ชะตาฟ้าลิขิตสวรรค์

        “เฮ้อ...นี่ข้าลองมาเป็นร้อย ๆ รอบแล้ว สมุนไพรที่ซื้อมาก็ใกล้จะหมดลงทำไมข้าถึงยังหลอมไม่ได้สักทีนะ หรือว่าข้าไม่มีพรสวรรค์กัน ?”ชายหนุ่มนั่งทอดถอนหายใจ ริมสระน้ำ ภายในสระนั้นไม่มีหมู่มัจฉาเลยแม้แต่น้อยมีเพียงกระแสน้ำที่ไหลเย็น พัดพาความชื่นช่ำมาสู่ผืนดิน

        ไม่นานมานี้ชายหนุ่มพึ่งจะเดินสำรวจภายในมิติปริศนามันก็ต้องแปลกใจระคนพบเจอสิ่งประหลาดมากมาย ล้วนแต่เป็นธรรมชาติที่งดงามแม้แต่สระน้ำเองก็มีหลายที่ แต่ละที่ล้วนแตกต่างมาถึงตรงนี้มันก็เลิกจะสำรวจต่อลงหลักปักฐานฝึกหลอมโอสถที่นี่ด้วยวิวทิวทัศน์ที่นี่งดงามนักทำให้มันผ่อนคลายหลังจากการเคร่งเครียดได้ และที่สำคัญมันมีบ่อน้ำพุร้อนใกล้ ๆนี่เอง

        นี่ก็ใกล้ครบกำหนดเวลาหนึ่งเดือนแล้วอันที่จริงหนิงเฟยหลงไม่ได้ฝึกฝนการหลอมโอสถทุกวันมันใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสำรวจ ศึกษาวิชาต่าง ๆ ที่ได้รับมาจากหอคัมภีร์ยุทธ์หลวงเคล็ดวิชาที่ได้รับมามีมากเกินไป เลยทำให้เสียเวลาอยู่บ้างทั้งยังลองใช้ร่างปัญจธาตุที่เหลือหลายครั้ง แต่ก็ดูท่าว่าจะสูญเปล่าราวกับว่ามีสิ่งหนึ่งที่ขาดหายไป มันจึงไม่สามารถจะใช้ร่างพวกนั้นได้

        สุดท้ายแล้วแม้ว่าจะได้รับวิชาต่าง ๆ มามากมาย แต่ก็มากเกินความจำเป็นไม่สามารถนำมาใช้ได้ทั้งหมด เพียงแต่เลือกสรรเคล็ดวิชาที่เหมาะสมกับตนเองเท่านั้นแล้วนำมาปรับแต่งอีกหน่อย

        นอกจากนี้แล้วหนิงเฟยหลงยังลองฝึกฝนวิชาระดับปฐพีที่ได้คัดลอกมาจากตระกูลฝ่ามือทลายบรรพตนั้นยังไม่สามารถฝึกฝนได้ มันยังมีพลังไม่เพียงพอที่จะใช้ออกไปและคล้ายกับว่าฝ่ามือนี้พิสดารอยู่มากไม่อาจฝึกฝนได้ง่ายไม่เช่นนั้นแล้วมีหรือที่บิดาของมันต้องรอให้ขึ้นมาถึงเขตแดนพิภพก่อนจึงจะฝึกฝนได้สมบูรณ์!

        แต่ก็ใช่ว่าการฝึกฝนที่ผ่านมาจะสูญเปล่าเลยทีเดียว อย่างน้อย ๆร่างลมหวนกับก้ามชมจันทร์ก็ได้พัฒนาขึ้นมาอยู่ระดับที่สองแล้วหากยามนี้ถามถึงความเร็วละก็..แก่นแท้พลังไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่แก่นแท้พลังขั้นปลายสุดก็ไม่ตามความเร็วนี้ได้ทัน เรียกได้ว่าต่ำกว่าขอบเขตแดนพิภพ ชายหนุ่มนับว่าเป็นจ้าวแห่งความเร็ว !

        ...

        “คงต้องลองใหม่อีกสักครั้ง หากครั้งนี้ไม่ได้ก็คงต้องยอมแพ้แล้วสินะสมุนไพรก็จะหมดแล้วด้วยนี่สิ แย่จริง ๆ เลยนะ” หนิงเฟยหลงยิ้มอย่างปลดปลงก่อนที่ฝ่ามือข้างขวาจะปะทุเพลิงสีชาดขึ้น มือข้างซ้ายคอยเติมวัตถุดิบการควบคุมไฟนับว่าเป็นเรื่องยากอย่างมาก เวลาที่จับใส่วัตถุดิบก็เช่นกัน

        พึ่บ พึ่บ พึ่บ ฟู่ !

