อวี๋เฟิงเฟย หญิงกล้าเหนือชะตาลิขิต

เช้าวันถัดมา

ณ ปารีส ประเทศฝรั่งเศส

"นายพงษ์ ตกลงตารางงานฉันพรุ่งนี้มีมั้ย หรือโดนแคนเซิล"

"เฮ้อ! คุณเพนนีครับบบ คุณไม่จำอะไรจริงๆ เลยนะเนี่ย"

"เอ้า! ไอ้นี่ ถ้าฉันจะจำตารางงานตัวเองแล้วฉันจะมีเลขาแบบนายไว้ทำสากกะเบืออะไรเล่า"

"ไอ้พงษ์นี่มันทำได้ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบจริงจริ้งงงง"

เพนนีหันไปมองภาสพงษ์ แล้วหยิบของจะเขวี้ยง เวลาอยู่กับภาสพงษ์สองคนเธอจะแสดงความเป็นตัวตนออกมา ตอนที่ได้เขวี้ยงของใส่ภาสพงษ์เธอรู้สึกอารมณ์ดีเหมือนได้ปลดปล่อย อย่างกับชาติที่แล้วภาสพงษ์ชอบกดขี่เธอยังไงยังงั้น หญิงสาวคิดว่า

"เอ๋! แปลก ถ้าชาติที่แล้วไอ้พงษ์มันเป็นถงฝูอะไรนั่นจริงๆ ตามที่ฟ่งเอ๋อพูด แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกว่าชาติที่แล้วมันมากดขี่อะไรฉันด้วย พวกบ่าวรับใช้เขากดขี่เจ้านายด้วยหรอฉันงง"

"ข้าว่าไม่สามารถทำได้นะเฟยเฟย" เสียงพูดของอวี๋เฟิงฟ่งลอยมา เพนนีสะดุ้งตัวด้วยความตกใจ ใครไม่ตกใจให้รู้ไป ใครจะคิด อยู่ๆ ฟ่งเอ๋อก็ลอยตามมาด้วย นี่วิญญาณชัดๆ ต่อให้เป็นพี่สาวฝาแฝดแต่นั่นชาติที่แล้วนะ ชาตินี้เธอเป็นคน ไม่ใช่วิญญาณแบบอวี๋เฟิงฟ่ง

เธอพูดออกมาด้วยเสียงดัง

"โอ๊ย! ตกใจหมดฟ่งเอ๋อ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง"

อวี๋เฟิงฟ่งค้าน "ข้าว่าข้าก็ให้เสียงของข้ามาปรากฏก่อนตัวของข้าเสียอีกนะเฟยเฟย เจ้าเองก็ได้ยิน"

ภาสพงษ์มองด้วยความลนลาน 

"อีกแล้วหรอครับคุณเพนนี คุณฟ่งเธอมาอยู่ที่นี่กลับเราหรอ วิญญาณไฮเทคจริงๆ ข้ามทะลุทุกที่ไม่ต้องนั่งเครื่องบินแบบเรา"

"ปอดแหกจริงๆ ไอ้พงษ์ ลองไปตรวจปอดดูมั่งนะ เผื่อมันมีรอยแหกรอยรั่วขึ้นมาจะได้รักษาทัน อีกอย่าง ถ้านายอิจฉาฟ่งเอ๋อนะ นายก็ลองตายดูอีกทีสิ กระโดดจากตึกนี้ลงไปเลย รับรองได้บินไปเชียงใหม่กับฟ่งเอ๋อแน่นอน ฮ่าๆๆๆๆ" เพนนีรู้สึกว่าหลังๆ จริตนางมารร้ายออกมาบ่อยเหลือเกินตั้งแต่เจอกับดาริกา

"โอโห แรงมากคุณเพนนี แต่ผมก็ต้องรอคุณตาย ผมตายตามแน่ โดนแทงด้วย คุณระวังนะครับคุณเพนนี อยู่ปารีสอะไรก็เกิดขึ้นได้ เกิดโดนแทงที่นี่ อดเจอคุณธนาวินทร์ ชาตินี้โดนคุณดาริกาแย่งไปรับประทานแน่ๆ"

