ไป๋ฉีนั่งลงยังใจกลางของห้องฝึกฝนบริเวณด้านหน้ามีหินแร่พลังงานหนึ่งร้อยก้อนที่แผ่ออร่าพลังที่หนาแน่นและบริสุทธิ์ออกมา ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบใช้งานพลังหลุมดำของตนเองในการกลืนกินพลังงานทันที ออร่าสีดำอมม่วงปรากฏขึ้นรอบตัว จากนั้นร่างกายก็ค่อยๆรอยขึ้นจากพื้นจดหยุดลงกลางอากาศ
ในขณะที่ไป๋ฉีกำลังดูดซับพลังเวลาหนึ่งวันก็ผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ ณ ตึกสำนักงานใหญ่ของดราก้อนเอ็มไพร์อู่จินหยางได้มาปรึกษาเรื่องโพชั่นเร่งอัตราการดูดซับกับผู้บัญชาการอู่ชิงหรือก็คือพ่อของเขาแล้ว และตอนนี้ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความจริงจัง
"พ่อ เรื่องนี้จะเอาอย่างไรครับ ถ้าเห็นด้วยผมจะรีบจัดงานจดสิทธิบัตร แต่ถ้าไม่เห็นด้วยพวกผมก็จะทำใช้กันเองและรับรองว่าโพชั่นนี้จะไม่รั่วไหลออกไปภายนอกอย่างแน่นอน"อู่จินหยางกล่าว แน่นอนว่าการทำใช้กันเองที่เขาว่า ทุกคนในหน่วยก็ต้องจ่ายเงินให้กับไป๋ฉีเหมือนกันไม่ได้ขอใช้ฟรีๆแต่อย่างใด
"เห้อ เจ้าหนูไป๋ฉีนี่ชอบทำเรื่องที่เหนือความคาดหมายอยู่เรื่อยเสียจริงๆ โพชั่นเร่งอัตราการดูดซับนี้ถ้าถูกเผยแพร่ออกไปคงจะเกิดความโกลาหลอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นพ่อก็อยากให้เผยแพร่เพราะมันจะทำให้พวกเรามีนักสู้เพิ่มมากขึ้น และคนเหล่านั้นก็จะเป็นกำลังให้เราในการสู้กับอบิสในอนาคต"
"ส่วนเรื่องความสั่นคล่อนของประเทศนั้นพ่อไม่ได้ห่วงเท่าไร เพราะต้องไม่ลืมว่าทั้งสิบประเทศมีสัญญาเป็นพันธมิตรกัน อีกทั้งพวกเรายังมีในสิ่งที่เหนือว่าคนทั่วไปก็คือคอสมิคฟรอส ดังนั้นการที่โค้นล้มราชวงศ์ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ที่พ่อห่วงคือเจ้าหนูไป๋ฉีมากกว่า เขาในฐานะที่เป็นผู้คิดค้นโพชั่นนี้ขึ้นมาย่อมตกเป็นเป้าของกองกำลังอื่นอย่างไม่ต้องสงสัย โดยเฉพาะพวกกองกำลังใต้ดินทั้งหลายพวกมันคงไม่อยู่เฉยเป็นแน่"อู่ชิงเอ่ยปากอธิบาย
อู่จินหยางก็พยักหน้าเห็นด้วย แต่ก็ไม่ได้กังวลในเรื่องนี้มากนักเพราะเขาเชื่อใจในศิษย์ของตัวเองเอามากๆว่าจะไม่พลาดท่าให้ใครง่ายๆ
"ถ้างั้นผมขอไปทำเตรียมพร้อมสำหรับการจดสิทธิบัตรนะครับ เดี๋ยวพอฉีเอ่อร์ออกมาจากการฝึกฝนจะได้เริ่มงานในทันที"อู่จินหยางกล่าวมาถึงตรงนี้ก็ลุกขึ้นทำความเคารพและเดินออกไป
ตัดกลับมายังที่บ้านของไป๋ฉี ตอนนี้หญิงสาวทั้งห้าคนกำลังนั่งดูดซับพลังในห้องของตนเอง ซึ่งต้องบอกเลยว่าการดูดซับของพวกเธอไหลลื่นเป็นอย่างมากราวกับพวกเธอได้หวนกลับไปตอนที่เริ่มต้นฝึกฝนใหม่ๆอย่างไรอย่างนั้น สาเหตุก็มาจากโพชั่นชำระล้างได้ขจัดสิ่งสกปรกในร่างกายไปจนหมดสิ้น
"ปั้ง!"
