บทที่ 3 - 2/5
ตอนที่ 12 - ใครกันนะ?
.
.
.
ใครหน่ะ?
ซอลมีพยายามถามไปตามสัญชาตญาณ ทั้งๆ ที่ในใจก็นึกกลัว เพราะความมืดทำให้คนกลัวไปก่อนได้ง่าย
.
ยังไม่ทันที่ซอลมีจะเปิดไฟ เสียงะโจากมุมห้องก็ดังขึ้น
.
"อย่าเปิดไฟนะ !"
.
แล้วเสียงนั้นก็มาพร้อมตัว วิ่งชนซอลมีเข้าอย่างจัง
.
โคร่ม !
.
"เดี๋ยว ! อย่าเพิ่งหนีไปสิ"
ซอลมีคว้ามือผู้น่าสงสัยได้ทัน
.
"มาทำอะไรที่ห้องมืดๆ เอ๊ะนี่มันห้องพักครูหนิ"
.
เธอ !!!
ซอลมีจ้องมองหน้าคนๆ นั้นในความมืด ถึงจะมีแสงรอดมาน้อยมาก แต่ก็รู้ทันที ว่าคนที่โดนคว้ามืออยู่นี่คือ...
.
ยูจอง !
.
แสงไฟจากไฟฉายก็วาบขึ้นมาจากหน้าต่างด้านล่าง
.
"ชู่ๆ เงียบก่อน เดี๋ยวใครมาเห็น" ยูจองให้ซอลมีเงียบพร้อมกับจูงมือซอลมีให้เดินตามมา
.
ยูจอง มาทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ คนเดียว นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย กลับบ้านดึกขนาดนี้ได้เหรอ? ฉันถามยูจองอย่างเป็ห่วง
.
"ตอนนี้ยังไม่ดึกมากขนาดนั้นนะ"
.
โอเคไม่ดึกมาก แล้วเธอมาทำอะไร?
ซอลมีถามพร้อมมองเอกสารในมือยูจอง
.
อย่าบอกนะว่าเธอขโมยมันมา!
.
ยูจองใช้มือซ้ายปิดปากซอลมี และรีบเอาเอกสารจากมือขวาซ่อนไว้ด้านหลัง
.
"นี่เธอ ทำแบบนี้มันเื่ใหญ่มากนะ
มันคือข้อสอบใช่ไหม ถ้ามีคนจับได้ ถึงขั้นพักการเรียนเลยนะ" ซอลมีใในสิ่งที่ยูจองจะทำ
.
"เอาคืนมา เดี๋ยวฉันเอาไปเก็บที่ห้องให้เอง"
.
ยูจองไม่ยอมคืน ซอลมีพยายามยามแย่งซองข้อสอบจากมือยูจอง ยูจองกอดซองข้อสอบไว้แน่นพยามยื้อสุดๆ แล้วก็ทรุดลงไปนั่งกอดข้อสอบร้องไห้
.
.
ฮือๆๆ ฮืออ
.
"ยูจองใจเย็นๆ นะ เราเข้าใจว่าเธอเครียด แต่ขอร้องเหอะ ตอนนี้ เราขอเอาซองข้อสอบไปเก็บคืนที่ก่อนนะ" ซอลมีจับบ่าปลอบใจ พร้อมทั้งดึงซองข้อสอบออกไปอย่างช้าๆ
.
ซอลมีแอบเอาข้อสอบไปคืนในห้อง แล้วเดินมาส่งยูจองกลับบ้าน พร้อมกับขอให้ยูจองลองคุยเคลียกับพ่อแม่อีกรอบก่อน
.
แต่พอยูจองกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันจะได้เอ่ยคุย พ่อกับแม่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจความรู้สึกของยูจองเลย
.
.
"ปีนี้ต้องได้ติดท็อป 10 ซักทีนะ" พ่อยูจองพูดน้ำเสียงดุพร้อมกับ อ่านหนังสือไปด้วย
"แหมพ่อก็ ยูจองเราต้องทำได้อยู่แล้วไม่ต้องห่วงหรอกหน่า จริงมั้ยลูก" แม่ยูจองพูดพร้อมหันมายิ้มให้ยูจอง
.
