~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~
Ep.20
ทุกสายตาจองมองมาที่ฉัน หึจะไม่ให้มองได้ไงก็ตอนนี้ฉันอยู่ระหว่างหนุ่มหล่อสองคนสองแบบที่เดินเคียงข้างฉัน แค่จะมาช๊อปแค่นี้ก็ต้องตามกันมาขนาดนี้เลยหรือไง
"ยัยน้ำว้า"
ฉันกวักมือเรียกน้ำว้าทันทีที่เจอ น้ำว้าคงจะงงที่ฉันมากับสองคนนี้ เลยแอบกระซิบถามฉัน
"อะไรของยู จะพามาเพื่ออะไรย่ะ"
"ตามมาเอง ไอป่าวชวนสักหน่อย"
"สนุกละงานนี้"
"หึๆ ห้ามพลาดเลยละย่ะ"
ฉันกับน้ำว้าเลือกชุดกันเสร็จก็ไปต่อที่อื่นๆจนหมดแรง คาเอลกับดีโอก็มีกัดกันบ้าง แต่หลักคือมาเฝ้าไม่ยอมไปไหน ไล่ก็ไม่ไป ฉันนั่งรลีมูซีนกลับบ้านเองปล่อยให้สองคนนั้นหาทางกลับเอาเองมาได้ก็กลัยเองได้
~~ตกดึก~~
กึกๆ สวบ~
ฉันสดุ้งตื่นกลางดึกเมื่อรํ้สึกถึงสิ่งผิดปกติ มือหนาปิดปากฉันแน่น
"ชู่ว์ ~ พี่เอง"
"คาเอล! มาได้ไงใครให้นายเข้ามา"
"ก็แอบมาไง ทางนั้น"
คาเอลชี้ไปยังหน้าต่างห้องนอนของฉัน ถึงได้รู้ว่าเขาปีนเข้ามา นี่มันเหมือนอย่างกับขโมยเลยนะ
"เป็บ้าอะไรถึงมาเอาตอนดึกๆดื่นๆ"
"ก็....คิดถึงเธอ"
~ฟอด คาเอลหอมแก้วฉัน แล้วยิ้มกริ่ม
"มันใช่เวลาไหม"
"ก็มีไอ้เวรนั้นขัดสะทุกที จะเอาเวลาตอนไหนอยู่กับเธอแค่สองคน คืนนี้ขอนอนกอดหน่อยนะ"
"ไม่!"
"ไรว่ะ อุตส่าห์แอบเข้ามานะโว้ย"
"ใครใช้ให้มากัน"
"เอาน่า แค่คืนเดียวถ้ากลับไปตอนนี้มีหวังได้ตกลงไปแน่"
"ก็ออกไปทางประตูสิ"
"อยากให้คุณอารู้หรือไง ดีสิฉันจะได้แต่งกับเธอเลยคราวนี้"
"อย่าหวัง"
ฉันห้ามความคิดพลึกๆของคาเอล เอาไงดีมันคงไม่มีทางไหนแล้วจริงๆ
"ก็ได้ แค่ครั้งนี้นะ"
"ครับผม"
คาเอลยิ้มหวานดีใจอย่างกับถูกรางวัล ฉันขยับมาให้คาเอลได้นอนข้างๆฉัน คาเอลนอนตะแคงเข้ามากอดฉันไว้
"มากไปล่ะ"
"นิดเดียวเอง ขอกอดเธอให้หายคิดถึงหน่อยนะ"
ฉันไม่ได้พูดตอบแต่ยอมให้คาเอลกอดฉันอยู่แบบนั้นไม่ใช่ว่าไม่อยากให้เขากอดหรอกนะแค่อยากให้มั่นใจว่าฉันจะไม่เลือกผิด ฉันหลับตาพริ้มในอ้อมกอดของคาเอล
"พี่รักเธอนะวาเลน"
