โบราณสถานปิดผนึก…ภายในช่างดูแตกต่าง จากสิ่งที่หลายคนจินตนาการ เมื่อเห็นเส้นทางเบื้องหน้า เต็มไปด้วยป่าเขียว แม่น้ำลำธาร เทือกเขาทอดตัวยาว ราวกับัคดเคี้ยว บางที่มองเห็นเขตอันตราย ไม่น่าเข้าไปคล่องเกี่ยวอย่างแจ่มชัด
แม้แต่สัตว์อสูรแก่นเวทระดับสูง ยังััได้จากสถานที่โบราณแห่งนี้
แต่ทว่าเป้าหมายหลักพวกคนจากโลกเบื้องบน คงหนีไม่พ้นด้านในโบราณสถานส่วนที่ลึกที่สุด
กลุ่มพวกเฉินหนานเข้ามาสำรวจเป็กลุ่มสุดท้าย แค่มาถึงก็มีคนพบเจอผลึกล้ำค่า อายปราณพลังเต็มเปี่ยม แผ่กระจายจากด้านใน พลันเกิดการฆ่าฟันแย่งชิงขึ้นมาทันใด
วูม! “ของข้า”
เฉินหนานสายตาราวกับปลาตาย ชินชากับความป่าเถือน ไม่ได้สนใจ เืสด เนื้อสีแดงเต้นตุ้บๆ การเข่นฆ่าเ่าั้แม้แต่น้อย เมื่อร่างเร่งตามกลุ่มคนข้างหน้าไปอย่างรวดเร็ว
ะโขึ้นแมกไม้ ไปตามพุ่มไม้ต่างๆ อย่างคล่องแคล่ว
ผู้ที่เห็นเฉินหนาน ฝากรอยเท้าลึกบนต้นไม้ใหญ่ ปัง! ต่างก็แทบไม่อยากเชื่อกำลังขาของหนุ่มน้อยคนนั้น “เ้า! เ้า! หรือว่าเขาจะอยู่ระดับขั้นกายละเอียดแล้ว”
เมื่อได้ยินเสียง ปัง! ปัง! ดังไล่หลังพวกเขาที่จัดเป็กลุ่มอ่อนแอที่สุด เฉินหนานก็ทิ้งห่างพวกเขาไป ไม่เห็นฝุ่น…
ชายแก่ที่เข้ามาพร้อมเฉินหนาน ถึงกับกำหมัดไว้น้อยๆ “เ้าเด็กนั้นอย่างไรกันแน่! แม้ปราณพลังไม่มี แต่รวดเร็วยิ่งนัก”
…ไม่นานผู้คน ก็เริ่มกระจัดกระจายไปรอบๆ ส่วนแรกของสถานที่ปิดผนึกโบราณ หาทางเข้า…ไปด้านในส่วนลึก พร้อมเสียงต่อสู้ดังออกมาไม่ขาด เป็ระยะๆ แม้แต่เสียงสัตว์อสูรที่มีแก่นเวท ยังส่งเสียงคำรามดังเล็ดลอด เข้ามาให้จิตใจจอมยุทธ์บางคนไหวสะท้าน
เฉินหนานสอดส่องสายตาอยู่บนต้นไม้ ท่ามกลางค่ำคืนเดือนมืด แสงจันทรากระจ่าง ราวกับเวลาจะไม่มีเปลี่ยนผัน แววตาของเขาวาวโรจน์สะท้อนยามรัตติกาล คล้ายกับสายตาของผู้ล่า ทำให้เฉินหนานได้เรียนรู้ว่า อย่าหยิบจับของล้ำค่าก่อนใครเพื่อน หากไม่มั่นใจจะ่ชิงไปได้
ก่อนเฉินหนาน ส่งแมลงตะขาบออกไปสอดแนม เมื่อควักไปที่กระเป๋าสัมภาระด้านหลัง ปลุกให้แมลงขัดเกลาดวงิญญา มันตื่น พร้อมไปทำงาน
ไป!
