"ทอม ตรงนี้ปล่อยให้เป็หน้าที่ฉันเองเถอะ เธอกลับไปพักผ่อนที่ห้องได้แล้ว"
หลี่เหวยเต๋อหยิบผ้าขี้ริ้วเก่าๆ มาจากมือของทอม แล้วโบกมือไล่เขา
ทอมเงยหน้าพรวดขึ้นมาทันที จ้องมองหลี่เหวยเต๋อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
พูดตามตรง หลายวันที่ผ่านมานี้ก็ไม่รู้ว่าหลี่เหวยเต๋อเกิดบ้าอะไรขึ้นมา เขาตั้งหน้าตั้งตาทำแต่ความดี...
ถ้าเขาจะบ้าไปคนเดียวก็แล้วไปเถอะ แต่นี่กลับมาบังคับให้ตัวเองมาช่วยงานด้วย!
ว่ากันตามเหตุผลแล้ว เขา ทอม ริดเดิ้ล โตมาจนป่านนี้ แม้จะเป็ส่วนหนึ่งของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่เขาเคยทำงานบ้านที่ไหนกัน?
ต่อให้มีงานถูกจัดสรรมาให้เขา เขาก็แค่สั่งให้เด็กคนอื่น "อาสา" ช่วยทำแทน!
แต่ว่า...
ใครใช้ให้เขาสู้หลี่เหวยเต๋อไม่ได้กันล่ะ?
เพียงแต่ไม่คาดคิดว่า หลังจากที่ตัวเองทนอัปยศอดสู ทำงานจิปาถะตามหลังหลี่เหวยเต๋อมาหลายวัน วันนี้เ้าสารเลวนี่กลับยอมปล่อยให้เขาไปพักผ่อนก่อนเป็ครั้งแรก?
ไม่ชอบมาพากล! ต้องมีแผนการอะไรแอบแฝงอยู่แน่!
"ไม่... ผมไม่เหนื่อยเลยสักนิด จริงๆ นะครับ ผมยังทำงานต่อได้" ทอมหยิบผ้าขี้ริ้วผืนนั้นกลับมาอย่างเงียบๆ พร้อมกับฉีกยิ้มออกมาอย่างเป็มาตรฐาน
แม้จะไม่รู้ว่าหลี่เหวยเต๋อกำลังวางแผนร้ายอะไรอยู่ แต่ขอแค่ตัวเองไม่ทำตามที่เขาพูด ก็จะต้องไม่เสียเปรียบอย่างแน่นอน!
"หืม? เมื่อกี้ฉันกำลังคิดเื่อื่นอยู่ เลยไม่ทันได้ฟัง เธอพูดว่าอะไรนะ?" หลี่เหวยเต๋อหันไปมองทอม
เมื่อสบเข้ากับสายตาที่ดูเป็มิตรของหลี่เหวยเต๋อ รอยยิ้มของทอมก็ค่อยๆ เลือนหายไป...
ก็ได้ การไม่ทำตามที่หลี่เหวยเต๋อพูด หลังจากนี้จะเสียเปรียบหรือไม่ยังไม่รู้ แต่ตอนนี้... เสียเปรียบแน่!
