ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ความเข้าใจต่อการไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจของหลินหวั่นชิวต่างจากสังคมนี้โดยสิ้นเชิงบรรยากาศคึกคักในวันเปิดร้าน ราคาสินค้าที่ขายรวมถึงแต่ละวันขายได้เท่าไรล้วนถูกคนที่สนใจสังเกตเจอ

        แต่คงเพราะเห็นว่ามีมือปราบและผู้คุ้มกันคอยเฝ้าคนเหล่านี้ถึงยังไม่ลงมือ ทว่าจากการเฝ้าดูมาหลายคืนพวกเขาพบว่าสองสามวันนี้มือปราบไม่ค่อยมาดูแลอีกส่วนผู้คุ้มกันหญิงพวกนั้นก็หายไปแล้ว…คนกลุ่มนี้จึงลงมือทันที

        กลางดึก ดวงจันทร์ซ่อนตัวใต้ชั้นเมฆ รอบด้านมืดสลัวมีเสียงแมวเสียงสุนัขดังมาจากใกล้ไกลเป็นครั้งคราว

        เงาดำกลุ่มหนึ่งพาดบันไดกับตัวบ้านหลังจากเข้าไปแล้วก็เป่าผงยาสลบใส่ห้องทุกคน

        ผ่านไปสักพัก คนชุดดำคนหนึ่งนำแผ่นเหล็กออกมางัดประตูเปิดเขาผลักยายสวีที่นอนบนเตียง พบว่ายายสวีหลับเหมือนตายก็พูดเสียงต่ำ “หลับสนิทแล้ว”

        คนชุดดำอีกคนพูดว่า “เจ้าสามเฝ้าประตู เจ้าสองไปค้นห้องกับข้าเจ้าสี่เจ้าหกขนของในร้านออกไปให้หมด…”

        “ได้เลย” ทุกคนขานรับ แยกย้ายกันไปทำหน้าที่

        พวกเขาเปิดประตู ลงมือสะเดาะกุญแจได้อย่างคล่องแคล่วเพียงครู่เดียวก็เปิดประตูสำเร็จ

        ของในร้านโดนกวาดเกลี้ยงอย่างรวดเร็วหัวหน้าบอกให้พวกเขาขนของออกไปก่อนค่อยมารับ

        สองคนที่อยู่ในบ้านแยกย้ายกันไปค้นเรือนซ้ายขวาไม่ปล่อยไปแม้แต่จุดเดียว

        เจียงหงหนิงกับเจียงหงป๋อหลับเป็นตายไม่มีการตอบสนองแม้แต่นิดเดียว

        พวกเขาเจอเงินในห้องสองพี่น้องแค่นิดเดียวสายตาเปลี่ยนไปมองที่เรือนประธาน…

        ในที่สุดก็จะได้เจอภรรยาตัวน้อยแล้ว

        เจียงหงหย่วนใจพุ่งกลับบ้านดั่งลูกธนู

        เขาขับรถล่อไปทางบ้าน เดิมทีเขากลับมาตั้งนานแล้วแต่ตอนเข้าเมืองเจอคนที่บ่อนพอดี ที่บ่อนมีงานให้ช่วย เหลียงหู่เอ่ยปากให้เขาไปด้วยกันเจียงหงหย่วนไม่กล้าปฏิเสธ เพราะเขาเพิ่งลางานขึ้นเขาไปเกือบครึ่งเดือน

        ด้วยเหตุนี้จึงล่าช้าจนดึก

        ยังไม่ทันถึงปากซอยเจียงหงหย่วนก็เห็นคนชุดดำคนหนึ่งทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่หลังต้นไม้

        สีหน้าเขาเคร่งเครียดทันที

        คนชุดดำเห็นเขาแล้วเช่นกัน

        รถล่อของเจียงหงหย่วนค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ บุรุษผู้นั้นเผชิญหน้ากับเขาในมือถือดาบ เอ่ยถามว่า “พี่น้องเจ้าเป็นผู้ใดมาจากที่ใด?”

        เจียงหงหย่วนเห็นบุรุษผู้นี้มองไปทางบ้านตัวเองในขณะที่พูดกับเขาก็ใจเต้นระรัว “พี่น้องก็มาขอลาภจากบ้านเจียงเหมือนกันหรือ?”

        บุรุษชุดดำผงะ คิดในใจว่า ให้ตายเจ้าหมอนี่ถึงกับขี่รถมา คิดจะปล้นบ้านเจียงให้เกลี้ยงเลยสินะ

        โชคดีที่พวกเขาขนของในร้านหมดแล้ว

        “บังเอิญจริง มาขอลาภเช่นเดียวกัน แต่ผู้ใดมาก่อนย่อมได้ก่อนไม่ว่าพี่น้องจะมาจากที่ใดก็ต้องเคารพกฎของยุทธภพ!”

        เคารพกฎของยุทธภพบ้านมารดาเจ้าน่ะสิ!

        เจียงหงหย่วนพุ่งเข้าไปหักคออีกฝ่ายเขาลงมือหมดจดมาก ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้ร้อง

        พวกคนที่สวมชุดพรางตัวตอนกลางคืนและถืออาวุธประเภทนี้ตายแล้วก็ตายไป ที่ว่าการจะถือว่าเป็นผู้ร้ายทันที

        เจียงหงหย่วนไม่มัวมาสนใจรถล่อแล้วเขาวิ่งกลับบ้าน กระโดดข้ามกำแพง แม้รอบด้านจะมืดสนิทแต่สายตาของเขาตอนนี้มองเห็นทุกอย่างชัดเจน

        ที่ประตูมีคนชุดดำอีกคน

        เจียงหงหย่วนไม่กล้าชักช้าแม้แต่วินาทีเดียวกระโดดลงจากกำแพงราวกับเหยี่ยว คนผู้นั้นเบิกตาโพลงยังไม่ทันส่งเสียงร้องก็ถูกเจียงหงหย่วนปิดปากล้มทับ จากนั้นจับหักคอ

        ความเร็วเร็วกว่าตอนฆ่าสัตว์ป่าบนภูเขา

        เจียงหงหย่วนเห็นประตูเรือนข้างซ้ายขวาเปิดอยู่ประตูเรือนหลักเปิดไว้เช่นกัน ความโกรธผุดขึ้นในใจทันที

        แต่ที่มากไปกว่านั้นคือ…ความกลัว!

