“อะไรแค่ขอจับมือเองร้องเป็ผู้หญิงกำลังจะเสียตัวครั้งแรกไปได้”หญิงสาวบ่นและมองหน้าอย่างไม่พอใจ คิดในใจ โธ่! คิดว่าเป็พระเอกดังแล้วต้องหยิ่งเบอร์นี้เลยเหรอวะ เดี๋ยวรอกลับบ้านก่อนเถอะแม่ก็ไปโพสลงเว็บด่าให้เละเลยคอยดู
“เ้าพูดอะไรกัน แล้วตกลงเ้าเข้ามาในที่พักของเราได้ยังไงกัน”องค์ชายหนุ่มยังงงกับคำพูดของหญิงสาวตรงหน้าและถามเธอเื่นี้อีกครั้ง
“ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาได้ยังไง ตื่นมาก็โผล่มานอนอยู่นี่แหละ แต่ฉันจำได้ว่ากำลังหนีจากวงล้อมของคนร้ายอยู่นี่นา เออ แล้วพวกนั้นหายไปไหนกันหมด”เธอตอบเขาและหันมองรอบๆตัวหาหมวดคนสนิทและบรรดาลูกน้องของตัวเอง
“อะไรของเ้ากัน ฟังกง! ฟังกง! เ้าเข้ามาในนี้หน่อย”องค์ชายหนุ่มยิ่งงหนักเข้าไปอีกและร้องเรียกลูกน้องคนสนิทที่นอนอยู่ข้างนอกให้รีบเข้ามาในที่พักของเขาทันที
“พะย่ะค่ะ องค์ชายมีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้เหรอพะย่ะค่ะ”ขันทีฟังกงรีบวิ่งเข้ามาหาองค์ชายของตนอย่างหน้าตาตื่น
“เ้าหันไปมองข้างหลังเ้าสิ แล้วตอบข้ามา แม่นางผู้นี้เป็ใครมาจากไหนกันถึงได้มาอยู่ในห้องของข้ายามวิกาลเช่นนี้”องค์ชายถามลูกน้องคนสนิทและบอกให้เขาหันไปดูหญิงสาวแปลกหน้าคนนั้น
“เฮ้ย! นี่เ้าเป็ใครกัน ข้านอนเฝ้าหน้าที่พักขององค์ชายแทบไม่กระดิกตัวไปไหนเลย ยุงสักตัวข้าก็ยังไม่ให้บินผ่าน แล้วเ้าเข้ามาได้ยังไง”ขันทีฟังกงหันมาถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ด้วยความมึนงงเพราะั้แ่เขานอนอยู่หน้าที่พักเขามั่นใจว่าไม่มีใครเดินผ่านเข้ามาใกล้เลยสักคนเดียว อีกอย่างตอนนอนเขาก็ไม่ใช่คนที่หลับลึกจึงไม่มีทางที่จะเล็ดลอดสายตาของเขาเข้ามาได้
“อะไรกันกองละครนี้ กลางคืนก็ยังถ่ายทำกันอีกเหรอเนี่ย จะสมจริงไปไหน พูดไม่มีตกหล่นเลยสักคำ ไหนๆ กล้องซ่อนอยู่ไหน”หญิงสาวถามและเดินเข้าไปเปิดดูตามที่ต่างๆเพื่อหากล้องที่ใช้ถ่ายทำหนังอยู่และมองหาทีมงาน
“หยุดนะ! เ้าจะทำอะไร!”ขันทีฟังกงเดินเข้ามาหาหญิงสาวและชักดาบประจำตัวของเขาขึ้นมาชี้หน้าธอเพราะคิดว่าเธอน่าจะเป็คนที่ศัตรูส่งมาทำร้ายองค์ชายของเขาเป็แน่
“เฮ้ย! แค่นี้ต้องเอามีดมาชี้หน้าฉันเลยเหรอ!”ผู้กองสาวถอยหลังหลบคมดาบที่กำลังชี้หน้าของเธออยู่แบบใกล้ชนิดที่ว่าจะทิ่มหน้าสวยๆของเธออยู่แล้ว
“ใครส่งเ้ามา มีความประสงค์สิ่งใดกัน”ขันทีฟังกงถามเสียงดุอย่าง้าคำตอบ
“ใครส่งมา อะไรวะเนี่ย”ผู้กองสาวยิ่งงงหนักเข้าไปใหญ่ คิดในใจ เอ๊ะ! หรือว่านี่เป็ฉากต่อสู้ สงสัยหมอนี่คิดว่าเราเป็แสตนอินนางเอก เอ้า! งั้นก็จัดให้สักหน่อย
“ได้เลย แล้วก็ไม่บอกแต่แรก”เมื่อพูดจบเธอก็ใช้ความรู้ที่ร่ำเรียนมาทั้งมวยไทย เทคควันโดและการใช้อาวุธต่างๆ จัดการกับขันทีฟังกงจนล้มลงไปนอนกับพื้นและสลบไป
