แอบแซ่บ ผัวเพื่อน

บรรยากาศภายในห้องทำงานฝ่ายบัญชีและการเงินที่ตั้งอยู่บนชั้นสองของตึกผู้บริหารเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงหึ่ง ๆ ของเครื่องปรับอากาศที่พ่นลมเย็นเฉียบออกมาอย่างต่อเนื่อง แสงสว่างจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวสะท้อนลงบนกองเอกสารและแฟ้มบัญชีหนาเตอะที่วางเรียงรายอย่างมีระเบียบ ทว่าความเย็นในห้องกลับไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของหญิงวัยสี่สิบเจ็ดปีผ่อนคลายลงได้เลย

มนทิรา เมียหลวงของผู้จัดการธวัชและควบตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายบัญชีของโรงงาน นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่สีเข้ม ใบหน้าของเธอยังคงรักษาความสุขุมราบเรียบไร้ความรู้สึก ทว่าดวงตาเรียวรีภายใต้แว่นสายตากรอบเหล็กกลับวาววับไปด้วยความตึงเครียดและคลางแคลงใจ นิ้วมือที่ประดับด้วยแหวนเพชรเม็ดงามเคาะปากกาโลหะหรูหราราคาแพงลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะช้า ๆ แต่อัดแน่นไปด้วยความกดดัน

หน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าของมนทิราเปิดโปรแกรมบัญชีกองกลางของโรงงานค้างไว้ โดยเฉพาะหมวดหมู่ค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดส่วนตัวและงบสปอนเซอร์กิจกรรมพิเศษของแผนกผลิต เอกสารเบิกจ่ายรายวันหลายรายการที่ระบุเหตุผลว่า "ค่ารับรองลูกค้าต่างชาติเร่งด่วน" และ "เงินสนับสนุนฝ่ายผลิตกรณีพิเศษ" ถูกเรียงซ้อนกันเป็นตึกสูงย่อม ๆ ซึ่งเอกสารทั้งหมดได้รับการลงนามอนุมัติโดยสามีของเธอเอง

ตัวเลขรวมของเงินเบิกจ่ายส่วนตัวและงบพิเศษเหล่านั้นพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติในรอบสามเดือนที่ผ่านมา ยอดเงินรวมสะสมทะยานแตะหลักหลายแสนบาทอย่างรวดเร็วโดยไม่มีการชี้แจงรายละเอียดของร้านค้าหรือเอกสารประกอบการทำธุรกรรมที่ชัดเจนตามมาตรฐานที่เธอเป็นผู้กำหนด มนทิรารู้จักนิสัยของธวัชดี สามีของเธอไม่ใช่คนฟุ่มเฟือยกับเรื่องงาน และไม่มีทางยอมจ่ายเงินก้อนโตขนาดนี้โดยไม่มีผลประโยชน์ลับซ่อนอยู่

กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงราคาแพงที่มีเอกลักษณ์แนวหวานเอียนชวนเคลิบเคลิ้มที่เคยติดแน่นตามเสื้อเชิ้ตของธวัชยามกลับบ้านในระยะหลัง รวมถึงพฤติกรรมการอ้างว่าติดประชุมด่วนจนดึกดื่นลากยาวไปถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ล้วนเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่มนทิรานำมาปะติดปะต่อกันจนเห็นภาพกว้าง เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่ความบกพร่องทางการเงินธรรมดา แต่มันคือกลิ่นอายของการทรยศหักหลังในเชิงชู้สาวที่กำลังจะมาทำลายชีวิตครอบครัวของเธอ

มนทิรากดปุ่มโทรศัพท์สายภายในเพื่อเรียกตัววิภา พนักงานการเงินรุ่นน้องผู้มีหน้าที่รับผิดชอบตรวจสอบเอกสารและโอนเงินเบ็ดเตล็ดเข้าพบทันที รอเพียงไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่หญิงสาวร่างเล็กในชุดฟอร์มพนักงานออฟฟิศจะก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ สีหน้าส่อแววพิรุธและอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด

"ปิดประตูแล้วมานั่งนี่สิ วิภา" มนทิราเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้ปลายนิ้วเลื่อนแฟ้มเอกสารสลิปเงินโอนสามรายการล่าสุดไปตรงหน้าพนักงานรุ่นน้อง

วิภารีบเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างนอบน้อม เธอก้มหน้าหลบสายตาคมกริบของหัวหน้าบัญชีใหญ่ที่จับจ้องมาราวกับจะรีดเอาความจริงออกไปให้หมดสิ้น มือเรียวของวิภากำกระโปรงทำงานแน่นด้วยความประหม่า

"พี่อยากรู้ว่าเอกสารเบิกเงินสดจำนวนเจ็ดหมื่นบาทและอีกห้าหมื่นบาทตรงนี้ ทำไมถึงไม่มีใบกำกับภาษีหรือใบเสร็จรับเงินจากผู้ให้บริการแนบมาเลย?" มนทิราถามช้า ๆ แต่น้ำเสียงนุ่มลึกนั้นกลับทรงอำนาจและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงสันหลัง

"เอ่อ... คือว่า ผู้จัดการธวัชเดินมาสั่งให้หนูโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของแกโดยตรงเลยค่ะพี่มน... แกบอกว่าเป็นเรื่องสำคัญมากที่ต้องจ่ายสดเป็นค่ารับรองนอกรอบ แล้วแกจะนำใบเสร็จมาแนบย้อนหลังให้เองค่ะ" วิภาละล่ำละลักตอบพลางยกมือขึ้นซับเหงื่อที่ซึมตามขมับทั้งที่แอร์ในห้องเย็นฉ่ำ

"แล้วนี่มันผ่านมากี่สัปดาห์แล้วล่ะ? ตั้งแต่รอบแรกที่เบิกไป จนกระทั่งยอดใหม่ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้ ใบเสร็จอยู่ที่ไหน?" มนทิราถามย้ำ แววตาคมกริบจดจ้องมองใบหน้าถอดสีของรุ่นน้องอย่างไม่ลดละ

"หนู... หนูทวงถามผู้จัดการไปแล้วสองครั้งค่ะ แต่ผู้จัดการบอกว่าไม่ต้องห่วง เรื่องนี้แกคุยกับกรรมการผู้จัดการใหญ่แล้ว และบอกให้หนูทำจ่ายไปก่อนเลย ไม่ต้องซักไซ้ให้มากความ..." วิภาตอบเสียงสั่นเครือ รู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ท่ามกลางศึกสงครามระหว่างเมียหลวงผู้กุมอำนาจเงินกับผู้จัดการใหญ่ผู้กุมอำนาจบริหาร

มนทิราหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเหยียดหยันและเย็นยะเยือก เธอเข้าใจสถานการณ์ทุกอย่างกระจ่างชัดแล้ว ธวัชกำลังใช้ช่องโหว่ของอำนาจในมือเพื่อผันเงินกองกลางออกไปเปย์ชู้รัก และเด็กสาวที่เป็นข่าวลือหนาหูในแผนกผลิตคนนั้นคงเป็นปลายทางของเงินก้อนนี้ไม่ผิดแน่

"เอาล่ะ วิภา พี่เข้าใจแล้วว่าเธอทำตามหน้าที่และทำตามคำสั่งผู้จัดการ..." มนทิราเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าที่ผ่านการแต่งแต้มมาอย่างดี

"แต่นับตั้งแต่วันนี้และวินาทีนี้เป็นต้นไป เอกสารการเบิกจ่ายเงินสดส่วนตัว ค่ารับรอง หรือแม้กระทั่งงบกิจกรรมใด ๆ ของแผนกผลิตทั้งหมด ถ้าไม่มีลายเซ็นอนุมัติกำกับร่วมจากฉันโดยตรง ห้ามทำการจ่ายเงินออกไปเด็ดขาด แม้แต่บาทเดียวก็ไม่ได้ เข้าใจไหม?" มนทิราออกคำสั่งเด็ดขาด น้ำเสียงหนักแน่นไร้ข้อโต้แย้ง

"ขะ... เข้าใจแล้วค่ะพี่มน หนูจะทำตามที่พี่สั่งอย่างเคร่งครัดค่ะ" วิภารีบรับคำด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นจากความกดดัน ก่อนจะขอตัวและรีบเดินออกจากห้องทำงานไปทันที ทิ้งให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง

มนทิราหมุนเก้าอี้หันหน้าออกไปมองกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นพื้นที่ส่วนการผลิตและโกดังสินค้าด้านล่างอย่างครุ่นคิด มือเรียวสวยกำปากกาหรูแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาตามหลังมือ ความโกรธแค้นในอกพลุ่งพล่านราวกระแสน้ำเดือด แต่เธอก็สะกดมันไว้ด้วยสติปัญญาและเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงที่ผ่านโลกมามาก

"ธวัช... คุณคิดว่าคุณจะใช้เงินที่ฉันอุตส่าห์คุมและช่วยบริหารไปบำเรอเด็กคราวลูกได้สบาย ๆ งั้นเหรอ? ฉันจะลากคอคุณกับนังแพศยานั่นมาแฉให้หมดตัวเลยคอยดู" มนทิรากระซิบกับสายลมเย็นเยียบในห้อง สายตาจับจ้องไปยังทิศทางของอาคารผลิตอย่างคาดโทษและเตรียมพร้อมจะทำลายศัตรูเงียบ ๆ

---

ตัดมาที่ค่ำคืนอันเงียบสงัดภายในห้องพักเช่าขนาดกลางแถบชานเมืองรอบนอกโรงงาน บรรยากาศภายในห้องนอนแคบ ๆ อบอวลไปด้วยความอับชื้นและกลิ่นแป้งเย็นจาง ๆ แสงสว่างสลัวจากเสาไฟริมถนนภายนอกลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาพาดผ่านร่างสองร่างบนเตียงนอนขนาดห้าฟุต

เสียงพัดลมติดผนังเครื่องเก่าส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่องช้า ส่งเสียงครางเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญเป็นระยะ ชัย หัวหน้างานควบคุมไลน์ผลิตนอนหลับลึกอยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงกรนสม่ำเสมอด้วยความเหนื่อยล้าสะสมจากการทำงานในกะกลางวัน ทว่าก้อยที่นอนเคียงข้างกลับนอนลืมตาโพลงจ้องมองเพดานห้องท่ามกลางความมืดมิด

หัวใจดวงน้อยของก้อยเต้นระรัวแรงระคนไปด้วยความขมขื่นใจที่คอยกัดกินอกมาตลอดทั้งวัน ความคลางแคลงใจและหวาดระแวงในตัวคนรักพุ่งสูงจนถึงขีดสุด พฤติกรรมของชัยเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนในรอบเดือนนี้ เขาหวงแหนโทรศัพท์มือถือราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต ไม่เคยปล่อยให้มันห่างตัว แม้กระทั่งตอนเข้าห้องน้ำก็ยังต้องถือเข้าไปด้วย

ชัยเคยเป็นคนที่ซื่อสัตย์ อบอุ่น และไม่มีความลับใด ๆ ต่อเธอ รหัสผ่านโทรศัพท์มือถือของเขาเธก็เป็นคนตั้งให้เองกับมือเพื่อความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ทว่าภาพเหล่านั้นดูเหมือนจะกลายเป็นอดีตที่เลือนรางลงไปทุกที

มือเรียวบางของก้อยค่อย ๆ ขยับเคลื่อนไหวใต้ผ้าห่มผืนหนาอย่างระมัดระวังที่สุด ลมหายใจของเธอถูกสะกดให้เบาบางเพื่อไม่ให้ชายหนุ่มข้างกายรู้สึกตัว นิ้วมือที่สั่นระริกเอื้อมไปแตะสมาร์ทโฟนของชัยที่เสียบสายชาร์จทิ้งไว้ตรงหัวเตียงอย่างแผ่วเบาจนไร้เสียงสะเทือน

เธอดึงโทรศัพท์เครื่องนั้นเข้ามาหาตัวช้า ๆ นิ้วมือสั่นเทาขณะกดปุ่มสวิตช์เปิดหน้าจอ แสงสีขาวนวลสว่างวาบขึ้นมาสะท้อนใบหน้าซีดเซียวที่ปราศจากเครื่องสำอางของก้อย ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวังและความกลัวปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก

ก้อยสไลด์หน้าจอเพื่อกรอกรหัสผ่านสี่ตัวอันคุ้นเคยที่เป็นวันครบรอบรักกันของทั้งคู่ ทว่าทันทีที่เธอกดตัวเลขตัวสุดท้ายลงไป หน้าจอโทรศัพท์กลับสั่นสะท้านพร้อมกับการแจ้งเตือนสีแดงเด่นหราว่า "รหัสผ่านไม่ถูกต้อง กรุณาลองใหม่อีกครั้ง"

หัวใจของก้อยหล่นวูบดิ่งลงสู่ความว่างเปล่า มือสั่นระริกจนเกือบจะปล่อยโทรศัพท์ร่วงหล่นลงกับพื้นฟูกนอน ชัยเปลี่ยนรหัสผ่านจริง ๆ ด้วย เขาลบเลือนวันสำคัญของเราสองคนออกไปเพื่อปิดกั้นไม่ให้เธอเข้าไปรับรู้ความลับโสมมที่เขาซุกซ่อนไว้ น้ำตาแห่งความน้อยใจและเคียดแค้นรินไหลลงมาตามแก้มอย่างห้ามไม่อยู่

ในขณะที่ก้อยกำลังสับสนมึนงงและพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ชัยก็พลิกตัวกลับมาทางเธอ ลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดลาดไหล่บาง ก้อยสะดุ้งตัวโยน รีบสอดโทรศัพท์มือถือซ่อนไว้ใต้หมอนแล้วแสร้งหลับตานิ่งสนิททันทีเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า

ทว่าชัยไม่ได้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล เขายังคงหลับลึกด้วยความอ่อนเพลีย หากแต่ริมฝีปากหนาของเขากลับขยับละเมอส่งเสียงพึมพำแผ่วเบาออกมาท่ามกลางความเงียบงัน...

"อ้อย... อ้อยจ๋า... อุ่นเหลือเกิน... อ้อย..."

คำละเมอนั้นดังชัดเจนและบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของก้อยราวกับใบมีดโกนที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม ร่างกายของเธอแข็งทื่อชาไปหมดทั้งร่างตั้งแต่หัวจรดเท้า ความสงสัยและความกังขาในตัวน้ำอ้อย เพื่อนสนิทร่วมงานไลน์ผลิตเดียวกันที่เธอไว้ใจที่สุด พลันปรากฏชัดเจนจนไม่มีข้อสงสัยหลงเหลืออีกต่อไป

ก้อยนอนนิ่ง น้ำตาไหลพรากกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปากเพื่อสะกดเสียงกรีดร้องและแรงโทสะที่กำลังจะปะทุออกมา เธอเจ็บปวดแสนสาหัสที่ถูกเพื่อนรักหักหลังและถูกคนรักปันใจไปให้ผู้หญิงคนอื่นลับหลังเธออย่างเลือดเย็น

ภาพมารยาของน้ำอ้อยที่มักจะเข้ามาพูดคุยออเซาะกับชัยในไลน์ผลิตด้วยท่าทางสนิทสนมเกินเลย รวมถึงสายตาที่มีเลศนัยของทั้งคู่ที่เคยผ่านตาเธอไป วนเวียนกลับเข้ามาตอกย้ำความโง่เขลาของตัวเอง ก้อยนอนทนทรมานอยู่บนเตียงจนกระทั่งแสงอาทิตย์รุ่งเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ทว่าจิตใจของเธนั้นมืดมิดและเต็มไปด้วยพายุร้ายที่รอวันระเบิดออก

---

เช้าวันต่อมาที่แผนกผลิตของโรงงาน บรรยากาศยังคงวุ่นวายคึกคักเหมือนเช่นทุกวัน พนักงานโรงงานในชุดฟอร์มสีกรมท่าและกางเกงสแล็กสีเข้มต่างยืนออกันอยู่หน้าบอร์ดประกาศข่าวสารประจำแผนกผลิต เสียงซุบซิบนินทาและเสียงหัวเราะอย่างมีเลศนัยลอยละล่องไปทั่วบริเวณทางเดิน

ก้อยเดินลากเท้าเข้ามาในแผนกด้วยความเหนื่อยล้า ขอบตาของเธอหมองคล้ำและแดงช้ำจากการไม่ได้นอนเกือบทั้งคืน ทันทีที่เธอปรากฏตัว พนักงานร่วมงานหลายคนก็หันมามองด้วยสายตากึ่งเวทนากึ่งสมน้ำหน้า บางคนก็สะกิดแขนเพื่อนข้าง ๆ ให้หันมามองเธอ

