เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เมื่อเห็นหยางเฉินปรากฏตัวต่อหน้าเธอ หลินรั่วซีแทบจะลืมหายใจไป รอยยิ้มของเขาทำให้ความเป็นห่วงในใจเธอหายไป แล้วกลับมาแทนที่ด้วยความโกรธและความอับอาย ใบหน้าของเธอเห่อร้อนขึ้นมาเนื่องจากยังเห็นหยางเฉินปลอดภัยดี เธอจึงพูดกับหยางเฉินอย่างเย็นชา

        “ดูเหมือนนายจะปลอดภัยดี”

        “ขอบคุณสำหรับความห่วงใยของภรรยาที่น่ารักของผม ถึงจะเจอปัญหาอยู่บ้างแต่ผมสบายดี”

        ฉันอายจะตายอยู่แล้ว! ข่าวของเอี๋ยนเอี๋ยนเชื่อถือไม่ได้เลยสักหน นี่อาจจะเรียกได้ว่าเป็นวันที่เธออับอายที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้

        รั่วซีที่กำลังโกรธเคืองมาตั้งแต่แรก ในตอนแรกนั้นมีสายของซูจื้อหงโทรมาบอกว่าจะฆ่าสามีของเธอ เธอจึงรีบติดต่อไช่เอี๋ยนที่สถานีตำรวจเพื่อขอความช่วยเหลือโดยทันที ไช่เอี๋ยนเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้รับการร้องเรียนมาจากเพื่อนของเธอ และจากตระกูลฟางกับตระกูลหยวนมาก่อนหน้านี้ ทำให้กรมตำรวจออกคำสั่งส่งกำลังคนออกไปค้นหาทันที จนในที่สุดเธอก็บอกกับหลินรั่วซีว่าพวกเขาอยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองจงไห่

        หลิวรั่วซีได้ยินข่าวจากไช่เอี๋ยนว่ามีคนถูกยิง เธอวางสายลงทันทีแล้วรีบมุ่งหน้ามาโรงพยาบาลอย่างไม่คิดชีวิต บางทีเธอคงคิดว่าคนที่ถูกยิงคือหยางเฉิน

        “นาย... ทำไมมองฉันอย่างนั้น?” หลินรั่วซีพบว่าใบหน้าของหยางเฉินกำลังยิ้มแย้มจนแก้มแทบปริ นั่นทำให้เธอรู้สึกอึดอัดขึ้นมา

        หยางเฉินก้าวเข้าไปหาเธอก้าวหนึ่ง หลินรั่วซีก็ขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างระมัดระวัง

        “ผมไม่ได้จะกินคุณสักหน่อย มาเถอะมา ที่รักของผมกังวลว่าผมจะได้รับอันตราย ช่างน่ารักอะไรเสียขนาดนี้ ขอผมกอดคุณได้มั้ย คุณจะจูบปลอบขวัญผมก็ได้นะ รับรองได้ว่าไม่เสียค่าธรรมเนียมอย่างแน่นอน” หยางเฉินกางแขนออกกว้าง พร้อมกับยิ้มให้เธอด้วยใบหน้าที่หนาดุจกำแพงเมืองอย่างกับว่าคำพูดของเขานั้นเป็นเรื่องถูกต้องและชอบธรรมเสียเต็มประดา

        พยาบาลสองคนที่อยู่บริเวณนั้นแอบหัวเราะคิกคัก เมื่อมองสามีกำลังหยอกภรรยาของเขา

        “นายมันอันธพาล!”

        ต่อหน้าคนอื่นหมอนี่ก็ยังเล่นหูเล่นตากับเธอ หลินรั่วซีที่รู้สึกเห่อร้อนไปทั้งใบหูจ้องหยางเฉินด้วยความโกรธ เธอหันกลับเพื่อที่จะวิ่งหนีไป

        หยางเฉินรู้สึกหดหู่เมื่อหลินรั่วซีกำลังจะจากไป เขาคิดว่าความสัมพันธ์ของเขาและเธอกำลังไปได้ดี แต่กลับถูกขัดจังหวะเพราะเสียงหัวเราะของเหล่าพยาบาลสาว เจ้าตัวจึงหันไปหาพวกเธอทั้งสองคนด้วยความขุ่นเคือง

        “พวกเธอจะหัวเราะกันไปทำไม? เห็นไหมว่าภรรยาของผมเธอกลัวจนหนีไปแล้ว?!”