        หนิงเฟยหลงเพ่งสมาธิถึงขีดสุด มันจริงจังกว่าครั้งไหน ๆแต่ดูท่าแล้วการหลอมโอสถจะล้มเหลวเช่นเคย หนิงเฟยหลงโมโหไม่น้อยเลยถึงกับไม่สนใจจะควบคุมไฟอีก ปะทุไฟอย่างรุนแรงหวังจะทำลายโอสถในนั้นให้สิ้นซากทว่า...

        ตูม !!!

        เตาหลอมระเบิดออกเป็นรอยร้าวแต่...แสงทองเรืองรองส่องสว่างออกมาจากร่องรอยนั้น นั่นคืออะไร ?

        ชายหนุ่มรีบเปิดฝาเตาออกก็เห็นเม็ดโอสถด้วยกันถึงเจ็ดเม็ดโอสถนั้นมีลวดลายเป็นเส้นสีทอง สร้างความแปลกใจให้ชายหนุ่มมาก “อะไรกันนี่มันช่างน่าประหลาดใจโดยแท้ ตั้งใจตั้งนานกลับไม่เป็นผล พอจะทำลายให้สูญกลับก่อเกิดมาเสียได้เฮ้อ...” ถึงจะกล่าวออกมาอย่างนั้น แต่ในใจของมันตื่นเต้นเพียงไหนใครจะรู้

        เมื่อตรวจสอบดูดี ๆ ก็พบว่าโอสถที่มีเส้นลวดลายทองนั้น มีเพียงสามเม็ดส่วนที่เหลือนั้นไม่ได้มีลวดลายทั้งคุณภาพยังต่างกันเล็กน้อยแต่ถึงอย่างนั้นมันก็....

        หลอมโอสถได้สักที !

        “ว่าแต่เจ้าโอสถฟื้นฟูลมปราณนี่อยู่ระดับใดกันแล้วก็ขั้นไหนนะ ?”แม้ว่าจะอ่านตำรามามาก แต่พอเจอสถานการณ์จริงก็แยกไม่ออกล่ะนะคงต้องไปหาหลี่ฮุ่ยหลันไม่ก็จ้าวหอโอสถซะหน่อยแล้ว

        ว่าแล้วหนิงเฟยหลงก็ออกจากมิติปริศนาทันที เมื่อเปิดประตูห้องออกมาก็ต้องพบกับสหายทั้งหลายของมันที่ผลัดกันมานั่งเฝ้าหน้าประตูห้องมันหลายวันแล้วและวันนี้ก็เป็นเวรของจูเหยียนพอดี

        “พี่เฟยหลงในที่สุดท่านก็ออกมาสักที นี่ก็จะครบหนึ่งเดือนจริง ๆ แล้วนะทำไมอยู่ ๆ ท่านถึงปิดตัวอยู่แต่ในห้องล่ะเนี่ย ข้าอยู่นอกห้องรอท่านเบื่อจนจะบ้าตายแล้วหากว่าท่านออกมาช้ากว่านี้สักเดือนสองเดือนข้าคงถูกเจ้าบ้านั่นบังคับมานอนหน้าห้องท่านแน่ ๆ ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตา ฮือฮือ...” เจ้าบ้าที่จูเหยียนว่า คงจะหมายถึงซ่งจิ่นติ้ง

        หนิงเฟยหลงเริ่มรำคาญ “นี่มันจะเกินไปหรือไม่ ?”

        แต่จูเหยียนกลับเข้าใจอีกอย่างแทน “ใช่มันมากเกินไปแล้วข้าจะไม่ยอมทนอีกต่อไป พี่เฟยหลงท่านช่วยจัดการเขาให้ข้าที”

        ดูเหมือนว่าจะยังไม่รู้ตัว “จัดการเจ้า ?”

        “หืม ? ท่านจะมาจัดการข้าทำไมกัน ?”จูเหยียนไม่ได้แกล้งแต่มันไม่เข้าใจจริง ๆ แต่ทันใดนั้นมันก็นึกบางอย่างออก“นี่ท่าน !ทำไมสหายข้ามีแต่คนแบบนี้กันนะ !! อยากจะร้องไห้...”จูเหยียนเศร้าจริง ๆ มันไม่ได้แกล้งตั้งแต่จบงานประลองจูเหยียนก็ถูกซ่งจิ่นติ้งกดขี่มาตลอดด้วยการใช้กำลังนึกถึงทีไรก็ทำให้จูเหยียนสั่นไปทั้งตัวหลังจากถูกซ้อมในครั้งนั้นมันก็ไม่กล้าหือกับซ่งจิ่นติ้งอีกเลย

        “ด้วยความผิดพลาดในครั้งนั้น นำมาซึ่งความวิบัติในครั้งนี้ละนะ ช่วยไม่ได้จริงๆ เจ้าคงต้องหาวิธีให้เจ้าปานดำละความพยาบาทเสียหน่อยนะ”หนิงเฟยหลงเยาะขึ้นมาอย่างขำขัน แต่กลับทำให้จูเหยียนมีสีหน้าดำมืด

        “เอาล่ะ ๆ ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้ว เดี๋ยวเรื่องนี้ข้าจะจัดการให้ทีหลังแต่ตอนนี้ข้ามีธุระสำคัญต้องไปแล้ว” หนิงเฟยหลงกล่าวจบก็เดินออกไปเลยโดยไม่รอคำตอบจากจูเหยียน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้จูเหยียนรู้สึกแย่ อย่างน้อย ๆหนิงเฟยหลงก็ตัดสินใจจะช่วยมันแล้ว ตอนนี้มันแค่ต้องกลับไปบอกสหายคนอื่น ๆ หนิงเฟยหลงออกจากการเก็บตัวแล้ว

        ...