"ก้อย... มาดูนี่สิ ประกาศใหม่เพิ่งติดเมื่อกี้เอง" พนักงานรุ่นพี่ร่วมไลน์รีบจูงแขนก้อยให้ก้าวแทรกกลุ่มคนเข้าไปดูใบประกาศกระดาษเอสี่สีขาวที่มีตราประทับสีแดงเด่นชัด

ใบอนุมัติการเลื่อนตำแหน่งลงนามโดยผู้จัดการธวัช ระบุอย่างชัดเจนว่าแต่งตั้ง "นางสาวน้ำอ้อย" ขึ้นดำรงตำแหน่งผู้ช่วยควบคุมไลน์ผลิต ทำหน้าที่ตรวจสอบงานขั้นสุดท้ายและจัดสรรโควตาวันหยุดของพนักงานปฏิบัติการทั้งหมด ซึ่งเป็นตำแหน่งที่อยู่ใต้การดูแลของหัวหน้าชัยโดยตรง

ก้อยยืนนิ่งอึ้งจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นราวกับกระดาษแผ่นนั้นเป็นปีศาจร้ายที่กำลังฉีกทึ้งหัวใจของเธอ ความรู้สึกชาริ้วแล่นผ่านจากสมองลงสู่ปลายเท้า น้ำอ้อยเพิ่งย้ายเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ฝีมือการทำงานและชั่วโมงบินก็น้อยกว่าพนักงานรุ่นพี่อีกหลายคน แต่กลับได้เลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วข้ามหน้าข้ามตาทุกคนไปอย่างไม่โปร่งใส

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนร่วมงานดังขึ้นรอบตัวเธออย่างไม่เกรงใจ:

"ดูสิ... ได้ดีเพราะเต้าไต่แท้ ๆ คืนก่อนเห็นเดินเข้าห้องผู้จัดการธวัชตอนหลังเลิกงานด้วยนะ"

"ใช่เลย แล้วดูสิ หัวหน้าชัยก็ประเมินผลงานให้อันดับหนึ่งตลอด ทั้งที่นังนั่นลาบ่อยจะตาย น่าสงสารก้อยจริง ๆ โดนสวมเขาคาตาแถมเพื่อนรักยังคาบตำแหน่งไปกินอีก"

ก้อยกำมือแน่นเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บแปลบ ความเจ็บปวดทางกายไม่ได้ครึ่งของความช้ำชอกใจที่กำลังทบทวนสถานการณ์ทั้งหมดอย่างเยือกเย็น ชัยที่ละเมอชื่อน้ำอ้อย รหัสโทรศัพท์ที่ถูกเปลี่ยน และตำแหน่งงานใหม่ของเพื่อนสนิทที่เพิ่งสยายปีกขึ้นมามีอำนาจในแผนก

"ยินดีด้วยนะคะพี่ก้อย... ต่อไปนี้อ้อยคงต้องมาร่วมงานกับหัวหน้าชัยบ่อยขึ้น พี่ก้อยคงไม่ว่าอะไรอ้อยใช่ไหมคะ?" เสียงออดอ้อนอ่อนหวานที่เธอเกลียดแสนเกลียดดังขึ้นจากด้านหลัง

ก้อยหันกลับไปเผชิญหน้ากับน้ำอ้อยที่เดินนวยนาดเข้ามาหาด้วยท่าทางจีบปากจีบคอ เสื้อฟอร์มของน้ำอ้อยถูกปรับแต่งให้รัดรูปตึงเปรี๊ยะจนเห็นหน้าอกหน้าใจขาวผ่องอวบอัดสะบึมบดเบียดกันแทบทะลัก คอเสื้อกว้างลึกเผยเนินเนื้อนวลเนียนเตะสายตาผู้ชายทุกคนที่เดินผ่าน

น้ำอ้อยส่งรอยยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ แววตากลมโตฉายแววเย้ยหยันและสะใจลึก ๆ ที่สามารถก้าวข้ามหัวเพื่อนสนิทขึ้นไปอยู่อีกระดับหนึ่งได้ด้วยมารยาและร่างกายที่เธอใช้แลกมาอย่างคุ้มค่า