"เชอะ พูดมาก ไม่โดนหรอกย่ะ ก็นายบอกเองว่า เหลือเวลาอีกตั้งหลายอาทิตย์กว่าจะวันเกิดฉันแล้วถึงโดนแทง ชาตินี้ฉันไม่ตายแน่"

"นี่คุณเพนนีมั่นใจมากนะครับเนี่ย สุดยอดจริงๆ ถ้าชาตินี้คุณเพนนีไม่ตาย ผมก็ตาย เฮ้อ เสียดาย ไอ้พงษ์อดหนีเลย"

"ทำเป็นพูดดี ใจจริงแกก็ออกห่างฉันไม่ได้หรอกย่ะไอ้พงษ์ แกน่ะต้องอยู่กับฉันไปตลอด เวรกรรมจริงๆ แทนที่จะได้อยู่กับคุณธนา ดันมาติดกับไอ้เบื๊อกนี่"

"เอ๊า! สงสัยฟ้าคงเห็นว่าคุณธนาวินทร์จะหมดกรรมแล้วล่ะมั้งครับ ฮ่าๆๆๆๆ"

พูดจบก็โดนเพนนีเขวี้ยงหมอนใส่ทันที

"เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนชอบระบายอารมณ์เอาของข้างตัวมาเขวี้ยง นี่เกิดคุณเพนนีต้องไปเกิดคนเดียวแล้วผมไม่ได้ไปด้วย คุณจะไปเขวี้ยงใส่ใคร"

"นี่ ไม่ต้องห่วงเลยไอ้พงษ์ ต่อให้แกเป็นใคร ฉันก็จะตามหาแกให้เจอ แล้วเขวี้ยงหมอน เขวี้ยงของใส่แก แบบไม่ยั้งเลย คอยดูสิ"

"คุณเพนนีครับ ถ้าคำนี้มันออกจากปากของคนที่ผมชอบนะ ผมจะแฮปปี้มาก แต่นี่มันออกมาจากปากคุณเพนนี ผมล่ะกลุ้ม"

"น่ารำคาญ"

"นั่นพูดรำคาญครั้งที่ร้อย" ภาสพงษ์กล่าว

อวี๋เฟิงฟ่งเห็นว่าควรห้ามศึกก่อนจะบานปลาย "เอาล่ะ เจ้าทั้งคู่ พอเสียทีเถิด ทะเลาะกันไม่ต่างจากเด็กน้อย ใครเห็นก็จะอายเข้าได้"

เพนนีจึงหยุด เห็นได้ว่านอกจากธนาวินทร์ที่หยุดเธอได้แล้ว อวี๋เฟิงฟ่งก็หยุดเธอได้เหมือนกัน

"อ่ะๆๆๆ ตามที่ฟ่งเอ๋อพูด พอก็พอ นี่ไอ้พงษ์ แกมัวแต่พาฉันนอกเรื่องนะ ตกลงยังไง พรุ่งนี้ฉันมีตารางทำงานมั้ย พูดไปซะไกลจนฉันจะลืม"

"ไม่มีนะครับคุณเพนนี คุณเพนนีหมดตารางแล้วที่แสดงมาก็ครบแล้วนะครับ พรุ่งนี้คุณก็กลับได้"

"เออจริง ฉันดันบอกน้องธันไปว่า วันนี้สินะคงอาจจะกลับเมืองไทย เดี๋ยวค่อยไปเซอร์ไพรส์พรุ่งนี้ดีกว่า เอาตั๋วให้ถึงเชียงใหม่เช้าๆ นะ เดี๋ยววันนี้ออกไปซื้อของฝากกันจะเอาไปฝากที่บ้านคุณธนา"

"ได้ครับบบบ"

เมื่อคิดได้ดังนั้นเพนนีและภาสพงษ์จึงเริ่มทำตามแพลนที่วางไว้ ส่วนในวันนั้นบ้านของคุณหญิงเฟื่องทองยังคงเป็นปกติ ดาริกายังไม่ได้ดำเนินแผนการอะไรทั้งสิ้น