เมื่อร่างพวกมันปีนป่าย แหวกเศษใบไม้ออกไปอย่างรวดเร็ว เป็หูเป็ตาให้เฉินหนานอีกแรง
จู่ๆ เสียงหนึ่งในบรรดาจอมยุทธระดับขั้นขัดเกลากระดูกอ่อนแอ กว่าเฉินหนาน หากเทียบขั้นพลังกายละเอียด พลันเอ่ยเสียงดังแผ่แรงกดดันขึ้นมาในเสี้ยวขณะ “เ้าคน้าต้นไม้ลงมาเสีย อย่าคิดว่าพวกเรา มองไม่เห็นเ้า”
พร้อมพวกเขาแผ่จิตสังหารออกมาชัด โดยเฉพาะชายคนหนึ่ง มีรอยแผลเป็ทางยาวพาดหน้าอก เผยออกมาจากอาภรณ์หนังสัตว์ เนื่องด้วยพวกเขาทำตามคำสั่งพี่ใหญ่ กำลังหาคนไปใช้งาน “เ้าลงมาเสีย หรือว่าจะเลือกตาย!”
พร้อมเสียง ตึง! กระบองหนามเหล็ก ตีมาที่ต้นไม้จนสั่นไหว
เฉินหนานลอบถอนลมหายใจออกมายาว ‘ทำตามอีกฝ่ายไปก่อนแล้วกัน’ เฮ้อ! “ข้ายอมแล้ว!” เมื่อร่างเฉินหนานลงมาจากต้นไม้ สายตาราวกับปลาตาย ให้อีกฝ่ายเดินสำรวจรอบๆ จะยิ้มออกมาพึงพอใจพวกเขา
“ดี…ดี ตามพวกเรามา ไม่แน่หากเ้าโชคดี ทำตามเป้าหมายพวกเราสำเร็จ พี่ใหญ่อาจมอบสมุนไพร อายุหลัก100ปี ให้เ้าสักต้นเป็ของตอบแทนก็เป็ได้”
เฉินหนานที่สีหน้าไร้อารมณ์ขำ แห้งๆ เหอะๆ ออกมากลบเกลื่อนพวกมัน “ขอบคุณล่วงหน้าแล้วกัน”
ชายหนุ่มวัยกลางคน มีรอยแผลเป็ทางยาว เองก็เหมือนรู้เช่นกันว่า หลอกล่ออีกฝ่ายไม่สำเร็จ พลาง ถู ย่นจมูกเล็กๆ แล้วพาเฉินหนานเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้
“ไป!”
หลังจากพวกมันพาเฉินหนาน เข้าไปยังส่วนลึกของป่าไผ่ ถัดจากนั้น…เบื้องหน้าจะมีลานหินแปลกประหลาด เมื่อเห็นสมุนไพรขึ้นอยู่บนลานหินเ่าั้ อายุไม่น้อยกันเชียว
สมุนไพรยิ่งอายุเยอะยิ่งล้ำค่า แต่ถ้าเป็สมุนไพรฝึกฝนเฉพาะทาง ยิ่งหายากชนิดหาใดเปรียบ ระดับเทียบเท่าเม็ดยาโอสถระดับสูง
เหมือนว่าผู้ถูกเรียกขานว่าพี่ใหญ่ จะสนใจสมุนไพร สีแดงด้านในสุดไม่น้อย
ชายหนุ่ม มีรอยแผลเป็ทางยาวพาดหน้าอก รีบมาประสานฝ่ามือพี่ใหญ่อย่างรวดเร็ว “ข้าพาเ้าหนุ่มนี่มาอีกคน พี่เฟยฉาน ท่านว่าคนน่าจะพอหรือยัง?”
กลุ่มพวกเขา6คน จับพวกเฉินหนานมายืนเรียงแถวหน้ากระดาน5คน หลายคนที่เป็คนเผ่าพื้นถิ่น ต่างก็ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดกลัว มีเพียงชายหนุ่มคนที่3 เหมือนจะเป็คนของสำนักใดสำนักหนึ่ง จะเผยสายตาไม่จำยอมออกมา
ด้านเฟยฉาน แววตาของเขาเผยความเหี้ยมเกรียม ไร้ความปรานีในดวงตาที่สะท้อนแสงจันทราออกมา เมื่อถูคางครุ่นคิด มองสมุนไพรสีแดงสดด้านในสุด อายุราวๆ 1000ปี ใช่ว่าจะพบเจอง่ายๆ
เขาก็กล่าวน้ำเสียง เอาแต่ใจเป็ที่สุดออกมา “เ้าไป!”
เมื่อเฟยฉานออกคำสั่ง ให้แม่นางคนหนึ่ง ออกไปเก็บสมุนไพรที่ขึ้นอยู่ รอบๆ มาให้พวกเขา เสียงกลืนน้ำลายลงคอ อึก! ผู้คนที่ถูกจับมา พลันดังขึ้นมาทันใด
1K
