เ้าหญิงเืผสม
ฟิ้วว~ ลมหนาวพัดทักทายว่า ถึงหน้าหนาวแล้ว
“ชิโนมาดื่มช็อคโกร้อนๆก่อนนะลูก แม่เตรียมไว้แล้ว”
ฉันรีบวิ่งลงไป บ้านนี้มีบันไดร้อยขั้นป่ะเนี่ย เล่นเอาเหนื่อยเชียว
“ว้าวว..หอมจังค่ะแม่” แม่ยิ้มให้ฉัน
อันที่จริงวันนี้เป็วันปิดเทอมวันแรกของนักเรียนชั้น ม.4 อย่างฉัน
“ชิโน..เดี๋ยวเราไปเตรียมผงกาแฟหลังร้านนะ วันนี้ลูกค้าเยอะแน่จ้ะหนาวๆอย่างนี้”
“ค่า..ขอฝากตัวด้วยท่านอาจารย์” แม่พลางขยี้หัวฉันเบาๆ
Coffee Cup 09.00
สถานการณ์ตอนนี้ในร้าน คนเยอะมากแต่ละโต๊ะมาเป็คู่ๆ น่าอิจฉาชะมัดป้อนเค้ก ป้อนนม >///< แง๊..แง่ ไมหนูไม่มีแบบนี้บ้าง
“ชิโน มอคค่านี่ไปเสิร์ฟพ่อหนุ่มหล่อตรงนั้นที”
“. . . . . . .”
“ชิโน”
“. . . . . . .”
“ชิโน!!!!” “คะๆ แม่ะโไมง่า”
“โห..ก็เราเหม่อไรอยู่ล่ะ นี่เอาไปเสิร์ฟเลย”
สงสัยสมองกำลังประมวลผลช้าเพราะความอิจฉาตะกี้บังตาละมั้ง = =
ฉันเดิมดุ่มๆ ไปที่โต๊ะริมกระจกโต๊ะสุดท้าย ที่มีโซฟ้าสีแดงเล็กๆเรียงอยู่แต่เอ้ะ..ทำไมมาคนเดียวเนี่ย แล้วยังสั่งสองแก้วอีก อีตานี่บ้าหรือเปล่าฉันคิด
“ฉันไม่ได้บ้า”
0_0 หึ้ยย นายนั่นได้ยินงั้นหรอ ไม่หรอกๆ ฉันตบหัวตัวเองพลางเรียกสติที่กำลังเลื่อนลอยไปไกลเพราะนายบ้านั่น
“อะไรนะ นายพูดกับใคร” ฉันขมวดคิ้วทักทาย
“ฉันก็พูดกับเธอไงยัยเด็กบ๊อง ฉันสั่งมาสองแก้วดื่มแก้ง่วงต่างหากเล่า”
เพ้งงง!!! หน้าแตกกระจุย
แต่..ทำไม เขาถึงรู้ว่าฉันคิดอะไรล่ะ นายคิ้วปลิงนั่นต้องไม่ใช่คนแน่ๆ
หึหึ อย่างนี้ต้องพิสูจน์ ดีล่ะ
“คิดเงินครับ”
“ชิโน” แม่เรียกพลางหลิ่วตาไปทางนายคิ้วปลิง
“ทั้งหมด 50เหรียญ มีบัตรสมาชิกไหม”
“ไม่มีครับ ฮ่าๆฮ่าๆ”
“หัวเราะอะไรยะ” -0-
“ก็หัวเราะใครก็ไม่รู้ ที่จะเอาไม้กางเขนมาให้ฉันอ่ะสิ
“นายหมายถึงฉันรึไงหะ นายคิ้วปลิง”
“นี่เธอ!!! ว่าใครคิ้วปลิง เดี๋ยวๆนี่ถ้าไม่ติดว่า”
“ว่าอะไร?”
“ช่างเถอะ” แววตาสีเทาของเขาเริ่มหม่นลงทันที หรือนี่จะมีความลับอะไรบางอย่าง
“บอกมาไม่งั้น...”
