ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 37

        รอฟังข่าวดี 

        จางหยวนกลับมาสนใจเกี่ยวกับเรื่องงานส่วนของตนเองหลังจากที่พบเจอเสิ่นเหยียนในตอนนี้ก็ได้รู้แล้วว่าคนผู้นั้นมีนิสัยที่ไม่น่าคบหาจริงๆ

        ในตอนแรกเขาพยายามยื่นข้อเสนอให้กับมันเพื่อที่จะให้มันเสนอผลประโยชน์ให้

        แต่หลังจากที่ได้ลองสนทนากันและมองดูถึงท่าทางและก็วิธีการเขาเองก็มองเห็นว่ามันไม่น่าคบเอาซะเลย

        จางหยวนเลยคิดว่าในตอนนี้ตัวของเขาแล้วก็มันคงจะไม่มีทางที่จะร่วมมือกันได้อย่างแน่นอน

        และมันก็ทำให้จางหยวนเข้าใจด้วยว่าเหตุใดในช่วงประมาณหลายปีหลังมานี้ผู้คนส่วนใหญ่ต่างให้ความสนใจเกี่ยวกับการค้าขายร่วมกับตระกูลโม่มากกว่า

        มองดูจากแนวทางของมันแล้วการค้าขายของคนผู้นี้มุ่งเน้นแนวทางหาผลประโยชน์ให้กับตนเองโดยการกดขี่ผู้อื่นแน่นอนว่ามันไม่ใช่นิสัยของคู่ค้าที่ดี

        เพราะแบบนั้นเมื่อเทียบกับตระกูลโม่ที่ตอนนี้ทำการค้าขายอย่างโปร่งใสไม่กดขี่ผู้อื่นย่อมเป็นทางเลือกที่ดีกับผู้คน

        จางหยวนลงแรงปลูกผักวิญญาณอย่างแข็งขันในตอนนี้สวนผักวิญญาณของเขาเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

        โดยทำการขยับขยายสวนผักวิญญาณให้มากขึ้นแล้วก็ยิ่งทำให้สวนผักวิญญาณของเขามีผลกำไรมากขึ้นด้วยเช่นเดียวกัน

        สวนผักวิญญาณในตอนนี้ที่ปลูกอยู่ภายในที่ดินเขาสามารถทำการดูแลพวกมันได้

        ยังคงอยู่ในขอบเขตการดูแลที่ไม่หนักหนาเกินไปสำหรับการลงแรงทำเพียงแค่สี่คน 

        จางหยวนก็เฝ้ารอลึกลึกภายในใจเขากำลังเฝ้ารอถึงผลลัพธ์จากกับดักที่ตนเองวางเอาไว้ว่ามันจะส่งผลออกมาร้ายแรงขนาดไหน

        ….

        ผ่านไปหลายวันหลังจากที่ได้สนทนากับผู้นำของตระกูลเสิ่น 

        ในตอนนี้ผ่านมาได้ประมาณหกถึงเจ็ดวันหลังจากวันนั้นจางหยวนรอข่าวของพวกมันอย่างต่อเนื่อง

        มันทำให้เขาได้ล่วงรู้ว่าตอนนี้พวกมันธรรมการนำที่ดินบางแปลงปลูกผักวิญญาณพวกนั้นตามสูตรที่เขาให้

        พวกมันถึงกับลงทุนลงแรงนำเอาที่ดินที่ว่างเปล่าของตนเองลงเงินและก็ทำการปลูกผักวิญญาณอีกหลายแปลง

        จางหยวนนั่งอยู่บริเวณด้านหน้าบ้านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยิ้มแย้ม

        หย่งคังเดินเข้ามาใกล้ๆหลังจากที่ออกไปล่าสัตว์ภายในป่ามา

        ในตอนนี้สวนผักวิญญาณของพวกเขามันจะเหนื่อยเพียงแค่ตอนลงเมล็ดและก็ตอนเก็บเกี่ยวเท่านั้น

        ถ้านอกจากพวกนี้แล้วแน่นอนว่าส่วนใหญ่เวลาในการดูแลมันก็น้อยเป็นอย่างมากเพียงแค่ต้องรดน้ำพวกมันอย่างสม่ำเสมอ

        เลยพอจะมีเวลาว่างหย่งคังเองก็เข้าไปล่าสัตว์ภายในป่าอยู่เป็นประจำ

        ในวันนี้เขาล่าได้เป็นหมูป่าตัวใหญ่เดินกลับมามองเห็นจางหยวนกำลังนั่งยิ้มจึงถามขึ้น“ เจ้ากำลังนั่งยิ้มอันใดมีเรื่องอันใดที่น่ายินดี?”