        สองพยาบาลผู้เคราะห์ร้ายหน้าซีดขาวลงทันใด

        ที่ทางเข้าโรงพยาบาล หลินรั่วซีเดินมาถึงรถเบนท์ลีย์ของเธอ หยางเฉินเห็นว่าภรรยาของเขากำลังจะออกไป จึงเคลื่อนตัวออกไปขวางที่ด้านหน้าเธอไว้

        “หลีกทาง” หลินรั่วซีกลับมาเย็นชาเช่นเดิมกล่าวขึ้น

        “ผมจะหลีกทางให้ ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงผมจริงๆ แต่ผมคิดว่าควรจะบอกคุณถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด”  หยางเฉินยิ้มอย่างขมขื่น เขาประเมินสถานการณ์ต่ำเกินไป ดูเหมือนว่าเรื่องตลกจะทำให้ความรู้สึกของหลินรั่วซีแย่ลง

        “ฉันไม่อยากฟัง อีกอย่างฉันไม่สนใจว่านายจะเป็นอะไรไป ฉันเพียงแค่ต้องการยืนยันเท่านั้นว่านายอยู่หรือตายไปแล้ว ถ้านายยังไม่ตายก็ไม่มีอะไรแล้ว ฉันมีประชุมช่วงบ่ายนี้” หลินรั่วซีกล่าวอย่างไม่มีเยื่อใย

        หยางเฉินถอดถอนใจ ดูเหมือนเรื่องตลกร้ายก่อนหน้าจะย้อนกลับมาทำร้ายเขาเสียแล้ว

        หลินรั่วซีไม่ได้เป็นเหมือนกับภรรยาทั่วไป เธอสตาร์ทรถยนต์เพื่อมุ่งหน้าออกจากโรงพยาบาลทันที

        หยางเฉินยิ้มอย่างขมขื่นพร้อมทั้งส่ายหัว เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกางเกงก่อนจะกดเบอร์ของเฉียงเวย...

        ในขณะเดียวกัน รถคาดิลแลคสีขาวกำลังแล่นไปบนท้องถนน หยางจี้หยูกำลังถือสายคุยกับใครบางคนอยู่ข้างใน

        “พี่ ฉันมีเรื่องจะขอร้อง ฉันอยากให้พี่ออกสั่งทางทหารให้กองทัพบกที่เจียงหนานเคลื่อนไหว รวมทั้งใช้กองทัพเรือปิดล้อมทะเลจงไห่ด้วย” หยางจี้หยูกล่าว

        เสียงตอบกลับดังขึ้นมาจากปลายสาย น้ำเสียงแข็งกร้าวกล่าวขึ้น “พี่ไม่มีปัญหา แต่เธอต้องถามความเห็นจากพ่อเสียก่อนที่จะดำเนินการเรื่องนี้”

        “พ่อรักและเอ็นดูหยวนเย่มาก ท่านจะต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน”

        “อืม... เพราะมีหลานอยู่คนเดียวทำให้ท่านรักหยวนเย่มากจริงๆ”

        “พี่ ฉันไม่รู้ว่าควรพูดเรื่องนี้ดีหรือไม่...” หยางจี้หยูลังเลที่จะกล่าว

        “จี้หยู เราเป็นพี่น้องกันมานานเท่าไรแล้ว เธอสามารถพูดได้ทุกเรื่องไม่จำเป็นจะต้องปิดบังเอาไว้” ชายปลายสายเอ่ยอย่างไม่พอใจ

        “ไม่ใช่อย่างนั้น... พี่... ฉัน... วันนี้ฉันเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง... เขาชื่อหยางเฉิน”