"ผมหมายความว่า ผมรู้สึกเหนื่อยขึ้นมานิดหน่อยจริงๆ ครับ งั้นงานที่เหลืออยู่ คงต้องรบกวนท่านแล้ว"
ทอมยื่นผ้าขี้ริ้วคืนให้หลี่เหวยเต๋ออย่างว่าง่าย ก่อนจะรีบหายลับไปตรงหัวมุมบันไดอย่างรวดเร็ว
แน่นอนว่าหลี่เหวยเต๋อไม่ได้ให้ทอมกลับห้องไปโดยไม่มีเหตุผล เดี๋ยวถ้าดัมเบิลดอร์้าจะพบทอม ให้คุยกันในห้องของทอมน่าจะดีกว่า
เพราะอย่างไรเสีย หลี่เหวยเต๋อก็ยังอยากจะเห็น "ฉากในตำนาน" ที่ดัมเบิลดอร์เผาตู้เสื้อผ้าด้วยตาตัวเอง
หลี่เหวยเต๋อวางผ้าขี้ริ้วลงแล้วรีบหันหลังกลับไปยังห้องของตัวเอง
เพื่อป้องกันไม่ให้ดัมเบิลดอร์แวะมาที่ห้องของเขาเป็ที่แรก เขาต้องย้ายขวดยาทั้งหลายที่ซ่อนไว้ใต้พรมไปไว้ที่อื่นก่อน เพราะพ่อมดระดับนี้ย่อมมองเห็นร่องรอยบางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็นได้เสมอ
หลายวันที่ผ่านมาร้านค้าของระบบก็ไม่ได้รีเฟรชของดีอะไรออกมา ส่วนใหญ่เป็ยาและวัตถุดิบรูปร่างแปลกๆ
ของพวกนี้สามารถหาซื้อได้ในโลกเวทมนตร์ ดังนั้นหลังจากที่หลี่เหวยเต๋อเลือกซื้อยาบางอย่างมาสำรองไว้แล้ว เขาก็ไม่ได้ซื้ออะไรเพิ่มอีก
และใน่ไม่กี่วันนี้ หลี่เหวยเต๋อก็ได้ค้นพบอีกเื่หนึ่ง นั่นคือถ้าเขาไปทำความดีด้วยตัวเอง แต้มคุณธรรมที่ได้จะเพิ่มขึ้นน้อยมาก
แต่ถ้าหากลากทอมไปทำด้วยกันล่ะก็... ผลลัพธ์จะแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง!
หลี่เหวยเต๋อคาดเดาว่า ยิ่งคนที่เขาบังคับให้ทำความดีมีจิตใจชั่วร้ายมากเท่าไหร่ แต้มคุณธรรมที่เขาได้รับก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
บางที อาจเป็เพราะการกระทำของเขาลดโอกาสที่ทอมจะทำชั่วในอนาคตลงไปเล็กน้อย?
เพราะก่อนหน้านี้ ตอนที่ระบบให้แต้มคุณธรรม 100 แต้ม ก็เคยแจ้งเตือนว่าดูเหมือนเขาจะได้เปลี่ยนแปลงเส้นทางชีวิตของทอมไปบ้าง...
แน่นอนว่านี่เป็เพียงการคาดเดา หลี่เหวยเต๋อตั้งใจว่าในอนาคตจะไปหาคนเลวคนอื่นมาทดลองดูอีกที
แต่ก็ด้วยเหตุผลนี้ หลังจากที่หลี่เหวยเต๋อลากทอมไป "ปฏิรูปด้วยแรงงาน" อยู่พักหนึ่ง... เขาก็สามารถสะสมแต้มคุณธรรมได้ถึง 300 แต้ม!
โอ้... ทอม ขอให้เมอร์ลินคุ้มครองเขาด้วยเถอะ!
หลังจากที่หลี่เหวยเต๋อซ่อนยาเสร็จเรียบร้อย เขาก็กลับไปที่หัวมุมบันไดแล้วหยิบผ้าขี้ริ้วขึ้นมาทำทีเป็ไม่รู้ไม่ชี้อีกครั้ง
และก็เป็จังหวะเดียวกับที่คุณนายโคลเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ ดัมเบิลดอร์เดินตามออกมาอย่างช้าๆ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคุยธุระกันเสร็จแล้ว
"โอ้... เวด" คุณนายโคลเห็นหลี่เหวยเต๋อเข้าก็รีบเรียกเขาไว้
เมื่อคุณนายโคลเดินเข้ามาใกล้ หลี่เหวยเต๋อก็ได้กลิ่นเหล้ายินจางๆ ดูท่าใบหน้าที่แดงก่ำของเธอน่าจะเป็เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์
"นี่คือคุณดัมเบิลทง... ขอโทษค่ะ ดัมเบิลโพ... เขามาหาเธอกับทอมน่ะ เขามาเพื่อจะบอกพวกเธอว่า... ช่างเถอะ ให้เขาเป็คนบอกพวกเธอเองดีกว่า แล้วทอมอยู่ไหนล่ะ?"