"อ้อยเก่งมากเลยนะ... ยินดีด้วยกับตำแหน่งใหม่ หวังว่าจะทำงานร่วมกับชัยได้ดีไม่มีปัญหา" ก้อยฝืนยิ้มตอบ น้ำเสียงพยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจอยากจะกระชากหน้ากากนังงูพิษตัวนี้ใจจะขาด

"ขอบคุณค่ะพี่ก้อย อ้อยก็แค่โชคดีนะคะที่ผู้จัดการธวัชกับหัวหน้าชัยท่านเห็นแววในตัวอ้อย... ต่อไปนี้คงต้องเหนื่อยขึ้นเยอะเลยล่ะค่ะ" น้ำอ้อยพูดแสร้งบ่นพลางขยับสายสร้อยทองคำเส้นบางที่คอระหง แววตาของหล่อนส่งสัญญาณชัยชนะอย่างชัดแจ้ง

ก้อยจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เดียงสานั้นด้วยความเงียบงัน ความสัมพันธ์ของเพื่อนรักพังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความพยาบาทและแผนการที่ก้อยกำลังร่างขึ้นในหัวอย่างเงียบกริบเพื่อรอวันทวงคืน

---

ยามเลิกงานในช่วงหัวค่ำ ท้องฟ้าด้านนอกมืดมิดรวดเร็วผิดปกติเนื่องจากพายุฝนตั้งเค้า ลมพัดกระโชกแรงหอบเอาฝุ่นละอองและใบไม้แห้งปลิวว่อนไปตามถนนหน้าโรงงาน บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและหวาดระแวงคล้ายพายุร้ายที่กำลังจะถล่มลงมา

ก้อยแสร้งทำเป็นเก็บกระเป๋าและเอ่ยปากบอกเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ว่าจะรีบกลับไปทำกับข้าวรอชัยที่ห้องพัก ทว่าหลังจากเดินพ้นประตูโรงงาน เธอกลับเดินอ้อมไปยังซอกมุมตึกใกล้กับลานจอดรถยนต์ส่วนบุคคลของระดับหัวหน้างานและผู้บริหาร

เธอซ่อนตัวอยู่ในเงามืดหลังตู้คอนเทนเนอร์เก็บอุปกรณ์ก่อสร้าง สายตาจดจ้องมองไปยังลานจอดรถอย่างไม่วางตา ความหนาวเย็นของลมฝนพัดปะทะร่างจนสั่นสะท้าน แต่ไฟแค้นในใจยังคงแผดเผาให้เธอยืนหยัดเฝ้ารออย่างอดทน

ไม่นานนักร่างอวบอัดของน้ำอ้อยก็ก้าวเดินนวยนาดออกมายังรถมอเตอร์ไซค์ของตนเอง หล่อนก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือยิ้มหวานราวกับกำลังคุยกับใครบางคนด้วยความสุขใจ จากนั้นชัยก็เดินตามออกมาจากทิศทางของอาคารฝ่ายผลิต

ชัยกวาดสายตามองไปรอบลานจอดรถอย่างระแวดระวัง ท่าทางลุกลี้ลุกลนเหมือนคนมีความผิดที่กลัวคนมองเห็น ก่อนที่เขาจะสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาน้ำอ้อยที่ยืนรออยู่ข้างรถมอเตอร์ไซค์

แม้บริเวณนั้นจะมีแสงไฟนีออนสลัวส่องสว่าง แต่ก้อยที่แอบซุ่มมองอยู่ก็เห็นทุกการกระทำอย่างชัดแจ้ง ชัยขยับเข้าไปใกล้ชิดจนหัวไหล่แทบเกยกัน สายตาของเขาจ้องมองใบหน้าและริมฝีปากของน้ำอ้อยด้วยความลุ่มหลงรักใคร่ แววตาเสน่หาเช่นนั้นคือสิ่งที่ก้อยไม่ได้รับจากเขามานานหลายเดือนแล้ว