“ทำไมเธอจะทำอะไรฉันหรอ” เขาโน้มตัวมาใกล้ฉันเต็มที จนฉันเสียหลักล้มไปกับพื้นโดยที่เขาก็คล่อมอยู่บนฉัน หน้าเขาใกล้ฉันมาก ฉันสังเกตว่าหน้าเขาแดงด้วยแหละ ฉันรีบผละตัวเขาออก แต่หันมาเขาก็หายไปแล้ว
“นายเป็ใครกันแน่ นายคิ้วปลิง”
ตอนนี้เย็นมากแล้ว แม่กับฉันกำลังช่วยกันปิดร้าน แต่จู่ๆเสียงกระดิ่งตรงประตูก็ดังขึ้นทั้งๆที่ปิดป้ายว่า closed แล้ว
“ใครมาน่ะ ชิโนไปดูสิลูก”
“แม่คะ อาโชมาค่ะ” ฉันะโด้วยความดีใจสุดเสียง แต่ทว่าต้องตาโตเป็ไข่ห่านเพราะว่า นายนั่นมากับอาโชด้วย หึ้ยๆ ทำไงดีๆ ฉันไปหลบตรงไหนดีเนี่ย ซอกหน้าต่างได้ไหม
“ชิโนเอาอเมริกาโน่มาให้อาหน่อยสิจ๊ะ”
“เอาแล้วสิ แม่อ้า” ฉันแกล้งเอาหน้ากากปิดจมูกปิดปากไว้
“ชิโน โตแล้วเป็สาวสวยเชียวนะ” อาโชชมฉัน แวร๊กก ตัวลอย
“แล้วทำไมต้องปิดปากปิดจมูกล่ะเป็ไรรึเปล่า” แม่ฉันถาม
“สงสัยคงอายผมมั้งครับ” ปี๊ดนายคิ้วปลิง
“จะบ้าหรือไง นายคิ้วปลิง ใครเขินนายกันย่ะ” ฉันเปิดฉากโจมตีก่อน
“อ้าว รู้จักกันแล้วหรอดีๆ”
“. . . . . . .” ฉันอึ้งไป 5 วิ
“นี่นิวเดย์ ลูกชายผมเองนะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักจ้า ฉันเป็แม่ของชิโน ต้องขอโทษด้วยนะสำหรับชิโนน่ะ”
นายนั่นแลบลิ้นให้ฉัน หึ๊ยยย มันน่านักเชอะ
อาโชกระซิบอะไรไม่รู้กับแม่ ฉันได้ยินไม่ถนัด
“ชิโนมาคุยกับแม่บนห้องก่อน ขอตัวสักครู่นะคะ”
ฉันเดินตามแม่ไป แต่ยังฉงนอยู่ นี่มันเื่อะไรกันน่ะ
“ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว”
"แม่กำลังพูดถึงเื่อะไรกันคะ?” แม่ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กลับเปิดกล่องไม้สลักลายที่เหมือนกับหมาหรอ แล้วก็...ไม่ทันได้ดูจบแม่ก็เก็บกล่องนั่น
“นี่คือล็อคเก็ตประจำตระกูลของเรา”
“. . . . . . .”
“แม่เป็หมาป่า?” ตอนแรกฉันนึกว่าแม่อำ แต่ไม่เคยเห็นสีหน้าที่จริงจังจากแม่อย่างนี้มาก่อนเลย หรือนี่จะเป็เื่จริง
“พ่อของลูกเป็แวมไพร์ ฉะนั้นลูกคือลูกผสม ตอนนี้ลูกอยู่ในอันตรายและเผ่าพันธุ์ของเราก็กำลังอยู่ในขั้นวิกฤต ลูกต้องแต่งงาน”
“คะ คงไม่ใช่นาย..นิวเดย์นะ”
แม่ส่ายหน้า “ ไม่ใช่จ้ะ เขารอลูกอยู่ อาโชและนิวเดย์จะคุ้มครองลูก”
“แล้วชีวิตบนโลกล่ะคะ หนูจะไม่ได้กลับมาหรอ”
“ลูกจะได้กลับมาชิโน แต่ต้องรอเวลาไม่ต้องห่วงหรอก ลูกคือความหวังเดียวของเผ่าพันธุ์และแม่ด้วย” ฉันกลั้นน้ำตาไม่อยู่ โผกอดแม่อยู่นาน
“แล้วหนูควรทำยังไงคะแม่”
จู่ๆ ทุกอย่างก็มืดไปหมด ขอให้นี่เป็เพียงความฝัน ฝัน ขอแค่นั้นเอง
ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นมา ก็เห็นนายคิ้วปลิงโผล่หน้ามาซะใกล้
“หึ้ย นี่นายจะทำไรอ่ะ”
“เปล่าสักหน่อยนี่ แค่ดูให้แน่ใจว่าเธอยังไม่ตาย”
“แล้วนี่แม่ฉันไปไหน”
“แม่เธออยู่ในที่ๆปลอดภัย” หมายความว่านี่ไม่ใช่ความฝันหรอ
“นี่ฉันเก็บของให้เธอเรียบร้อยละ”
0_0 แล้วเสื้อ.. “เห้ยย งั้นนายก็....”