หลี่เหวยเต๋อสบเข้ากับสายตาอันอ่อนโยนของดัมเบิลดอร์ ก่อนจะตอบ "ทอมกลับไปพักที่ห้องแล้วครับ"
"คราวนี้ใช้ข้ออ้างอะไรอีก? เฮ้อ... ช่างเถอะ ั้แ่เขามาเล่นกับเธอ เขาก็เปลี่ยนไปเยอะแล้ว... ฉันจะไปหวังอะไรได้มากกว่านี้อีกล่ะ? พระเ้า ฉันเคยเห็นทอมช่วยงานเด็กคนอื่นที่ไหนกัน? ที่รัก นี่ต้องเป็ผลงานของเธอแน่ๆ" คุณนายโคลพูดอย่างซาบซึ้ง
ั้แ่หลี่เหวยเต๋อมา ทอมผู้เก็บตัวและแปลกแยกก็เปลี่ยนไปราวกับเป็คนละคน
ไม่เพียงแต่เลิกรังแกเด็กคนอื่น แต่ยังออกไปช่วยเด็กคนอื่นๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าพร้อมกับหลี่เหวยเต๋ออีกด้วย!
งานจิปาถะต่างๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็ไม่เคยขาดตกบกพร่อง
การที่เด็กเลวคนหนึ่งจะเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างมหาศาลในเวลาเพียงไม่กี่วัน แม้คุณนายโคลจะสงสัยอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่แล้วเธอก็รู้สึกยินดีมากกว่า
"คุณนายโคลครับ จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้ทำอะไรเลย ทอมเขาเป็คนจิตใจดีอยู่แล้ว เพียงแต่ในอดีตเขาค่อนข้างเก็บตัวไปหน่อย ไม่ค่อยรู้วิธีที่จะเข้าหาคนอื่นก็เท่านั้นเองครับ" หลี่เหวยเต๋อกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
'อืม ต่อหน้าผม ทอมเป็คนใจดีและเก็บตัวมาตลอดนั่นแหละ'
ใจดี? เก็บตัว? นี่กำลังพูดถึงทอมอยู่งั้นเหรอ?
คุณนายโคลอดไม่ได้ที่จะเบ้ปาก แต่เมื่อมีคนนอกอยู่ด้วย เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
"ฉันยังมีงานต้องทำอีกเยอะ ในเมื่อคุณผู้ชายท่านนี้มาหาพวกเธอทั้งสองคน งั้นเธอก็พาเขาไปที่ห้องของทอมแล้วกันนะ..."
"คุณนายโคลคะ~"
ยังไม่ทันที่คุณนายโคลจะพูดจบ เสียงเรียกของแอลลี่ก็ดังมาจากที่ไกลๆ อีกครั้ง
"ไปเดี๋ยวนี้แหละ!" คุณนายโคละโตอบกลับไป ก่อนจะหันมามองหลี่เหวยเต๋ออย่างจนใจ "เธอจัดการเองได้ใช่ไหม?"