ชัยเอื้อมมือไปจับต้นแขนขาวเนียนของน้ำอ้อยเบา ๆ ท่าทางเหมือนการปลอบโยนและออดอ้อนกระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง น้ำอ้อยหัวเราะคิกคักบิดตัวไปมาอย่างน่าหมั่นไส้ ก่อนที่หล่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดปฏิทินบางอย่างให้ชัยดูแล้วพยักหน้าตกลงกันอย่างรู้กันเพียงสองคน

ภาพความใกล้ชิดและการสมรู้ร่วมคิดตบตาทำร้ายจิตใจทำให้ก้อยถึงกับหายใจติดขัด มือบางที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเจ็บปวดไม่เท่ากับความทรมานในใจที่เหมือนถูกเฉือนเนื้อออกทีละชิ้น ความไว้ใจถูกทำลายจนไม่มีชิ้นดี

ก้อยกลืนน้ำตาและความแค้นลงคอสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้อยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ เธอรู้ว่าหากกระโตกกระตากไปตอนนี้จะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบและจับมือใครดมไม่ได้ เธอจึงรีบเดินกึ่งวิ่งออกจากมุมมืดลัดเลาะกลับห้องพักเพื่อไปถึงก่อนที่ชัยจะกลับมา

เมื่อถึงห้องพักที่มืดสลัว ก้อยนั่งเงียบ ๆ อยู่บนโซฟาตัวเก่ากลางห้องโดยไม่เปิดไฟ รอจนกระทั่งได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถของชัยแล่นเข้ามาจอดด้านล่างและเสียงฝีเท้าขยับขึ้นบันไดมายังห้องพัก

ชัยเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทีเหนื่อยล้าตามปกติ แสร้งทำเป็นทักทายก้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ก้อย ทำไมไม่เปิดไฟล่ะ? วันนี้พี่เหนื่อยมากเลย งานที่ไลน์ผลิตยุ่งสุด ๆ ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ"

ชัยโยนโทรศัพท์มือถือเครื่องสีเข้มลงบนโต๊ะอาหารเตี้ยหน้าทีวีอย่างเคยชิน ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวก้าวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เสียงประตูปิดลงตามด้วยเสียงสายน้ำจากฝักบัวที่ไหลกระทบพื้นดังซ่าเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ก้อยจ้องมองไปยังโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นที่วางเด่นหราอยู่บนโต๊ะราวกับเป็นกล่องปีศาจแพนโดร่า แสงไฟหน้าจอสว่างวาบขึ้นมาพร้อมเสียงเตือนข้อความสั้น ๆ ของแอปพลิเคชันสนทนาที่ก้อยคุ้นเคยดี

หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวเร็วประหนึ่งเสียงกลองศึก ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและหวาดกลัวปะปนกันจนแทบจะหมดลมหายใจ ลมพายุภายนอกเริ่มพัดกระหน่ำจนกระจกหน้าต่างสั่นสะท้านสะท้อนอารมณ์เบื้องลึกของเธอ

ก้อยก้าวเดินออกจากโซฟาอย่างเชื่องช้าแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เกิดเสียงฝีเท้า เธอมาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะ สายตาจับจ้องไปที่ประตูห้องน้ำที่ยังคงมีเสียงน้ำฝักบัวไหลอย่างต่อเนื่อง ก่อนจะหันกลับมามองสมาร์ทโฟนตรงหน้า

มือเรียวบางสั่นระริกยื่นไปหยิบโทรศัพท์มือถือของชัยขึ้นมาไว้ในอุ้งมือ แสงหน้าจอยังสว่างโรจน์รอคอยการตอบรับ ก้อยสูดลมหายใจเข้าลึกรวบรวมความกล้าและเตรียมพร้อมจะกดลองใส่รหัสผ่านใหม่เพื่อเปิดเผยความลับและหลักฐานการทรยศหักหลังของชัยและน้ำอ้อยให้กระจ่างแก่สายตาในค่ำคืนนี้

พายุฝนด้านนอกเริ่มตกลงมากระทบหลังคาสังกะสีส่งเสียงดังสนั่นสะเทือน เปรียบเสมือนพายุอารมณ์ความแค้นในจิตใจของก้อยที่พร้อมจะทำลายล้างภาพฝันอันสวยงามให้แหลกสลายลงในวินาทีถัดไป...