เขายิ้มแฉ่ง ^__^
“นายโรคจิต นายบ้า”
“สีเขียว สีชมพูลายจุด ฮ่าๆ”
“นี่นายหยุดเดี๋ยวนี้นะ”
“ล้อเล่นๆ ฉันสุภาพบุรษพอนะ”
“เดินทางกันได้ พร้อมแล้วใช่ไหม” อาโชถาม
“พร้อมแล้วครับพ่อ แล้วผมต้อง..”
อาโชพยักหน้า ทั้งๆที่ฉันไม่รู้มันหมายถึงอะไร นายนั่นหยิบเสื้อคลุมออกมาคลุมตัวฉันแล้วกอดฉันไว้แน่น ฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองอย่างเดียวเลย เพราะมันเต้นแรงมาก นี่ฉันจะหวั่นไหวกับนายนี่ไม่ได้
บ้าๆ ฉันต้องแต่งงาน
“ถึงแล้วครับ เ้าหญิง”
“นายหมายถึง..” ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวฉัน
“ใช่ เธอมีสถานะเป็เ้าหญิงในตอนนี้ และเมื่อเธอแต่งงานเธอจะเป็องค์ราชินี”
“หะ..จริงหรอ”
“หยุดทำหน้าเหรอหราที ขอร้อง” นายนั่นทักฉันจนเสียหมด
ชีวิตของฉันตอนนี้มันมีความลับมากมายถูกเปิดเผยไปหมดเลย ทั้งๆที่ฉันคิดว่ามันจะดีกว่าถ้าฉันไม่รู้
“นี่นิวเดย์พ่อฝากหนูชิโนด้วยนะ ไม่สิเ้าหญิง”
“ครับพ่อ ผมจะดูแลอย่างดีเลย” นายนิวเดย์ส่งสายตาสุดหื่นมาทางนี้แล้ว
ในที่สุดฉันก็ลากสังขารมาถึงห้องพัก 812
“เอาของฉันมาเร็ว เหนื่อยจังขอตัวนะ” ฉันรีบคว้ากระเป๋าและะโขึ้นบนเตียงนุ่มๆที่โหยหา
“อ้า...สบายจัง” ฉันะโกระเด้งอย่างสนุกก้น
ก๊อกๆ ก๊อกๆ เปิดประตู
“นายนั่น ชิจ้างให้ก็ไม่เปิดหรอก”
. . . . . . . เอ้ะเงียบจัง
“สงสัยคงไปแล้วสิถ้า”
พึ่บบ ประตูถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย ด้วยกุญแจที่นิวเดย์นั่นแกว่งไปมา
“นี่นาย เข้าไม่ได้นะ ใครเขาให้นายเข้ามา นี่ๆฉันเป็เ้าหญิงนะ”
“แล้วไง”
“ฉันจะสั่งปะานายซะ”
“เหอะ กลัวสักที่ไหนกันเล่า” เขาโดดขึ้นมานอนบนเตียงอย่างกับว่านี่เป็ห้องเขา ฉันเอาหมอนกดหน้าเขาด้วยความหมันไส้
10K