หญิงสาวทั้งห้าคนพากันเลื่อนระดับพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ซึ่งหากจะให้เรียงลำดับก็จะสามารถเรียงได้ดังนี้
คนแรกจางจิวลี่ที่เลื่อนขั้นมาอยู่ในระดับขุนพลขั้นต้น
คนที่สองซุนหรงเธอเลื่อนขั้นมาอยู่ในระดับขุนพลขั้นกลาง
คนที่สามโรสเลื่อนขั้นมาอยู่ในระดับผู้บัญชาการขั้นต้น
คนที่สี่เซอินเลื่อนขั้นมาอยู่ระดับแม่ทัพขั้นต้น
และสุดท้ายคนที่ห้าโนอาที่เลื่อนขั้นมาอยู่ในระดับจอมพลขั้นต้น
ทั้งห้าสาวลืมตาขึ้นใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ และออกมาจากห้องพร้อมๆกันเพื่อไปสูดอากาศด้านนอก แน่นอนเมื่อพบปะกันเช่นนี้ก็ต้องมีปากเสียงกันเล็กน้อยแต่ก็พอหอมปากหอมคอไม่ได้มากมายอะไร ก่อนที่จะพากันไปทานอาหารที่บ้านของแม่ๆว่าที่สามีในอนาคตเหมือนที่ทำเป็นประจำ
ต้องบอกเลยว่าทั้งห้าสาวตอนนี้ได้กลายเป็นลูกรักของบรรดาแม่ๆไปหมดแล้ว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเกรงใจอะไร กลับกันพวกไป๋เยว่อิง ไป๋หยาเฟย และไป๋หนิง ดีใจด้วยซ้ำที่ลูกสาวทั้งห้าคนนี้มาหาพวกเธอบ่อยๆ เพราะพวกเธอจะได้มีเพื่อนคุยและไม่เหงาจนเกินไป
หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปถึงสามวัน ด้านในชั้นใต้ดินของบ้านชายหนุ่มที่กำลังดูดซับหินก็ดำเนินการมาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้วนั่นคือการปรับสมดุลพลังให้มั่นคงและเสถียร บริเวณรอบตัวของเขาตอนนี้มีหินแร่จำนวนมากที่ไร้ซึ่งแสงและสีสันต์
ชายหนุ่มลืมตาขึ้นโดยฉับพลัน คลื่นพลังของระดับแม่ทัพขั้นต้นระเบิดออกมาจนทำให้กำแพงพลังงานที่วางไว้ถึงกับสั่นสะเทือนก่อนที่คลื่นพลังนั้นจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
"ฟู่!"
"สำเร็จแล้ว เสี่ยวไป๋ฉันสามารถดูดซับหินแร่ชุดต่อไปเลยได้หรือเปล่า"ไป๋ฉีกล่าวถาม
เสี่ยวไป๋ที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่ในหอคอยก็พลันลืมตาขึ้นมาแล้วกล่าวตอบด้วยสภาพงัวเงีย "หาว รอก่อนเจ้าค่ะ นายท่านควรจะปรับสมดุลร่างกายให้คุ้นชินกับพลังระดับนี้ก่อน ซึ่งน่าจะใช้เวลาประมาณสามเดือนแล้วค่อยเริ่มการดูดซับใหม่"
"หืม เสี่ยวไป๋ เธอจำเป็นต้องนอนด้วยหรือ เห็นปกติก็ร่าเริงตลอดเวลา"ไป๋ฉีกล่าวถามด้วยความแปลกใจ
"ความจริงไม่ต้องนอนก็ได้เจ้าค่ะ แต่การดูนายท่านดูดซับพลังมันน่าเบื่อเกินไป เสี่ยวไป๋ไม่มีอะไรจะทำก็เลยเลือกที่จะนอน"
"โอ้ ถ้างั้นเธอก็นอนต่อไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวฉันออกไปข้างนอกก่อน"กล่าวจบไป๋ฉีก็ปลดล็อกประตูห้องฝึกฝนแล้วเดินออกไป สามวันมานี้เขาไม่รู้ว่าสถานการณ์ด้านนอกเป็นอย่างไรบ้าง ดังนั้นจึงไม่รอช้ารีบเดินไปอาบน้ำ แต่งตัวและออกจากบ้านไปหาพ่อแม่ของตัวเองในทันที ซึ่งแน่นอนว่าแฟนสาวทั้งห้าคนของเขาก็ล้วนแต่อยู่ที่นั่น
เมื่อเดินไปถึงทุกคนต่างพากันหรี่ตามองไป๋ฉีด้วยความประหลาดใจแล้วกล่าวออกมาพร้อมกันอย่างตะกุกตะกักว่า
"ระ ระดับแม่ทัพ!"