นี่ก็ 3-4เดือนแล้วที่พี่หมอญูมารับมาส่งบางวันก็พาไปกินข้าวบางวันก็พาไปช๊อปปิ้งแต่สถานะของเราก็ยังเป็แค่คนสนิทอยู่นะยังไม่ขยับเป็คนรัก และชีวิตฉันจากที่สงบๆก็เริ่มวุ้นวาย บางวันก็มีผู้หญิงมาดักรอหน้าห้องเรียน บางวันก็เดินมาชนไหล่ ซึ่งแต่ละคนที่เข้ามาก็ไม่ซ้ำหน้ากันเลย เป็แบบนี้จนฉันชินละ และทุกครั้งที่มีปัญหาฉันไม่เคยตอบโต้คนพวกนั้นเลยนะ เพราะถือว่ายังไม่ล่ำเส้นกันมากเกินไป
อ่อฉันลืมบอก วันนี้เป็วันเกิดฉันค่ะ ตอนเย็นพวกฉันมีนัดกันที่ร้านอาหารร้านหนึ่ง ได้ยินแว่วๆ จากพวกไอ้เก๋ว่าพี่หมอญูเหมาร้านนี้เพื่อฉัน ปลิ้มสิค่ะมีผู้เปย์ให้ขนาดนี้ เกิดมาจากท้องพ่อท้องแม่ยังไม่มีใครทำให้ขนาดนี้เลยค่ะ
"เมหลับตาดิ" ฉันหลับตาหลังจากที่เก๋บอก พอฉันหลับตานางก็เอาผ้ามาปิดตาฉัน นางจะทำไรของนาง จะเซอร์ไพส์ วันเกิดก็คงไม่ใช่เพราะงานจัดกันตอนค่ำ
"ลุกแล้วเดินตามฉันมานะ" เจนกับเก๋จับแขนฉันคนละข้างแล้วพาลงลิฟท์ของคณะมาข้างล่าง(อธิบายจากความรู้สึก)
"พวกแกจะพาฉันไปไหน"
เดี๋ยวแกก็รู้ ตอนนี้อยู่ถนนน่าตึกคณะเราเดินดีๆนะ" เดินมาประมาน7-8 เก้าก็พาฉันหยุดแล้วดึงผ้าปิดตาออก สิ่งแรกที่เห็นคือ รถเบนช์ เปิดประทุนสีขาวในรถมีดอกกุหลาบสีแดงเต็มหลังเบาะรถ และข้างๆกันก็มีพี่เบียร์ยืนถือป้าย คำว่า 《เป็แฟนกันนะ》
พี่หมอญูเดินออกมาจากข้างหลังพี่เบียร์พร้อมช่อดอกกุหลาบสีแดงในมือ นางเดินมาคุกเข่าตรงข้างหน้า
"เป็แฟนกับพี่นะครับ"
ฉันพยักน่าแล้วยิ้ม อยู่ๆน้ำตาก็ไหลไม่ได้เสียใจนะ แต่ดีใจจนน้ำตาไหลเองต่างหาก ทั้งปลิ้ม ทั้งดีใจ ทั้งตื้นตันไม่คิดว่าพี่เค้าจะทำแบบนี้ ความรู้สึกมันดีมาก กาหจนอธิบายอะไรไม่ถูก
"อย่าร้องสิ นี่ดีใจรึเสียใจเนี้ย 555"
"บ้า ยังจะพูดอีก" ทั้งทุบทั้งตี(แต่ไม่แรงนะ) อยู่ในอ้อมกอดพี่เขา
"ดีใจด้วยไอ้หมอ"
"ดีใจด้วยค้าาา" เสียงไครต่อไครไม่รู้ ฉันไม่กล้ามอง อาย ทำได้แต่หลบอยู่ในกอดพี่เขาแต่ที่ฟังจากเสียงคงมีมากกว่า5-6คน
"พี่ดีใจนะครับที่เราตกลงเป็แฟนพี่"
"หนูก็ดีใจค่ะ ที่ได้พี่เป็แฟน" ฉันดีใจจริงๆนะ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พี่หมอพิสุทธิ์ตัวเองว่าจริงจังและรักฉันจริง ทำตัวเสมอต้นเสมอปลายั้แ่วันแรกที่ตกลงศึกษากันดูจนถึงวันนี้
"ปากหวานจริง ขอชิมหน่อย"
"บ้า อายเค้า"
"ครับๆ งั้นไปข้างนอกกัน" คนเริ่มมุงดูเยอะมาก มีทั้งถ่ายรูป มีทั้ง อัดวีดีโอ บางคนถึงขั้นไลน์สด