เช้าวันถัดมา

เชียงใหม่ บ้านคุณหญิงเฟื่องทอง

คุณสร้อยสิรินทร์ซักถามธนินทร์

"ตาธัน วันนี้ไปไหนมั้ยลูก"

"ไม่ไปครับคุณแม่"

"งั้นดีเลยพาแม่ไปร้านสปาหน่อย รู้สึกเมื่อยเนื้อเมื่อยตัว"

"ก็ดีครับคุณแม่ เมื่อวานผมก็อยู่บ้านมาทั้งวัน เบื่อๆ แล้ว ไปหาสปานวดกันดีกว่าตามประสาแม่ลูก"

"อ่ะๆ ไปก็ไป แล้วนี่ตาธนากลับมารึยังลูก"

"เห็นว่ากลับมาแล้วนะครับกลับมาพร้อมพันรบ เมื่อคืนตั้งตีสี่แหน่ะ กว่าจะมาถึงบ้าน เคลียร์งานยุ่งจนหัวหมุน ดีนะเนี่ยที่ผมไม่ไปทำงาน ไม่งั้นหัวฟู หน้าดำ เหี่ยวย่น หมดหล่อเลย"

คุณสร้อยสิรินทร์หันไปเอามือขยี้หน้าลูกชายด้วยความเอ็นดู

"แหม่! ตาธันของแม่นี่หล่อที่สุด แต่จะหล่อกว่านี้ถ้าไปทำงาน"

"ไม่เอาครับ ถ้าผมไปทำงาน ใครจะอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่ไปสปากัน"

"อยู่เป็นเพื่อนแม่ที่ไหน ก็เห็นไปทำด้วยกัน ตาธัน เป็นผู้ชายน่ะต้องหัดทำงานทำการนะลูก จะมาอยู่เฉยๆ ไม่ได้ เกิดวันหนึ่งเราเป็นหัวหน้าครอบครัว เราก็ต้องขยัน ทำมาหากิน มางอมืองอเท้ามันไม่ดี จะได้เก่งๆ เหมือนท่านนายพล พ่อของลูก"

"โธ่! คุณแม่ครับ จะชายจะหญิงก็ต้องช่วยกันทำงานนะครับ ทั้งงานบ้านงานประจำ ยังไงก็ต้องช่วยกันจะมาเกี่ยงงอนไม่ทำกันไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างนะ ผมไม่คิดจะหาครอบครัวหรอก ปวดหัว เห็นแบบพี่ธนาดูสิครับขนาดยังไม่แต่งกับคุณพี่เพนนี ก็โดนคุณแม่เฟื่องจะจัดการหาภรรยาใหม่ให้ซะละ"

"เอ๋! ว่าแต่แม่ดาริกาอะไรนั่นวันนี้หายไปไหน เห็นปกติเกาะคุณหญิงเหมือนปลิง"

"ไม่รู้ครับ สงสัยวันนี้คงเหนื่อยมั้ง อุ๊ย! เมื่อวานคุณแม่ไม่อยู่เห็นเหตุการณ์เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังในรถ"

ทั้งคุณสร้อยสิรินทร์และธนินทร์จึงเดินจูงแขนกันไปที่รถ แล้วชายหนุ่มก็ขับรถพามารดาไปสปา และบอกเล่าเรื่องราว ในระหว่างที่ทั้งคู่ขับรถออกไปแล้ว ดาริกาคนที่ถูกพูดถึงอยู่เมื่อกี้ ก็ปรากฏตัวออกมา เธอเดินมาพบกับคุณหญิงเฟื่องทองเข้า

"อ้าว! หนูดา สบายดีขึ้นรึยังลูก"

"ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณคุณป้ามากนะคะที่เมื่อวานให้ดาด้าได้พัก ดาด้าเป็นปกติแล้วค่ะ"