        “ หรือว่ากำไรในการค้าขายผักวิญญาณเพิ่มมากขึ้นอย่างงั้นรึ?”

        “ แน่นอนว่าไม่ใช่แต่ในตอนนี้ที่กำลังยิ้มเป็นเพราะว่าข้าได้ยินข่าวว่าตระกูลเสิ่นพวกมันลงทุนลงแรงนำเอาที่ดินหลายสิบหมู่ไปทำการเปิดแปลงผักวิญญาณเพื่อที่จะปลูกผักวิญญาณ”

        “ ลองคำนวณเล่นๆดูแล้วที่ดินของพวกมันหลายสิบหมู่เกรงว่าคงจะต้องลงทุนลงแรงหมู่และไม่ต่ำกว่ายี่สิบคำนึงอย่างแน่นอน” จางหยวนพูดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

        ในตอนนี้พวกมันคงจะสูญเสียเงินในการลงทุนไปแล้วหลายสิบหรือหลายร้อยอันหนึ่ง

        แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีของเขาเมื่อคิดจินตนาการถึงใบหน้าของพวกมันที่กระอักเลือดหลังจากมองเห็นว่าวิธีการปลูกผักวิญญาณของตนเองผิดจางหยวนก็ยิ้มอย่างสนุก

        หย่งคังถอนหายใจเฮือกใหญ่ “นั้นสินะข้าเองก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าพวกมันลงทุนนำเอาที่ดินหลายหมู่ของตนเองไปทำการเพาะปลูก  ”

        “ มองดูแล้วพวกมันคงจะสูญเสียเงินเป็นจำนวนมากและเพราะแบบนั้นเมื่อพวกมันสูญเสียเงินเป็นจำนวนมากความแค้นทั้งหมดก็จะมาลงที่เจ้ายังไงล่ะ”

        “ ฮ่าๆๆๆ ยิ่งแค้นมากเท่าไหร่ยิ่งดีข้าชอบเป็นอย่างมากเวลาคนเราจะปฏิบัติอันใดหรือว่าจะทำอันใดโดยการผลักดันด้วยความแค้นมันรู้สึกสนุกดี ”

        “ ถึงแม้ว่าพวกมันจะเป็นตระกูลใหญ่ที่ร่ำรวยอยู่ภายในเมืองแห่งนี้มาหลายสิบปีหรือหลายรุ่นค่าก็ไม่สนใจหรอก”

        “ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการของข้าจะมองดูสิในตอนนี้ข้าคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าพวกมันจะทำการปลูกผักวิญญาณโดยที่ไม่ตรวจสอบสูตรของตนเองเพราะว่าพวกมันโลก  ”

        “ แล้วมันเองก็เป็นเช่นนั้นนี่ถือเป็นข้อพิสูจน์ว่าพวกมันไม่ได้ฉลาดไปกว่าพวกเราขอเพียงแค่คาดการณ์ให้ชัดเจนพวกเราเองก็มีสิทธิ์ที่จะชนะมัน ” จางหยวนพูดอธิบาย 

        “ ถึงจะพูดแบบนั้นก็เถอะแต่ว่าการเอาชนะหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของภายในเมืองแห่งนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายดายเลยนะ ”

        “ เอาน่าเจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลกว่าพวกมันจะรู้ว่าตนเองสูญเสียเงินให้กับความโง่ของพวกมันก็คงจะใช้เวลาอีกประมาณหนึ่งเดือน”

        “ จนถึงในตอนนั้นข้าคิดว่าข้าสามารถรับมือกับพวกมันได้ ” จางหยวนอยู่อยู่เปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ภายในจิตใจก็ลุกไหม้ขึ้นมา

        ในตอนนี้สัญชาตญาณการต่อสู้ภายในร่างกายของตนเองมันถูกกระตุ้นจากการสนทนากับคน

        จางหยวนรู้สึกอยากจะสั่งสอนพวกมัน 

        ในตอนแรกคิดว่าจะทำธุรกิจภายในเมืองแห่งนี้อย่างเงียบๆพยายามค่อยๆเก็บเกี่ยวไปเรื่อยๆแต่ผู้ใดจะคิดเล่าว่าในตอนนี้มันจะเป็นแบบนี้ 