"พวกแกฉันไปก่อนนะ 2ทุ่มเจอกัน" บอกเสร็จฉันกับพี่หมอก็พากันขึ้นรถแล้วขับออกไป ตอนนี้ฉันเหมือนได้ขึ้น์เลย เป็นางฟ้าท่ามกลางดอกกุหลาบสีแดง มีเทพบุตรสุดหล่อกุมมือตลอดทาง 555 งานนะโมก็มาค่ะ
พอขับมาสักพักพี่หมอก็เลี้ยวเข้าห้างดังห้างหนึ่ง ซึ่งฉันก็งงว่าทำไมมาที่นี่ทั้งๆเราควรจะไปแต่งตัวกันเพื่อไปงานวันเกิดในคืนนี้
"พี่หมอมาห้างทำไมค่ะ "
"พาหนูมาดูชุดที่จะใส่คืนนี้ไงค่ะ"
พี่หมอจูงมือฉันเข้ามาในห้างและพาเข้ามาร้านเสื้อผ้า ยี้ห้อดังร้านหนึ่ง ร้านนี้แบรนด์ดังมากเลยนะ มีทั้งดารา ทั้งเซเลปคนดังมากมายที่สวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์นี้
"สวัสดีค่ะ ้าแบบไหนค่ะ"
"้าชุดสีโอรส กระโปรงลายลูกไม้ครับ" ตกลงไครใส่ ฉันหรือพี่หมอเนี้ยสั่งเอาๆ ยังกะใส่เอง ฉันเป็คนใส่ยังไม่ได้พูดสักคำ ซักพักก็มีพนักงานเข็น ราวเสื้อผ้ามา3ราว เป็โทนสีโอรสทั้งนั้น พี่หมอของฉันก็เดินไปเลือกๆๆแล้วหยิบมาประมาน5 ตัว
"หนู ลองให้พี่ดูหน่อยสิค่ะ"
"คร่าาาา คุณพี่" วันนี้จะเอาให้กระเป๋าฉีกเลย อยากพามาดีนักความคิดก็งี้แหละแต่เชื่อเหอะพาเอาเข้าจริงๆก็ซื้อแค่ตัวเดียวเท่านั้นแหละ
เข้าห้องลองเสื้อมาได้ก็พลิกดูป้ายราคา โอ้แม่เ้า ตัวนี้15000฿ ตัวนี้ 29000฿ อะไรจะแพงขนาดนั้น อย่างว่าละแบรนด์ดัง บ่นนู้นบ่นนี่ในใจสุดท้ายก็ต้องลองแล้วออกมาให้พี่หมอดูอยู่ดี
"ตัวนี้สวยค่ะ หนูชอบมั้ย"
"ค่ะสวยดี " (แต่แพงไปหน่อย)อันนี้ฉันคิดในใจนะค่ะ คิดเสียงดังไม่ได้เดี๋ยวเขาไล่ออกจากร้าน
"งั้น เอาตัวนี้แหละครับ ขอรองเท้าที่แมทกับชุด ด้วยนะครับ1คู่"
"ค่ะ รอสักครู่นะค่ะ" ฉันกับพี่หมอเลือกของทุกอย่างเสร็จก็ไปเช็คบิล
"ของคุณลูกค้า 59,000 บาทค่ะ" ฉันมองน่าพี่หมอญูตอนจ่ายตัง พี่เขาไม่ใและไม่เสียดายเงินที่เสียไปเลยยังหันมายิ้มให้ฉันอีก รู้หรอกค่ะว่ารวยแต่ฉันก็รู้สึกเสียดาย ถึงจะเป็เงินเค้าก็เทอะ
" หนูไปร้านพี่ก่อนนะ เดี๋ยวค่อยกลับ"
"ค่ะ ยังไงก็ได้ ตามใจพี่หมอเลย"
พอมาถึงร้านพนักงานทุกคนต่างมาต้อนรับและไหว้พี่หมอญูและฉัน อะไรจะอลังการขนาดนั้น เอาสะทำตัวไม่ถูกเลย
"หนู นั่งรอพี่แปปนะค่ะ เดี๋ยวพี่มา" แล้วแกก็เดินเข้าไปในห้องๆหนึ่งที่อยู่ในร้าน หน้าจะเป็ห้องของสำนักงานหรือสำหรับของผู้บริหาร มั้ง