คาเอลกระซิบบอกแล้วจูบตรงหน้าฝากของฉัน ถ้าเขาแสดงด้านอ่อนโยนแบบนี้ไปตลอดก็คงดี ฉันคงจะไม่ได้ใจอ่อนกัยเขาไวๆหรอกนะ อ้อมกอดอบอุ่นนี้ทำให้ฉันนอนหลับอย่างมีความสุข
ฉันลืมตาตื่นมาไม่เจอคาเอลอยู่ที่เตียงไม่รู้ว่าเขากลับไปตอนไหน จริงสิวันนี้น้ำว้าชวนฉันไปผับด้วยนี่น่า ยัยนั่นบอกมีธุระสำคัญ
>>[คาเอล]<<
คืนนี้มีสายมาบอกผมว่ามีคนแอบเอายามาปล่อยในผับของผม ตอนนี้เลยสืบหาตัวการว่าใครที่มันกล้ามาปล่อยในถิ่นของผม
"มึงจะเอาไงว่ะ"
"จับได้ก็ฆ่าทิ้งแม่ง ปล่อยไว้ก็แว้งกัดอีก"
"เดี่ยวกูสืบหาดูต้นตอให้"
"เออ"
ผมกับโจเซฟหาตัวคนปล่อยยังไม่เจอ ตอนนี้เลยทำได้เพียงตรวจดูอย่าให้มันหลุดเข้ามาปล่อยได้อีก
"เฮ้ย! ข้างล่างมีเื่ไรว่ะ"
"อะไรของมึงว่ะ"
ผมหันไปมองตามโจเซฟที่ด่านล่างของผับเกิดชุลมุนวุ่นวายอะไรขึ้น แต่ถ้าผมตาไม่ได้ฝาดไปร่างบางนั่นใช่วาเลนแน่นอนเธอมาทำบ้าอะไรที่นี่ว่ะ ผมรีบลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่าง
"มึงจะปล่อยให้เพื่อนมึงมากับกูดีๆไหม หรือถ้ามึงยอมกูอีกคนกูยอมปล่อยมัรก็ได้"
"ไม่! แกนั่นเหละปล่อยเพื่อนฉัน อยากได้เท่าไหร่แกก็พูดมา"
"กูไม่เอาเงินแล้วเว้ย พาพวกมึงไปขายยังได้เงินมากกว่าอีก"
ผมได้ยินวาเลนเถียงอยู่กับไอ้แก่คนนึงที่อายุน่าจะ50ถึงจะได้ มันล๊อคคอน้ำว้าเพื่อนของเธอไว้ท่าทางไม่ใช่เื่ธรรมดา ไอ้แก่พยายามจะดึงมือวาเลนแต่เธอสบัดออกมันเลยใบ้ให้ลูกน้องมันจับเธอแทนผมเห็นแบบนั้นเลยรีบชักปืนออกมาลั่นไกทันที
ปัง!~ ลูกน้องของทันล้มลงทันที
"กล้าแตะต้องคนของกูเหรอ มึงเป็ใคร!"
"มึงนั้นเหละเสือกไรเื่กูว่ะ เื่ผัวๆเมียๆ"
ตุ้ป~ ผมตบหน้ามันด้วยกระบอกปืนมันเลนล้มลงอย่างไม่ทันตั้งตัวทำให้น้ำว้าที่ถูกมันล๊อคคอไว้ก็โดนมันดึงจนล้มตามไป ผมเห็นวาเลนรีบวิ่งไปพยุงน้ำว้าแต่ผมกลับห้ามเธอไม่ทันไอ้แก่ที่ได้สติมันจึงใช้มือมันกระชากผมของเธอไว้
"โอ๊ยยยย! ปล่อยฉันนะ"
"วาเลน! มึงปล่อยเธอเดี่ยวนี้!"
ผมตะคอกดังลั่นอารมณ์ตอนนี้คือเดือดสุด ยิ่งเห็นเธอร้องเพราะเ็ปมันยิ่งทำให้ผมแทบบ้า
2K