        ประตูห้องภรรยาตัวน้อยเปิดอยู่!

        ภรรยาตัวน้อย!

        ดวงตาเจียงหงหย่วนเบิกถลน วิ่งเข้าไปเหมือนคนบ้า

        “ฟึ่บ…” เงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้ามาเจียงหงหย่วนหันตัวหลบ จากนั้นก็มีมาเพิ่มอีกเงา…

        “ภรรยาจ๋า…นี่ข้าเอง”

        สิ่งที่ลอยเข้ามาคือลูกธนู!

        เจียงหงหย่วนวิ่งเข้าห้องในนั้นมีคนชุดดำล้มอยู่บนพื้นสองคน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศ

        “หย่วนเกอ…”

        เสียงสั่นเครือของภรรยาตัวเองดังขึ้นกลางความมืด

        “ข้าเอง” ใจเจียงหงหย่วนปวดจนชา

        ภรรยาตัวน้อยขดตัวอยู่บนเตียงมือกำหน้าไม้คันหนึ่งไว้แน่น

        เขาเข้าไปดึงนางเข้าอ้อมอก กอดนางแน่น

        “หย่วนเกอ…เป็นท่านจริงหรือ?” หลินหวั่นชิวยังไม่กล้าเชื่อ

        “ข้าเอง ภรรยาจ๋า…ข้าเอง…ข้ากลับมาช้า ทำเจ้าตกใจแล้ว!” เจียงหงหย่วนจูบผมหลินหวั่นชิว กอดนางแน่น กลัวจะเสียนางไป

        “ตุบ…” หลินหวั่นชิวคลายมือหน้าไม้ร่วงลงพื้น นางโอบแขนรอบเอวเจียงหงหย่วน ฝังหน้ากับอกเขาร้องไห้ว่า “เหตุใดท่านเพิ่งกลับมา? ข้ากลัวแทบแย่…ข้าฆ่าคนตาย!”

        อ้อมกอดอบอุ่นของบุรุษหนุ่มมีกลิ่นเหงื่อไคลปลอบประโลมให้ใจที่หวาดผวาของหลินหวั่นชิวสงบ

        เมื่อประสาทที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงน้ำตาก็เริ่มไหลราวกับเขื่อนแตก ไหลพรั่งพรู 

        หน้าอกเจียงหงหย่วนเปียกชุ่มไปหมด

        “ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัวข้ากลับมาแล้ว ไม่ต้องกลัว…ข้าผิดเอง ข้าไม่ดีเอง…ข้ากลับมาช้าเกินไป ข้าสมควรตาย!” เจียงหงหย่วนปวดใจสุดขีดแม้แต่หายใจยังไม่คล่อง เขาตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่

        “ภรรยาจ๋า ข้ากำจัดศพก่อนนะ” แม้เจียงหงหย่วนจะไม่อยากปล่อยหลินหวั่นชิว แต่ศพพวกนี้จำเป็นต้องรีบกำจัด

        “อื้ม…” มีคนตายนี่เป็นเรื่องใหญ่ หลินหวั่นชิวรู้จักจัดลำดับความสำคัญ

        เจียงหงหย่วนอุ้มนางขึ้น “ไปพักที่ห้องข้าก่อน”

        ห้องนี้มีศพคนตาย เขากลัวหลินหวั่นชิวจะกลัว

        เจียงหงหย่วนวางหลินหวั่นชิวบนเตียงตัวเอง จุดตะเกียงน้ำมันแล้วจูบหน้าผากนางจากนั้นกลับไปหยิบหน้าไม้มาให้หลินหวั่นชิว

        “เอาไว้ป้องกันตัว”

        หน้าไม้คันนี้เบากว่าคันที่หลินหวั่นชิวให้เขาอย่างเห็นได้ชัดเจียงหงหย่วนดูของเป็น รู้ว่าหน้าไม้นี้แย่กว่าคันที่หลินหวั่นชิวมอบให้เขาต่างกันราวฟ้ากับเหว

        “ไม่ต้องกลัว ข้าจะรีบกลับมา”

        เจียงหงหย่วนออกไปลากรถล่อกลับมาจอดให้เรียบร้อยค้นร่างคนชุดดำที่ประตูแล้วแบกขึ้นบ่า จากนั้นออกไปแบกร่างคนชุดดำที่ถูกหักคอวิ่งไปทางที่ทำการอำเภออย่างรวดเร็ว

        เขาโยนศพสองศพไว้กลางลานจวนผู้ช่วยนายอำเภอ

        จากนั้นรีบย้อนกลับไป เจอคนชุดดำอีกสองคนระหว่างทางพอดี

        เจียงหงหย่วนไม่พูดกระไรทั้งนั้นลงมือปลิดชีพทันที

        เขารวดเร็วมาก ประหนึ่งเสือดำสองคนนั้นยังไม่ทันตอบโต้ก็ถูกเจียงหงหย่วนใช้กริชบาดคอเสียแล้ว