พอยืนอยู่คนเดียวก็มีพนักงานสาวสวยมาพาไปนั่งโซฟาที่อยู่ริมสุดของร้าน ก็จะมีพนักงานเอาน้ำเอาขนมมาเสริฟ์ แต่ก็ไม่ได้กินหรอก แค่นี้ก็เกร็งจะแย่มีแต่คนมอง ทำตัวไม่ถูก จึงหยิบโทรศัทพ์ขึ้นมาเล่นเฟส เลื่อนไปเลื่อนมาก็เจอกับคลิปที่พี่หมอญูบอกรักฉันเมื่อเช้า คลิปนี้มีคนแชร์และ คอมเม้นเป็ร้อยเลยแฮะ ชีวิตฉัน!ต่อไปคงหาความสงบไม่ได้แล้วสินะ
"หนูเสร็จแล้วค่ะ ปะกลับกัน" พี่หมอญูหายไปประมาน20นาที ก็ออกมา เขาเดินมากุมมือฉัน เราสองคนกุมมือกันและกันมาจนถึงที่จอดรถ เดินผ่านแต่ละที่มาฉันก็เห็นนะว่ามีหลายคนที่มองมายังคู่เรา มองจนฉันต้องหันไปถามพี่หมอว่าหน้าฉันมีอะไรติดอยู่มั้ย
พอมาถึงคอนโดเราสองคนก็ช่วยกันขนของที่ซื้อมาและดอกไม้ที่อยู่เบาะหลังรถลง กว่าจะพากันขนเสร็จ ก็เดินเข้าออกตั้งสามรอบ คาดว่าขาคงจะขึ้นเป็กร้ามเร็วๆนี้
"แต่งตัวรอไว้นะ เดี๋ยวทุ่ม1พี่มารับ"
"ค่ะขับรถดีๆนะค่ะ เป็ห่วง" พอพี่หมอญูออกไปฉันก็เก็บของให้เข้าที่ นั้งดูเฟสบุ๊คแปปหนึ่งก็เข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ม้วนผมเป็ลอน แต่งน่าอ่อนๆแต่งชุดที่พี่หมอซื้อให้ มองดูตัวเองในกระจกทุกอย่างเมทกันมากรองเท้าเสื้อผ้าหน้าผม ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะมีคนทำแบบนี้ให้ ทุกปีก็แค่หาไรกินเล็กๆน้อยๆ กับเพื่อน ั้แ่คบกับพี่หมอนี่แหละ ชีวิตฉันถึงกับเปลี่ยนทุกอย่าง
"ก๊อกๆ" พี่หมอคงมาแล้วมั้งฉันเดินไปเปิดกระเป๋าหยิบใส่รองเท้าแล้วออกไปหน้าห้อง จะให้เขารอนานๆก็หน้าเกียดเราต้องเสร็จและพร้อมเสมอเพื่อรอเขา
"สวยจัง" คำแรกที่พี่หมอพูดก็ทำฉันไปไม่เป็เลย ผู้ชายแบดๆกับคำพูดหวานๆนี้ทำอ่อนระทวยเลยนะ
"พี่หมอก็หล่อค่ะ " ฉันพูดตามความจริงปกติพี่หมอก็หล่ออยู่แล้วนะวันนี้พี่แกหล่อกว่าทุกวันอีกใส่เสื้อสีเดียวกับฉันด้วยเหมือนชุดคู่เลย แต่ของแกจะออกแนวเท่ๆแบดๆหน่อย
"หนูหันหลังสิค่ะ" ฉันหันหลังให้พี่หมอถ้าเดาไม่ผิดพี่หมอต้องใส่สร้อยให้ฉันเหมือนในหนังแน่ๆ .... ใช่จิงๆด้วยพี่หมอสวมสร้อยทองให้ฉัน น่าจะประมาน1บาทแต่เส้นเล็กๆตันๆ เคลือบด้วยทองคำขาว มีจี้ด้วยเขียนว่า um ฝั่งเพชรไม่รู้เหมือนกันว่ากี่กะรัต
"ชอบมั้ยค่ะ สร้อยเส้นนี้มีแค่ 2เส้นในโลกนะ อีกเส้นพี่ใส่อยู่นี่"
"ชอบค่ะ " ฉันหยิบสร้อยขึ้นมาดูแล้วยิ้มนอกจากคำอวยพรของพ่อกับแม่เมื่อเช้าก็มีพี่หมอญูนี่แหละที่ทำให้ฉันมีความสุข มอบทุกอย่างให้ทั้งๆที่ไม่จำเป็ต้องให้ขนาดนี้ก็ได้ ขอบคุณนะค่ะ UM ชื่อย่อของเรา