การที่จิณณ์เข้าไปขวางการต่อสู้มันทำให้หลานเฟินโมโหมากๆ แต่ที่น่าแปลกคือแม้แต่หลีิ่ก็ไม่พอใจในการกระทำของจิณณ์ จิณณ์เสนอให้กลุ่มของหลานเฟินเข้ามาร่วมกับพันธมิตร แต่หลานเฟินปฏิเสธทันที สิ่งที่้าคือการให้หลีิ่มาเข้ากลุ่มกับเธอเท่านั้น เธอไม่ได้สนใจในเื่อื่นเลย และเมื่อเธอหันไปเห็นซินเทียร์เธอก็ชี้ไปทางซินเทียร์แล้วก็ชวนให้ซินเทียร์มาเข้าร่วมกลุ่มกับเธอเหมือนกัน ซินเทียร์ที่ถูกชี้ตัวก็ทำให้เธอทำตัวไม่ถูก เมื่อหลานเฟินเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะมาร่วมเธอก็โมโหและเลิกสู้ดื้อๆ ก่อนจะจากไป
แดอุนที่ยืนอยู่ข้างเจียวจิ้น ตลอดเวลาที่หลีิ่สู้เจียวจิ้นไม่มีท่าทีใอะไรเลย แดอุนเลยลองถาม " ไม่กังวลว่าหัวหน้าของพวกนายจะแพ้เหรอ " เจียวจิ้นท่ถูกถามของก็หัวเราะเบาๆ ออกมาเล็กน้อย " ลูกพี่หญิงของพวกเราเก่งแค่ไหน เราต้องรู้ดีที่สุด " อิจิโกะเห็นแบบนั้นเลยพูดแทรกขึ้นมาว่า " ไม่ใช้เพราะอีกฝ่ายคือผู้หญิงคนนั้นหรอกเหรอ นายถึงมั่นใจว่าเธอจะไม่อันตรายถึงชีวิต " แดอุนถึงกับกลั้นขำไม่อยู่ " ฮ่ะฮ่า ทำเป็เข้มที่แท้ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่อันตรายถึงชีวิต " เจียวจิ้นที่ถูกอิจิโกะพูดแทงใจดำเขาก็เขินเหมือนกัน เขาได้แต่พยายามเก็บอาการแล้วกระแอมแก้เขินแทน แม้อิจิโกะกับแดอุนจะพูดแบบนั้นแต่พวกเขาทั้งคู่ก็คิดว่าการที่หลีิ่ไม่กลัวเธออาจมีแผนรับมืออยู่แล้ว อย่างเช่นพอพวกเขาคิดออก พวกเขาทั้งคู่ก็มองไปที่โอลิเวอร์ ที่กำลังลุ้นจากการดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจนแทยหยุดหายใจ แต่การที่บอกว่าหลานเฟินไม่ได้้าเอาชีวิตของหลีิ่น่าจะเป็เื่จริง
สุดท้ายพวกจิณณ์ เองก็แยกตัวออกมาแต่ก่อนที่จิณณ์จะออกมา กาเบรียลบอกกับเขาว่าไม่ควรกลับไปที่ห้องเริ่มต้น มันไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะเห็นนั้น ถึงจิณณ์จะไม่เข้าใจความหมาย และ คำพูดของกาเบรียลก็สร้างความกังวลให้เขาไม่น้อย ทันทีที่พวกจิณณ์เดินทางเข้าใกล้ห้องเริ่มต้น พวกเขาก็ได้กลิ่นแปลกๆ และกลิ่นมันก็รุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถึงที่หมายภาพตรงหน้าของพวกเขาคือสถานที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้และรอยเืจำนวนมาก ประตูของห้องเริ่มต้นเองก็หายไป
