เดิมพันพนันหัวใจนายเย็นชา_End

        “คุณมาทำไมคะ!!??......”

        วรารัตน์พากิตติภพเดินจนมาถึงใต้ต้นขนุน เธอหยุดยืนหันหลังนิ่งอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะหันหน้ามาเผชิญหน้ากับกิตติภพ มองสบประสานสายตากับดวงตาคมกริบ แล้วเอ่ยปากถามถึงจุดประสงค์ที่กิตติภพมาถึงบ้านเธอในวันนี้

        “มาตามคุณกลับบ้าน ผมกับน้องโฟร๊คคิดถึงคุณนะนุ่น กลับบ้านเรานะ”

        กิตติภพมองใบหน้าสวยหวาน ด้วยสายตาที่แสดงให้เห็นถึงความรักและความคิดถึงอย่างเปิดเผย มือใหญ่ยื่นไปจับมือเรียวเล็ก ก่อนจะเอื้อนเอ่ยคำพูดออกมา ด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม เว้าวอน ขอความเห็นใจจากหญิงสาวตัวเล็กตรงหน้า

        หญิงสาวตัวเล็กทนต่อสายตาเว้าวอนไม่ไหว จึงเมินมองหลบสายตาไปมองทางอื่น พร้อมกันนั้นก็ขืนมือเรียวเล็กออกจากการจับกุม ซึ่งชายหนุ่มตัวโตก็ยอมปล่อยมือเรียวเล็กแต่โดยดี

        “คุณอย่ามาพูดว่าคิดถึงนุ่นเลยค่ะ คุณมีครอบครัวที่คุณจะต้องประคองให้ไปได้ตลอดรอดฝั่งนะคะ อย่าลืมสิ!! น้องโฟร๊คเขาก็ต้องการความรักจากแม่แท้ๆ ของเขา ซึ่งไม่ใช่แม่ที่เป็นแค่พี่เลี้ยงอย่างนุ่น”

        วรารัตน์พูดโดยไม่มองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าชายหนุ่มตัวโต ไม่มีสีหน้านิ่งเรียบเฉยเย็นชา ให้เห็นเลยแม้แต่น้อย ที่เห็นคือสายตาออดอ้อน เว้าวอน และสีหน้าที่แสดงถึงความรัก ความคิดถึง

        ซึ่งหัวใจกิตติภพเป็นอย่างที่แสดงออกมาทางสีหน้าและสายตานั้นจริงๆ หากทำได้ในตอนนี้ เขาอยากจะโผเข้าสวมกอดร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนแกร่ง และจูบพรมใบหน้าสวยหวานไปทั่วใบหน้า ให้หายคิดถึง แต่แค่จับมือเธอยังไม่อยากให้เขาจับเลย แล้วอย่างนี้จะทำเกินเลยไปมากกว่านี้ได้ยังไง คงต้องรอให้ปรับความเข้าใจให้ได้ก่อน

        “ผมกับอิสเราหย่ากันแล้ว ไม่มีอะไรต้องผูกพันใดๆ กันอีก จะมีก็เพียงสถานะของพ่อกับแม่ของน้องโฟร๊คเท่านั้น และอิสเขาก็ไม่ได้มาดูแลน้องโฟร๊ค แต่หากเขาจะมาดูแลผมก็ไม่ให้ดูแลหรอก เพราะเขาคิดแต่เรื่องของเขา คิดถึงแต่ตัวของเขาเอง ไม่ได้คิดถึงความสุขของน้องโฟร๊ค”

        วรารัตน์หันมามองสบประสานสายตากับดวงตาคมกริบ ชายหนุ่มตัวโตหยุดพูดลงไปชั่วขณะ แต่ก็ยังมองใบหน้าสวยหวานนิ่ง เขาชั่งใจสักพัก จึงยื่นมือใหญ่ไปจับมือเรียวเล็กอีกครั้ง ซึ่งให้ใจชื้นขึ้นมา เมื่อเห็นว่าวรารัตน์ไม่ได้ขืนมือเรียวเล็ก ออกจากการจับกุมอย่างเช่นครั้งก่อนหน้านี้ และสายตากลมโตคู่สวยก็มองเขานิ่ง อย่างตั้งใจฟังสิ่งที่เขาจะพูด

        “ไม่เหมือนคุณ นุ่น!!... ถึงคุณจะไม่ใช่แม่แท้ๆ ของน้องโฟร๊ค คุณก็รักและดูแลน้องโฟร๊คเป็นอย่างดี ผมเชื่อใจให้น้องโฟร๊คอยู่กับคุณ มากกว่าเชื่อใจแม่แท้ๆ ของน้องโฟร๊คซะอีก เพราะผมรู้ว่าคุณรักน้องโฟร๊คและรักผมจากใจจริง ไม่ได้รักที่วัตถุสิ่งของ และความอยากได้ใคร่มี”

        กิตติภพพูดไปก็ขยับเข้าใกล้ร่างบางไปด้วย และใช้มือใหญ่ยื่นไปโอบรอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ สายตาคมกริบก็จับจ้องมองสบกับดวงตากลมโตคู่สวยตาไม่กะพริบ ซึ่งภายในใจเมื่อได้กอดแล้ว ก็อยากได้มากกว่านี้ แต่สถานที่ไม่เอื้ออำนวย เขาจึงหักห้ามใจเอาไว้

        “เดี๋ยวนะคะ!!!!...... คุณอย่ามาขี้ตู่เหมารวมว่านุ่นรักคุณสิคะ ก่อนหน้านี้อาจจะใช้ แต่ตอนนี้ไม่รู้อะนะว่ารักหรือเปล่า”

        หญิงสาวตัวเล็กเบิกตากลมโต เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่มตัวโต ที่บอกว่าเธอรักเขา ซึ่งจริงๆ มันก็จริงตามคำที่เขาพูดนั่นแหละ เธอรักเขาและน้องโฟร๊ค รักมากด้วย แต่ก็ไม่อยากจะให้เขาได้ใจ จึงทำเป็นแชร์เฉือนไม่ยอมรับว่าไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหนๆ เธอก็ยังรักเขาไม่เปลี่ยนไปเลย

        “รักสิ เรายังรักกัน คุณยังรักผม และผมกับรักคุณ แถมยังหวงคุณมากเหมือนเดิม เพราะฉะนั้น อย่าออกไปจากชีวิตผมกับน้องโฟร๊คเลยนะ อยู่กับผม อยู่กับน้องโฟร๊ค เป็นแม่ให้น้องโฟร๊ค!!!!..... นุ่นแต่งงานกับผมนะ!!!!????......”

        “คุณภพ!!!!!!......”

        ประโยคคำถามที่ชายหนุ่มตัวโตพูด ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง ทำให้หญิงสาวตัวเล็กเบิกตากว้าง ร่างบางชาวาบไปทั่วทั้งตัว ปากบางจิ้มลิ้มร้องเรียกชื่อของเขา ราวกับคนกำลังละเมอ และไม่แน่ใจว่าตอนนี้คือความฝันหรือว่าความจริงกันแน่

๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕๒๕

คุณภพหวานก็เป็นด้วยอะนะ แต่.. เดี๋ยวก่อนนะ นี้ใช่ความจริงหรือความฝันกันล่ะ??....... จะความจริงหรือความฝันโปรดติดตามต่อให้ตอนหน้านะคะ.................... ^_^

ขอบคุณที่ติดตามอ่านและช่วยสนับสนุนไรท์นะคะ................... ^_^