        “...จริงเหรอ? เธอเจอเขาได้อย่างไร?”  เสียงในโทรศัพท์เงียบลงชั่วครู่

        “เขาอยู่กับพี่เมื่อตอนยังเด็ก ความรู้สึกนั้นค่อนข้างจะคล้ายกัน... นั่นทำให้ฉันรู้สึกประหลาดใจอย่างถึงที่สุด" หยางจี้หยูกล่าว

        ในเวลานั้นเสียงปลายสายที่เงียบไปก่อนหน้านี้กล่าวขึ้น "อย่าเพิ่งบอกพ่อเรื่องนี้เด็ดขาด ส่วนเรื่องใช้กำลังทหาร พ่อต้องเข้าใจเป็นอย่างดีแน่ พี่จะช่วยจัดการปิดล้อมทะเลจงไห่ทุกช่องทางให้เอง”

        หยางจี้หยูผ่อนคลายลง เมื่อได้รับการยืนยันเธอจึงวางสายโทรศัพท์ลง

        อีกด้านหนึ่ง หยางเฉินได้โทรศัพท์หาเฉียงเวยเพื่อหารือเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอค่อนข้างที่จะสนใจเรื่องนี้ทีเดียว เธอต้องการที่จะเข้าร่วมสงครามครั้งนี้ด้วยตัวเธอเอง โรสบาร์กำลังเตรียมการใหญ่อยู่ หยางเฉินเองก็จะเดินทางไปที่นั่นในอีกหนึ่งชั่วโมง ก่อนหน้านั้นเขาเลือกที่จะเดินกลับไปที่โรงพยาบาลเพื่อบอกลาถังถังเสียก่อน

        เมื่อมาถึงห้องไอซียู หยางเฉินและหยวนหัวเหว่ยได้บอกกับฟางจงผิงว่าแก๊งหนามแดงนั้น จะสนับสนุนกองกำลังทหารและตำรวจเพื่อทำลายล้างแก๊งตงซิ่งทั้งหมด ทำให้ฟางจงผิงรู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที

        “คุณหยาง หากเรื่องนี้เป็นไปอย่างราบรื่น คุณจะเป็นฮีโร่ของเมืองจงไห่นี้ทันที!” ฟางจงผิงกล่าวต่อ “ผมคิดว่าคุณอาจจะไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้ถังถังก็เกือบจะถูกแก๊งตงซิ่งลักพาตัวไปหลายต่อหลายครั้ง”

        “ผมรู้ นั่นทำให้ผมเข้าใจว่าทำไมคุณถึงดูตื่นเต้นกับเรื่องนี้นัก” หยางเฉินกล่าว

        ฟางจงผิงยังคงพูดต่อด้วยความไม่พอใจ “โจวกวางเหนียนต้องการที่จะลบหลักฐานการกระทำผิดของเขา แต่มันก็ยังต้องทำผ่านขั้นตอนของรัฐบาล ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีคนคอยช่วยเหลือมันอยู่ ซึ่งช่วยให้สามารถลบหลักฐานการกระทำผิดของแก๊งใต้ดินบางส่วนไปได้ แต่มันจะไม่ได้ผลกับที่นี่และกองทัพ มันไม่มีอำนาจพอที่จะทำเช่นนั้น จึงลงมือข่มขู่ฉันด้วยการลักพาตัวถังถัง ฉันจะทำให้มันรู้ว่ามันจะต้องชดใช้สิ่งที่มันทำลงไปขนาดไหน!”

        หยางเฉินยกยิ้มขึ้นกล่าว “ดูเหมือนเลขานุการฟางจะมีความยุติธรรมอยู่เต็มอก บางทีผมก็คิดว่าพวกหัวโบราณบางคนจะชอบทำผิดเพื่อรักษาอำนาจของตัวเองเอาไว้ ดูเหมือนว่าคุณจะไม่ได้เป็นอย่างนั้นสินะ”

        “ฮ่าฮ่า มันก็จริงอย่างที่คุณว่า ถึงผมจะยึดมั่นในตำแหน่งเลขานุการพรรคแต่ก็ต้องวางตัวให้ถูกต้องเช่นเดียวกัน ผมรับไม่ได้ที่จะต้องไปคอยทำงานสกปรกให้กับคนพวกนั้นเพื่อให้ตนเองประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน แน่นอนว่าคนอื่นๆ ก็ไม่ได้มองว่าผมเป็นพวกที่ยุติธรรมเสียเต็มประดา ผมเพียงแค่ยังมีจิตสำนึกแยกแยะชั่วดีอยู่บ้างก็เท่านั้นเอง การกระทำของแก๊งตงซิ่งนั่นปลุกให้ความคิดของผมตื่นขึ้นมา พวกมันจะต้องชดใช้กับเรื่องนี้แน่นอน!”

