หลายปีต่อมา...
#โรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง
ตึกๆๆๆ เสียงวิ่งอย่างเร็วและรีบร้อนของตาที่วิ่งไปตามระเบียงของโรงเรียน พร้อมกับเสียงร้องตามของยาย
"ตา...ตา" รอฉันด้วยซิ ฉันไม่ไหวแล้วนะ ยายได้หยุดวิ่งตามตาพร้อมก้มตัวลงและเอามือพยุงเข่าไว้กับความหอบเหนื่อยที่วิ่งมาไกล หลังจากได้รับโทรศัพท์คุณครูที่โทรตามให้มาพบที่โรงเรียน
"เอ้า" เร็วเข้าซิยายจะถึงห้องเรียนของหลานแล้วนะ ไม่รู้หลานจะเป็ยังไงบ้าง ท่าทางลุกลี้ลุกลนของตาได้ไปพยุงตัวของยายขึ้นมาเพื่อให้เดินต่อไปห้องเรียนที่นัดหมายไว้
สวัสดี "ครับ" "ค่ะ" ตาและยาย ได้กล่าวสวัสดีคุณครูพร้อมยกมือไหว้เมื่อได้มาถึงห้องเรียน ยายจึงถามใช่คุณครูศรีไหมคะ
สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะดิฉันชื่อครูศรี เออ...ไม่ทราบว่าเป็ผู้ปกครองของใครคะ
"ด.ช.สายฟ้า" ครับ ผมเป็ตาและนี้ยายของสายฟ้าครับ ไม่ทราบว่าเขาเป็อะไรหรือครับ ตารีบตอบและถามครูศรีด้วยอาการที่ยังคงใไม่หาย ตาคุณใจเย็นๆซิคะ ยายได้เห็นอาการของตาจึงได้ค่อยปลอบประโลมให้ตาใจเย็นลง
แล้วเกิดอะไรขึ้นกับสายฟ้าหรือคะครูศรี ยายได้ถามหลังจากได้บอกให้ตาใจเย็นลง พร้อมกับเหลือบสายตากวาดหาสายฟ้าหลานของตัวเอง
อ่อ...เดียวสักครู่นะคะ ครูศรีจึงหันไปะโเรียก ด.ช.สายฟ้า...ด.ช.สายฟ้า ค่ะ ผู้ปกครองมาแล้วนะคะ
"คร๊าบบบ"...เสียงของสายฟ้าที่ขานตอบกลับ พร้อมกับเดินมาในลักษณะที่ตัวเปียกใกล้แห้ง ไปที่คุณครูศรียืนอยู่ ทันใดนั้นเสียงของตาและยายก็ร้องด้วยความใ! ตายแล้วววเกิดอะไรขึ้นกับสายฟ้าหรอครับครูศรี
ครูศรีจึงได้รีบอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับสายฟ้า คือยังงี้นะคะคุณตาและคุณยาย วันนี้ได้มีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดใน่เวลาพักเที่ยงของโรงเรียนคะ
ได้มีเด็กนักเรียนอีกห้องหนึ่งเล่นฟุตบอลใน่เวลาพักกับเพื่อนๆที่สนามฟุตบอล แล้วเกิดพลาดเตะฟุตบอลออกไปตกลงที่สระน้ำข้างโรงเรียน แล้วเด็กคนนั้นก็ได้ปีนออกไปเพื่อที่จะไปเก็บลูกฟุตบอล แล้วเค้าก็ได้นำไม้ไปเขี่ยฟุตบอลอยู่ข้างขอบสระน้ำ ก็ได้เกิดพลาดลื่นตกลงไป
จังหวะนั้นพอดีกับที่สายฟ้าได้อ่านหนังสืออยู่แถวนั้น ได้ยินเสียงคนตกน้ำและร้องขอความช่วยเหลือ ก็หันไปตามเสียงไป เห็นเด็กคนนั้นกำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำใกล้จะจมลง
สายฟ้่าเห็นดังนั้นก็รีบปีนข้ามและะโลงไปช่วยเด็กคนนั้นได้ทันท่วงทีคะ โชคดีจริงๆคะที่ได้สายฟ้าช่วยเอาไว้ ครูศรีก็ได้เล่าเหตุการณ์ให้ตาและยายฟัง
เมื่อตาและยายได้ฟังครูศรีพูดจบ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นึกว่าสายฟ้าจะไปก่อวีรกรรมสร้างความเดือดร้อนอะไรให้กับโรงเรียน
"ตา" แล้วเด็กนักเรียนคนนั้นเป็ไงบ้างครับครูศรี
"ครูศรี" อ่อ...ตอนนี้ก็ปลอดภัยและส่งไปโรงพยาบาล พร้อมแจ้งให้ผู้ปกครองคนนั้นทราบไปแล้วค่ะ
ตาจึงได้หันไปถามหลานที่ยืนอยู่ข้างๆกัน สายฟ้าเป็ไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนอะไรหรือเปล่า พร้อมกับจับสายฟ้าเข้ามาสวมกอดด้วยความห่วงใย
"สายฟ้า" ไม่เป็อะไรครับตาผมแค่หนาวนิดหน่อย แต่ตอนนี้เริ่มหายใจไม่ออกแล้วครับ ตาเล่นมากอดผมซะแน่นเลย
ฮ่าๆ โทษทีๆหลานรักข้าแค่ดีใจไปหน่อยที่เองไม่เป็ไรมาก เดียวเรากลับบ้านกันดีกว่าเนาะยาย
"ยาย" อ่าเดียวเราต้องขอลากลับก่อนนะคะครูศรีต้องขอขอบคุณครูมากเลยนะคะที่ช่วยดูแลสายฟ้าให้
"ครูศรี" ทางโรงเรียนของเราและพ่อแม่ของเด็กคนนั้นต้องขอบคุณ ทางคุณตากับคุณยายมากกว่าค่ะ ที่อบรมสั่งสอนให้สายฟ้ารู้จักช่วยเหลือผู้อื่นที่้าความช่วยเหลือ แล้วก็ขอบใจสายฟ้าด้วยนะที่เสียสละช่วยเหลือเพื่อนที่อยู่คนละห้องกัน จนตัวเองต้องเปียกขนาดนี้
"สายฟ้า" ครับไม่เป็ไรครับคุณครู ผมเต็มใจช่วยเหลืออยู่แล้วครับ
งั้นพวกผมขอลาครูศรีก่อนนะครับ ตากล่าวพร้อมยกมือไหว้ลาครูศรี เอ้าสายฟ้าไหว้คุณครูศรีซะ เดียวเราจะกลับบ้านกัน
กลับก่อนนะ"ครับ" "ค่ะ" สายฟ้าและยายกล่าวลาพร้อมยกมือไหว้ จากนั้นก็เดินจากไปพร้อมกับเสียงพูดคุยหยอกล้อกันของตาและสายฟ้า
ต่อไปนี้ทั้งโรงเรียนเราก็คงจะรู้จักเด็กคนนี้กันแล้วซินะ "ด.ช.สายฟ้า" ครูศรีได้พูดแล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจที่มีเด็กคนนี้ในโรงเรียน พร้อมกับมองไปที่ ด.ช.สายฟ้า ที่กำลังเดินกลับบ้านไปกับตาและยาย ด้วยความเอ็นดู
.
.
.
"กดติดตามสัญจรชีวิต”สายฟ้า”ต่อด้วยนะครับ แล้วอย่าลืมกด❤️ให้ด้วยน๊าาา????????????"