        หอโอสถ

        “ไม่ทราบว่าศิษย์พี่หญิงอยู่ที่ไหนหรือ ?” หนิงเฟยหลงถามยามหน้าหอผู้ชรา

        ยามผู้ชราก็พอจะทราบอยู่บ้าง ศิษย์พี่หญิงที่ว่าก็คงจะเป็นหลี่ฮุ่ยหลันไม่ผิดแน่

        “ท่านหญิงน่าจะอยู่ที่ห้องริมสุดขวามือชั้นที่สามนะขอรับ”

        “ขอบคุณท่านมาก”

        ก๊อก ก๊อก

        “เชิญเข้ามาได้”

        หนิงเฟยหลงไม่ได้ทำความเคารพศิษย์พี่หญิงแต่อย่างใดเพียงโบกมือทักทายเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่หญิงพวกเราไม่เจอกันนานเชียว”

        “ใช่ข้าไม่พบเจ้านานมาก ใครจะคาดคิดได้ว่าเจ้าจะเก็บตัวนานขนาดนี้กัน !” หลี่ฮุ่ยหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ปนโทสะเล็กน้อย

        “ศิษย์พี่หญิงหรือว่าท่านจะคิดถึงข้ากันนะ” หนิงเฟยหลงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์จากนั้นก็...

        ผัวะ !

        “โอ๊ย !ข้าเจ็บนะ !” ศิษย์พี่หญิงของมันลงมือเร็วมากชายหนุ่มถึงกับหน้าสั่นเลยทีเดียว

        “หากเจ้าจะมาพูดจาไร้สาระก็กลับไปเสีย เวลาของข้ามีค่านักอีกอย่างอีกสิบวันจะออกเดินทางแล้วเจ้าก็เตรียมตัวไว้ด้วยเสร็จธุระแล้วก็ออกไปได้แล้ว”ที่แท้ที่นางไปหามันถึงห้าครั้งก็เพราะเรื่องนี้นี่เองไปหาถึงห้าไม่พบการที่โกรธก็คงไม่แปลก

        หนิงเฟยหลงเดินออกจากห้องอย่างมึนงงเจอฝ่ามือนางพญาเข้าไปถึงกับไปไม่เป็นเลย ลืมเรื่องสำคัญที่มาหานางด้วยซ้ำไปจนถึงตอนนี้ประกายแสงดาวยังคงพร่างพราวอยู่เลย “ฝ่ามือของศิษย์พี่หนักจริง ๆเจอกันครั้งหน้าข้าคงต้องระวังคำพูดเสียหน่อย”

        ...

        เขตฝ่ายใน ตึกพักศิษย์หลัก

        “พี่ชายออกมาแล้วจริง ? แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน ? เขาเป็นอย่างไรบ้าง ?”หนิงอันอันรัวคำถามใส่จูเหยียน

        มีคนหลายคนมารอหนิงเฟยหลงที่นี่และพวกเขาก็เริ่มจะถามไม่หยุดเมื่อไม่เห็นหนิงเฟยหลงกลับมาสักที

        “เอาล่ะ ๆ พวกเจ้าใจเย็น ๆ นะ ข้าจะตอบทีละคำถาม พี่เฟยหลงออกมาแล้วอยู่ไหนข้าเอองก็ไม่ทราบ เขาสบายดี เดี๋ยวอีกสักครู่คงจะได้เห็นกันแล้ว”จูเหยียนเหลือบมองเห็นชายผู้หนึ่งเดินเข้ามาจากระยะไกล แล้วชี้นิ้วไป“นั่นอย่างไรเล่า พวกเจ้าถามเขาเองเถอะ”

        “ข้าสบายดีไม่ต้องกังวล ยังอยู่ยังไม่ตาย แล้วก็หิวมากด้วยไปร้านซาลาเปาฟ้าประทานกันเถอะ” หนิงเฟยหลงกล่าวด้วยรอยยิ้มมันดีใจมากที่เห็นทุกคนมารอคอยอยู่ นี่แหละมิตรภาพที่ดี

        “ได้เลย เสี่ยวหลงข้าตั้งตารอพบเจ้ามานานวันนี้เจ้าคงต้องเลี้ยงสุราอาหารพวกข้าให้อิ่มหนำเสียหน่อยแล้ว ฮ่า ฮ่า”

        “อืม ไปกันเถอะ !”