"เฮ้อ! ป้าล่ะสงสารหนู เอาอย่างงี้วันนี้ป้าเมตตา หนูยังไม่ต้องดูแลป้า ไปดูแลคนที่น่าดูแลกว่าป้าเถอะ นู่นตาธนาน่ะ ไปดูคนนั้นดีกว่า เมื่อคืนกว่าจะกลับก็ตีสี่ตีห้า เกือบรุ่งสางแหน่ะ ช่วงนี้งานเครียดๆ เดี๋ยวป้าสั่งครัวให้ต้มรังนกดีกว่า เย็นๆ จะได้สดชื่น หนูดายกไปให้ตาธนาแล้วกัน วันนี้ฝากดูแลพ่อคนนั้นด้วย"

"ได้ค่ะคุณป้า" ดาริกายิ้มรับด้วยความเขินอาย

"แล้วนี่คุณธัน และคุณสิรินทร์ไปไหนหรอคะ วันนี้บ้านดูเงียบๆ นะคะ"

"ก็คงที่ประจำน่ะลูก ป้าว่าคงไปสปากัน สองคนนนี้นี่ชอบพากันไปสปา ตาธันก็จริงๆ เป็นผู้ชายแทนที่จะไปเข้าร้านแบบอื่น ดันชอบไปสปาตามแม่"

ดาริกาทำทีเป็นแก้ตัว "คุณธันเธออาจะชอบมากก็ได้ค่ะคุณป้า สปาทำให้ผ่อนคลาย คุณธันคงมีความสุขเวลาไปที่นู่น ดีกว่าต้องเจอหน้าดาด้า" ไม่งายดาริกายังโยนเรื่องให้ธนินทร์

"อย่าเครียดลูก ตาธันก็แบบนี้แหล่ะ เขาชอบคนเดียวแค่คุณพนิตพร ส่วนคนอื่นน่ะเห็นไม่ชอบหน้า ขนาดคุณลัลลภัสเธอ ตาธันก็เพิ่งจะมาคุยดีด้วยเมื่อวานนี้ แต่ป้าล่ะสงสัยเมื่อวานคุยอะไรกัน ป้าดันไปสั่งงานแม่กาญพอดี หนูดารู้มั้ยลูก"

ดาริกาทำหน้าใสซื่อ "ดาด้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะคุณป้า"

คุณหญิงเฟื่องทองจับไม้จับมือด้วยความเอ็นดู

"ไม่เป็นไรลูก อย่าไปคิดมาก พักผ่อนเยอะๆ หนูดาจะได้แข็งแรง นู่น ป้าให้ห้องครัวจัดรังนกให้แล้ว เสร็จแล้ว เอาไปให้พี่เขาเถอะ คนจะเห็นใจกันก็ยามป่วยยามยาก ให้เขาเห็นไปเลยว่าตอนเขาป่วยก็มีแต่หนูดานี่แหล่ะคอยฝากผีฝากไข้ เป็นคนดูแลได้ไม่ใช่ผู้หญิงอื่น"

"ค่ะคุณป้า"

ดาริกามองได้ว่า ในเมื่อคุณหญิงเฟื่องทองสนับสนุนเธอออกหน้าออกตาขนาดนี้ อีกไม่นานเกินรอ ตำแหน่งว่าที่ลูกสะใภ้คนโตของคุณหญิงเฟื่องทองคงไม่พ้นมือเธอแน่ อีกทั้งวันนี้คุณสร้อยสิรินทร์ คุณเอมิกา ธนินทร์ก็ยังไม่อยู่บ้าน เพนนีที่ไปต่างประเทศยังไม่กลับมาคงจะอีกนาน โอกาสของดาริกามาถึงแล้ว

คิดได้แบบนี้ ดาริกาก็ยิ้มปริ่มด้วยความภาคภูมิใจ หญิงสาวเดินไปหยิบรังนกแบบเย็น พร้อมทั้งเดินขึ้นบันไดไปเคาะประตูห้องธนาวินทร์ด้วยความเรียบร้อย ดาริกาได้แต่คิดว่า

"คุณเสร็จดาด้าแน่ คุณธนา"