จิณณ์ตะลึงกับภาพตรงหน้า โอลิเวอร์ให้สัญญาณกับอิจิโกะและแดอุนเห็นไปดูจิณณ์ ส่วนตัวเขาค่อยๆ เดินเข้าไปสำรวจ มีทั้งรอยตัดบางๆ ทิ้งเอาไว้เต็มไปหมดทั่วพื้นที่ พื้นที่พังเป็หลุมขนาดใหญ่จากแรงกระแทกหนึ่งหลุม และ มีหลุมเล็กๆ โดยรอบเต็มไปหมด ต้นหญ้าบริเวณโดยรอบถูกเผาจนไม่เหลือ และ พื้นที่เต็มไปด้วยรอยเืจำนวนมาก แม้ส่วนใหญ่จะถูกไฟเผาไปหมดแล้ว แต่ก็ยังมีร่องรอยเหลืออยู่ บางทีคนที่เหลืออยู่อาจเกิดจลาจลและเกิดการต่อสู้แย่งชิงอาหารกัน รอยตัดพวกนี้อาจเป็รอยดาบ พอเวลาคนเราเดินเข้าใกล้ปากเหวคนเราก็สามารถทำเื่บ้าๆ ขึ้นได้เหมือนกัน แม้รอยตัดพวกนี้จะเรียบเนียบและเสมอกันจนเป็เหมือนมาจากคนคนเดียว แต่เป็ไปได้เหรอที่จะมีใครที่มีความสามารถเอาชนะคนจำนวนมากขนาดนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว จะดีจะชั่วต่อให้เราที่อยู่ในห้องเริ่มต้นจะไม่มีประสบการณ์ในการแปลงร่างต่อสู้ อาจไม่มีคนที่ใช่ระบบท่าไม้ตายเป็ แต่ก็ต้องพอมีคนที่แปลงร่างเป็บาง คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าจะมีใครที่สามารถทำได้ในเมื่อพวกเขาก็ถึงเป็แนวหน้าที่พบช่องทางไปชั้นต่อไปเป็กลุ่มแรก
จิณณ์พบว่าตัวเขาหยุดสั่นไม่ได้เลย เขารู้ดีว่าที่นี่เต็มไปด้วยอันตราย มีการแย่งชิงทรัพยากร และ รู้ว่าสักวันเขาอาจต้องเจอเื่แบบนี้ มนุษย์ที่เริ่มหันอาวุธเข้าห้ำหั่นกันเอง ฆ่าเพื่ออยู่รอดทั้งที่รู้เหตุผลทุกอย่าง แต่เขาก็ทำใจรับมันได้ไม่ บางทีกาเบรียลอาจจะพอรู้อะไรบางอย่าง ซินเทียร์แม้จะไม่ได้มีอาการหนักแต่สีหน้าเธอก็ไม่ได้ดีนัก เธอเป็สมาชิกคนสุดท้ายของกลุ่มถ้าวันนั้นฌอลิเวอร์ไม่ได้เข้ามาชวนเธอมากับพวกจิณณ์ เธออาจต้องเจอกับเื่เลวร้ายก็ได้ แดอุนกับอิจิโกะพวกเขาเองก็เก็บสีหน้าไม่อยู่เหมือนกันยังไงพวกเขาก็เป็แค่เด็กวัยรุ่นที่จะจากโลกที่พอจะเรียกได้ว่าสงบสุข แม้าไม่เคยหมดไปแต่พวกเขาก็ห่างไกลจากคำว่าาอยู่มาก โอลิเวอร์เองก็รู้สึกหนักใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนกันแม้ว่าที่เขาอยากตามพวกจิณณ์มาเดิมทีเขาแค่เห็นว่าพวกจิณณ์ยังเป็เด็กและควรมีผู้ใหญ่คอยอยู่เคียงข้างพวกเขา แต่ตลอดสามวันที่พามา เด็กพวกนี้ทำได้ดีมากๆ แถมยังเป็ที่พึ่งให้เขาด้วยในสถานการณ์ที่ประหลาดแบบนี้ แต่การที่เด็กพวกนี้ต้องเจอกับเื่ที่อาจเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆ แบบนี้มันก็น่าห่วงไม่น้อย
มุมมองนักเขียน
เื่ของเราเริ่มดำเนินต่อไป ความรุนแรงอาจเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างไรก็ตามการตามทางของเรานั้นยังอีกไกล และผมคงต้องบอกกลับทุกท่านตามตรงว่าในชั้นแรกผมอาจในเวลากลับมันมากหน่อย แน่นอนว่าอาจมีบางชั้นที่ไม่ได้สำคัญและสามารถดำเนินเนื้อเื่อย่างรวดเร็วหรือข้ามๆได้ เอาและครับสามารถแสดงความให้ได้นะครับว่าให้ลงประจำวัน เสาร์ อาทิต และ วันจันทร์แบบนี้ หรืออยากให้ลงเวลาเดิมคือ วันอาทิตย์ถึงวันอังคาร