“โอ้ยยๆๆ องค์ชาย ช่วยข้าน้อยด้วยพะย่ะค่ะ คร๊อกๆ แอก”ขันทีฟังกงหันมาเรียกองค์ชายสามที่ยืนนิ่งมองอยู่ข้างหลังอย่างใช้ความคิดเมื่อเห็นวิชาการต่อสู้ของหญิงสาวตรงหน้าที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนในยุทธภพแห่งนี้อย่างแน่นอน
“มันคือการต่อสู้แบบไหนกัน ร้ายกาจยิ่งนัก”องค์ชายพูดออกมาด้วยความมึนงงอีกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวจัดการกับคนสนิทของเขาจนถึงกับสลบไปต่อหน้าต่อตาในเวลาอันรวดเร็วจนเขาแทบไม่ทันได้ตั้งตัว
“เป็ไงฝีมือฉัน พอจะเป็นางเอกเื่หน้าได้ไหมล่ะ นายฝากผู้กำกับให้ฉันเลยก็ได้นะ เผื่อจะได้เป็นางเอกกับเขาบ้าง ฮ่าๆๆ”เธอถามเขาและหัวราะออกมาอย่างรู้สึกเริ่มสนุกที่ได้ใช้กำลัง
“ฝีมือเ้าช่างร้ายกาจนัก ใครส่งเ้ามา มีความประสงค์สิ่งใด จึงเข้ามาในที่พักของข้ายามวิกาลเช่นนี้”องค์ชายสามถามด้วยใบหน้าสงสัยแต่เขาก็ไม่ได้ยกดาบขึ้นมาเนื่องจากใช้ความคิดแล้วว่าควรจะพูดจากันดีๆก่อน
“ยังอีก ยังไม่สั่งคัทอีก ผู้กำกับ! ผู้กำกับอยู่ไหน! พอแล้วมั้งฉากนี้! เหนื่อยแล้วโว้ย!”เธอะโเสียงดังและมองหาผู้กำกับและทีมงานเมื่อมองไม่เห็นใครในนี้ก็เริ่มเดินออกไปนอกที่พักขององค์ชายหนุ่มแต่ก็ต้องตะลึงมากกว่าเดิม
“หยุดนะ! เ้ายังไม่ตอบคำถามข้าเลยว่าเ้าเป็ใครกันแน่!”องค์ชายหนุ่มเรียกและเดินตามหลังหญิงสาวแปลกหน้าออกไปนอกที่พัก
“เฮ้ย! นี่มันภาพพยนต์ฟอร์มั์แห่งปีหรือปล่าววะเนี่ย ฉาก ของ อุปกรณ์ เสื้อผ้าหน้าผมเป๊ะเวอร์สุดๆไปเลย”หญิงสาวบอกกับตัวเองอย่างตื่นเต้นกับภาพที่เห็นตรงหน้าของเธอในขณะนี้เพราะข้างนอกเริ่มเช้าแล้วจึงทำให้มองเห็นทุกอย่างชัดเจน
“ผู้กำกับ! ผู้กำกับโว้ย! สั่งคัทได้แล้ว ฉันเหนื่อยแล้วนะเนี่ย”เธอหันซ้ายหันขวาเรียกหาผู้กำกับเสียงดัง
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ตกลงเ้าเป็ใคร มาที่นี่้าสิ่งใด”องค์ชายหนุ่มยังถามคำถามเดิมๆซ้ำๆเพราะหญิงสาวยังไม่ยอมตอบให้เขาหายสังสัยเสียที
ทหารที่ยืนอยู่ทั้งหมดรีบถือดาบวิ่งเข้ามาล้อมหญิงสาวแปลกหน้าไว้และทุกคนก็ชี้ปลายดาบเข้าหาเธอ
“เฮ้ย! อีกแล้วเหรอวะ หนังอะไรวะเนี่ย ใช้แสตนอินซะคุ้มเลย จะให้ใช้กำลังอีกล่ะ แล้วใครเขียนบทได้ทุเรสมาก ให้ผู้หญิงคนเดียวสู้กับผู้ชายเกือบยี่สิบคน ค่าตัวเท่าไหร่เนี่ย” เธอบ่นด้วยความหงุดหงิดและเตรียมตั้งท่าจะจัดการกับทหารที่ยืนล้อมตัวเธออยู่เป็วงกลม
“ช้าก่อน! ข้าจัดการเอง!”องค์ชายสามหันมาสั่งบรรดาทหารที่ถือดาบพร้อมจะต่อสู้กับหญิงสาวแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้าของพวกเขา
“พะย่ะค่ะ”เหล่าทหารตอบพร้อมกันและเดินถอยห่างจากหญิงสาวเก็บอาวุธในมือลงข้างตัวในทันที
“เฮ้อ! ดีหน่อย นึกว่าจะต้องเหนื่อยอีกรอบแล้ว”ผู้กองสาวมือปราบถอนหายใจอย่างโล่งอก
1K