        หย่งคังมองเห็นใบหน้าที่จริงจังของจางหยวนเขาไม่คิดจะห้าม

        หลังจากที่ได้อยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานานจึงพอจะเชื่อใจเด็กหนุ่มผู้นี้ได้ว่าอย่างไรเสียเขาก็ไม่ทำให้เสียการใหญ่อย่างแน่นอน

        เป้าหมายของพวกเขาใหญ่กว่าที่คิดเอาไว้แน่นอนว่าจะมาพลาดท่าตรงนี้

        หย่งคังสนทนาเกี่ยวกับเรื่องนั้นและก็พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “จริงสิข้าเองก็ลืมบอกไปตอนนี้ภายในเมืองอีกประมาณสองวันจะมีการจัดงานใหญ่ขึ้น ”

        “ งานใหญ่อย่างงั้นหรอเป็นงานอะไร? ”

        “ ข้าคิดว่างานในครั้งนี้ถูกจัดขึ้นมาน่าจะเหมาะกับเจ้าด้วยมันคืองานเทศกาลวรรณกรรม ” 

        จางหยวนแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ 

        “ หมายความว่ายังไงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีงานเทศกาลเช่นนี้ด้วย ”

        “ มันเป็นงานที่ถูกจัดขึ้นมาทุกๆสี่ปีของภายในเมืองแห่งนี้ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในงานเทศกาลที่เรื่องชื่อของเมืองจินหยวนเลยทีเดียวโดยภายในงานจะมีพวกวรรณกรรมมาก ”

        “ ไม่ว่าจะเป็นบทกวีตัวอักษรหรือว่าภาพวาดล้วนแล้วถูกนำมาแสดงให้ผู้คนนั้นได้ชมกันภายในงานแห่งนั้น ”

        “ คนที่จัดงานเทศกาลนี้ขึ้นมาตั้งแต่ก็คือผู้นำตระกูลสวีเขาเป็นคนที่ชื่นชอบงานวรรณกรรมเป็นอย่างมากโดยเฉพาะงานเกี่ยวกับเรื่องพวกภาพวาดชื่นชอบมากกว่าผู้นำของตระกูลโม่เสียอีก  ”

        “ เจ้าเองก็ชื่นชอบงานศิลปะและก็ยังสามารถรังสรรค์งานศิลปะที่งดงามออกมาได้เหตุใดไม่ลองไปเข้าร่วมดูเล่าบางทีถ้างานของเจ้าถูกแสดงโชว์ภายในสถานที่แห่งนั้นอาจมีผู้คนทำการซื้อมาในราคาสูงก็ได้เพราะว่ามันมีการประมูลภาพวาดภายในงานด้วย  ”

        หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นมุมปากของจางหยวนยกยิ้ม “ฟังดูแล้วน่าสนใจดี!!! ” 

        “ โดยทั่วไปมีงานวาดถูกจัดแสดงภายในสถานที่อย่างนั้นมากหรือไม่ ”

        “ แน่นอนว่ามากเพราะว่ามันถูกจัดขึ้นโดยหลายปีจัดขึ้นสักครั้งเลยมีผู้คนมากมายเดินทางเข้ามาเพื่อที่จะมาเยี่ยมชม ”

        “ งานวาดหรือว่างานวรรณกรรมต่างๆก็ถูกนำมาจัดแสดงภายในสถานที่แห่งนี้อีกมากมาย”

        “ แล้วมันก็ยังเป็นสถานที่ที่ทำให้จิตกรที่กำลังเรื่องชื่ออยู่ภายในยุคสมัยนี้เป็นที่รู้จักอีกด้วย ”

        “ ก่อนหน้านี้นักวาดภาพหลายคนไม่มีชื่อเสียงแต่เมื่อนำเอาภาพวาดมาแสดงภายในงานและถูกประมูลออกไปในราคาสูงหลังจากนั้นไม่นานเขาก็เป็นที่รู้จักและก็กลายเป็นจิตรกรชื่อดัง ”

        “ จะเอาเป็นคนที่มีพรสวรรค์เหตุใดไม่ลองเข้าร่วมดูเล่า” หย่งคังมองเห็นว่าเขามีความสามารถในด้านการวาดภาพ 

        “ งานถูกจัดขึ้นเมื่อไหร่? ” จางหยวนถาม

        “ อีกห้าวันข้างหน้า  ”

        หลังจากได้ยินเช่นนั้นจางหยวนก้มใบหน้าเล็กน้อยคิดบางอย่าง “เข้าใจแล้วน่าจะทันอยู่ ยังพอมีเวลา ”

        จบบท