"แน่นอนครับ ไม่มีปัญหา" หลี่เหวยเต๋อพยักหน้า
หลังจากที่คุณนายโคลรีบร้อนจากไป หลี่เหวยเต๋อก็มองไปยังดัมเบิลดอร์ นี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้อยู่กับดัมเบิลดอร์ตามลำพัง
เพียงแค่สบตากันแวบเดียว หลี่เหวยเต๋อก็รู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้แม้จะดูอ่อนโยน แต่ก็ไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆ อย่างแน่นอน
มันเป็ความรู้สึกตามสัญชาตญาณ ราวกับกำลังแหงนหน้ามองูเาสูงตระหง่านจากตีนเขา... เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ยากจะบรรยาย ให้ความรู้สึกที่ยากจะปีนป่ายข้ามไปได้
หลี่เหวยเต๋อพูดอย่างสุภาพ "เชิญทางนี้ครับ ท่านสุภาพบุรุษ"
พูดจบ เขาก็หันหลังแล้วเดินนำไปยังห้องของทอมเป็คนแรก
ดัมเบิลดอร์เดินตามไปทันที หลี่เหวยเต๋อััได้อย่างเฉียบคมว่าสายตาของดัมเบิลดอร์จับจ้องอยู่ที่ตัวเขาตลอดเวลา
"เธอไม่สงสัยเหรอว่าฉันมาหาพวกเธอด้วยเหตุผลอะไร?" ดัมเบิลดอร์ที่อยู่ด้านหลังเอ่ยถามขึ้นมาทันที
"สงสัยสิครับ"
"แล้วทำไมเธอถึงไม่ถามอะไรฉันเลยล่ะ? เธอดูไม่เหมือนเด็กเก็บตัวเลยนะ"
ดัมเบิลดอร์รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง เด็กในวัยนี้โดยทั่วไปแล้วจะมีความอยากรู้อยากเห็นที่เปี่ยมล้น
ในเมื่อรู้ว่าตัวเองมาหาเขากับทอม แต่เด็กคนนี้กลับไม่ถามอะไรเลยสักคำตลอดทาง?
"ในเมื่อท่านมาหาผมกับทอมพร้อมกัน ก็น่าจะเป็เื่เดียวกัน ถ้าอย่างนั้นรอให้เจอทอมก่อนแล้วค่อยพูดทีเดียวก็ได้นี่ครับ ท่านจะได้ไม่ต้องพูดซ้ำ"
"อืม... พูดแบบนั้นก็ถูก แต่จริงๆ แล้วฉันก็ไม่รังเกียจที่จะพูดซ้ำหลายๆ รอบหรอกนะ เพราะเื่ที่ฉันกำลังจะบอกพวกเธอนี้ เดิมทีก็ไม่ใช่เื่ที่จะอธิบายจบได้ในประโยคสองประโยคอยู่แล้ว"
ดัมเบิลดอร์มองแผ่นหลังเล็กๆ ของหลี่เหวยเต๋อด้วยความสนใจ เขาเคยเจอเด็กอายุสิบเอ็ดปีมามากมาย แต่ยังไม่เคยเจอเด็กที่สุขุมเยือกเย็นได้เท่าหลี่เหวยเต๋อมาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น จากที่ฟังคุณนายโคลเล่า เด็กที่มีใบหน้าชาวตะวันออกคนนี้ถูกเธอเก็บมาจากข้างถนน และไม่เคยยอมพูดถึงเื่ราวในอดีตของตัวเองเลย
คุณนายโคลคาดเดาว่าอดีตของเขาต้องเคยประสบกับความเ็ปที่ยากจะเอ่ยถึง จึงไม่ได้ซักไซ้เื่ชาติกำเนิดของเขามากนัก แต่กิริยาท่าทางของเขาก็บ่งบอกว่าพื้นเพของเขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
เื่นี้ทำให้ดัมเบิลดอร์เกิดความสนใจในตัวหลี่เหวยเต๋อขึ้นมาเล็กน้อย หรือว่า... เด็กคนนี้จะมาจากตระกูลเืบริสุทธิ์ทางฝั่งตะวันออก?
"ได้ยินมาว่า... ก่อนที่ทอมจะรู้จักกับเธอ เขาเคยทำเื่ไม่ดีไว้ไม่น้อย แต่หลังจากที่รู้จักกับเธอ เขาก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน... เธอทำได้อย่างไร?"
(จบตอน)
#ถ้าชอบกดใจ ถ้าถูกใจให้กดติดตาม
#ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการแชร์
2K
