผู้นี้อย่างน้อยก็ระดับครึ่งก้าวเซียนปฐี ดูเหมือนว่าวันนี้ฟ้าจะเล่นตลกจริงๆ ชายคนนี้ตามนางมาและไม่เผยตัวจนกระทั่งตอนนี้ ซึ่งทำให้นางปวดหัวมาก
" ข้าผางเฉอ รักหยกถนอมบุปผา ในเมืองบาดาลป๋อหยาง ข้าโด่งดังมาก มีผู้หญิงคนไหนบอกว่าข้าไม่อ่อนโยนบ้าง? ฮี่ฮี่ เ้าเองก็งดงามไม่น้อย ช่างเป็ลาภปากของข้าเสียจริง เ้าพาข้ามาที่นี่และได้พบกับหลุมศพของาาเสวียนหยิน เหอะ เหอะ สมบัติจะหายไปไหนได้? พวกเ้าทั้งสอง ด้านซ้ายคนหนึ่ง อีกคนอยู่อีกด้าน มันจะต้องมีสมบัติชิ้นโตแน่ "
" ต้องดูว่าเ้าจะมีความสามารถนั้นรีเปล่า สมบัติอยู่ที่นี่ เ้าจงมาเอามันด้วยตัวเอง "
หวังต้าฉุย พูดอย่างเฉยเมย ดวงตาของนางเคร่งขรึมราวกับกำลังเผชิญกับศัตรูตัวฉกาจ ชายคนนี้จัดการได้ไม่ง่าย มันคงจะดีถ้าหากหลงหยางที่อยู่ด้านข้างจะไม่ถ่วง
หลงหยางมองหวังต้าฉุย ในเวลานี้ พวกเขาไม่มีทางถอย ถึงแม้ว่าชายคนนี้จะไม่แข็งแกร่งเท่าวาฬ์หยุนไห่ก่อนหน้านี้ แต่มันก็เป็เื่ยากมากที่จะจัดการ ในเวลานี้ สมบัติของพวกเขายังไม่ทันได้ พวกเขาก็ถูกเจอตัวก่อนเสียแล้ว
" สาวน้อย คืนนี้เ้าจะต้องเป็ของข้า เคี้ยกๆๆ "
ผางเฉอเดินตรงเข้ามาหาหวังต้าฉุยทีละก้าว ส่วนหลงหยาง เขาไม่สนใจอะไร ชายคนนี้เป็ได้แค่ตัวรับะุ เซียนมนุษย์ขั้นต้นคนหนึ่ง ตัวเขาสามารถฆ่าได้ในไม่กี่นาที
" เ้า.... ข้างหลังเ้า.... "
การแสดงออกของหลงหยางเปลี่ยนไป ดวงตาของเขาเบิกกว้างออกและเอ่ยพูด
ด้านหลังของผางเฉอ ในเวลานี้มีร่างสูงสองร่าง พลังอำนาจของมันไร้คู่ต่อกร
" ้าหลอกข้างั้นหรือ? "
ผางเฉอ เยาะเย้ยและไม่สนใจ เขาเดินตรงเข้าใกล้หวังต้าฉุย
หวังต้าฉุยริมฝีปากเย็นเผยรอยยิ้มสดใสเช่นกัน นางไม่รู้ว่าเื้ัของผางเฉอ รูปปั้นเทพเ้าบนบันไดหินทั้งสองจะเคลื่อนไหวจริงๆ ในเวลานี้ มันถือหอกที่แหลมคมในมือ ทั้งสง่างามและน่าเกรงขาม
" มีคนอยู่ข้างหลังเ้าจริงๆ! "
หลงหยาง เอ่ยด้วยเสียงล้ำลึก ผางเฉอยังคงเพิกเฉยเขาและตรงเข้าใกล้หวังต้าฉุย แต่หวังต้าฉุยก็ไม่ได้ขยับเขยื้อน ท่าทางสงบและผ่อนคลาย
" หาที่ตาย? "
ดวงตาของผางเฉอเ็า ทว่าก่อนที่เขาจะไปประชิดตัวหวังต้าฉุย ความรู้สึกเย็นเยียบก็แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง
เมื่อเขารู้สึกตัว หอกที่ทรงพลัง ก็ได้พุ่งตรงมาที่อกของเขา
.............................................
======================================
โปรดติดตามตอนต่อไป...