"ยูจองแม่ซื้อแผ่นแปะแก้เมื่อยมาให้แล้วนะ เห็นเราใช้เยอะ เล่นกีฬาหนักไปรึเปล่าน่ะเรา ซ้อมน้อยๆ แล้วเอาเวลามาอ่านหนังสือดีกว่านะ" พอแม่ยูจองพูดจบ ก็ไล่ให้ยูจองรีบขึ้นห้องไปอ่านหนังสือต่อทันที
.
.
.
ซอลมีลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
.
"อีกอาทิตย์นึงจากเหตุการในฝันก็ถึงเวลาสอบแล้วสินะ"
.
เรายังคงฝันอีกจนได้ แต่คราวนี้ฝันไม่นานมาก รู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นหน่อย หวังว่ายูจองจะเคลียกับพ่อแม่ได้นะ
.
ซอลมีได้แต่เอาใจช่วยยูจองในใจ
.
.
.
"มินอา ตอนที่เธอโดนกดดันเื่เรียนมากๆ เธอผ่านมาได้ยังไงน่ะ" ซอลมีถามมินอาพร้อมเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ๆ
.
"ฉันเหรอ? ก็ทะเลาะกับที่บ้านบ่อยนะ ทะเลาะทีบ้านเกือบแตก แต่สุดท้ายก็เคลียกันได้"
.
"ดีจัง หวังว่ายูจอง คงจะผ่านไปด้วยดีเหมือนกัน"
.
หืม ! เมื่อกี้เธอพูดอะไรนะ ฉันกดน้ำอยู่ไม่ได้ยิน"
ยูจองถามไป กดน้ำไป
.
"อ่อ ไม่มีอะไรหรอก ฉันไปหยิบเอกสารก่อนน้า"
.
"จ้า"
.
.
"อะ แฮ่ม... มายืนเหม่ออะไรตรงนี้ครับ ^^"
.
"อ้อ ไม่มีอะไรค่ะ" ใหมดอยู่ๆ รุ่นพี่ก็เดินมาทัก
.
แต่ซอลมียังคงเหม่อต่อ
.
"ใจลอยไปถึงไหนแล้วเอ่ย" รุ่นพี่เอียงหัวมามองหน้าซอลมีใกล้ๆ
.
"ยังไม่ไปไหนกำลังว่าจะไป" ซอลมีตอบไปแบบไม่ได้คิด
.
"งั้น ไปด้วยได้ไหมครับ" รุ่นพี่ซอนฮุนเอ่ยถามแหย่
.
"ได้ค่ะ !"
“เอ๊ะ” แย่ละ เราเผลอตอบไปแบบไม่รู้ตัว !
.
"งั้นไปวันหยุดนี้เลยนะ" รุ่นพี่เอามือมาจับหัวเบาๆ ยิ้มให้แล้วเดินจากไป
.
.
“เดี่ยว ! รู้แล้วเหรอคะว่าจะไปที่ไหน?” เราถามกลับอย่างสงสัย
.
"ที่ไหนก็ไปได้หมดหละ อย่าลืมเดทเราแล้วกันนะ" พี่ซองฮุนะโมาไกลๆ
.
.
“ห๊ะ ! เมื่อกี้พี่เขาว่ายังไงนะ”
.
“ดะ ด่ะ ดะ เดท !!! ???”
.
.
.
โปรดติดตามตอนต่อไป >>
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
☆ จากใจผู้เขียน ☆
มาหวีดเป็เพื่อนซอลมีหน่อยเร๊ววววว กลัวว่าคนอ่านจะเบื่อ เลยใส่่โรแมนติกบ้างอะไรบ้างสลับกันไป แต่ก็ยังไม่ลืมนะ ต้องไปตามล่าหาบ้านยูจองกันต่อ คุณผู้อ่านที่น่ารักคิดว่าทำไม ยูจองต้องย้ายบ้าน ลองเดากันมะ เม้นมาน้าอยากอ่านความคิดทุกคนเลยจ้า ♡
2K