        หยางเฉินหารือแผนการกับทั้งคู่เล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสองคนจะนำบอดี้การ์ดจากไป เพื่อเตรียมเริ่มแผนการที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

        หยางเฉินเดินเข้าไปในห้องไอซียู ถังถังยังคงอยู่ข้างเตียงของหยวนเย่ไม่จากไปไหน เมื่อเธอได้ยินเสียงฝีเท้าเธอก็ยกหัวขึ้นมามองหยางเฉิน

        “ถังถัง ฉันต้องไปก่อน คืนนี้คงจะดูวุ่นวายมาก ที่นี่มีคนคุ้มกันอยู่มากเช่นกัน มันก็น่าจะปลอดภัยสำหรับเธอ”

        “ลุง หนูรู้ว่าคืนนี้มันจะต้องวุ่นวาย แต่ลุงก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ” ถังถังกล่าว

        “อืม... ฉันไปล่ะ”

        หยางเฉินกำลังจะเดินออกจากห้อง แต่ถังถังก็มาจับเสื้อเขาไว้ก่อน

        “ลุง...”  ถังถังเม้มริมฝีปากแน่น “ลุง หนูคิดว่าถ้าพี่หยวนเย่ไม่ประสบอุบัติเหตุก่อนหน้านี้... หนูคิดว่าหนูตั้งใจจะแต่งงานกับเขา แต่ตอนนี้เขากลับ...”

        “เธอหมายความว่าอะไร?” หยางเฉินหันกลับมาถาม

        “หนูกลัวว่าพี่ใหญ่หยวนจะไม่ตื่นหลังจากผ่านคืนนี้ไป หนูจำได้ว่าแม่อยากให้หนูแต่งงานกับพี่หยวนเย่ หนูเองก็เป็นเพื่อนกับเขามาตั้งแต่สมัยเด็ก นั่นทำให้หนูยอมรับที่จะแต่งงานกับเขาได้” ถังถังกล่าวขึ้นด้วยความเต็มใจ

        ในห้องไอซียูนั้นเงียบเชียบ มีเพียงเสียงแหลมเล็กของถังถังที่ดังขึ้นกับเสียงสูดลมหายใจแผ่วเบาของหยวนเย่เท่านั้น

        หยางเฉินรู้สึกว่าถังถังนั้นดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมากกว่าอดีต คำพูดของเธอทำให้เขารู้สึกประทับใจขึ้นมา

        “เมื่อหนูมีลูก หนูจะบอกกับเขาว่า พ่อของเขานั้นเป็นผู้ชายที่กล้าหาญถึงขั้นที่ยอมสละตนเองเพื่อหนูได้ อีกทั้งยังเป็นคนที่หนูรักมากที่สุดในชีวิต ต่อให้เขาจะจากไปจนเหลือเพียงรูปภาพ เขาก็ยังคงเหลือเกียรติเอาไว้เพื่อให้ผู้คนสรรเสริญ” มุมปากของถังถังยิ้มขึ้น

        “อย่าได้หลงระเริงไปกับความฝันอันสวยงาม” หยางเฉินลูบหัวถังถังไปมา “จงต่อสู้กับความตายที่ใกล้เข้ามา ถ้าหยวนเย่ไม่กล้าตื่นฉันจะเป็นคนปลุกเขาเอง เธอห้ามปล่อยให้เขาตายโดยเด็ดขาด เข้าใจนะ?”

        “อืม! หนูจะไม่ปล่อยให้เขาจากไปแน่!”

        ในขณะเดียวกัน โดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น ปลายนิ้วนางข้างซ้ายของหยวนเย่กำลังกระดิกอยู่เล็กน้อย...