ราชันมารศักดิ์สิทธิ์

บทที่ 44 แก่นโลหิตอสูร 19,000 แก่นขัดเกลาร่างกาย

“ข้า ข้าจะไม่ปล่อยมันไป!" เลี่ยเทานอนอยู่บนพื้น บาดแผลบริเวณอกยังคงมีเลือดไหลริน ชายหนุ่มกัดฟันแน่นและมองไปทางสหาย ที่ยังคงหวาดกลัว “เจ้า… เจ้ามันไร้ประโยชน์จริง ๆ มันแค่ขู่ ไม่กล้าฆ่าเจ้าหรอก!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อู่อ้าวก็กำมือแน่น และรู้สึกไม่พอใจ

"ไม่ใช่แบบนั้น..." ลั่วหนิงหันกลับมา พลางเอ่ยด้วยความไม่พอใจ "ท่านรู้หรือไม่ว่าทำไมเขาถึงไปอยู่ที่ตำหนักนิพพาน? มันเป็นเพราะเขากล้าแม้กระทั่งฆ่าหลานชายของผู้อาวุโสโจวอวี่ฝู และกล้าทำร้ายน้องสาวของเหลียงซิงเฉิน!"

"อะไรนะ?"

หัวใจของเลี่ยเทาและอู่อ้าวบีบรัด

หลี่หรานเองก็ถอนหายใจและส่ายหน้าไปมา “เมื่อครู่นี้ หากเขาไม่ถอนดาบกลับไป บางที… แม้แต่พวกเราก็อาจถูกเขาฆ่าเช่นกัน!"

ไม่ว่าสิ่งที่หลี่หรานพูดจะเป็นความจริงหรือไม่ แต่เม็ดเหงื่อเย็นก็ได้ผุดพรายขึ้นบนใบหน้าของคนทั้งหมดแล้ว

……

ในช่วงบ่าย

ใกล้กับหนองน้ำที่มืดมน เซียวนั่วได้เก็บแก่นโลหิตสีเขียวอ่อนจากร่างของกิ้งก่าตาสีเขียว

"เฮ้อ! ในที่สุดก็ครบเสียที!"

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขาใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือนในการสะสมแก่นโลหิตอสูร 19,000 แก่น

"ตอนนี้เราสามารถฝึกฝนระดับแรกของกายาหงเหมิงเจ้าโลกาได้หรือยัง?"

"ได้แล้ว!" จิตวิญญาณหอคอยตอบ

สิ้นสุดเสียงพูด การผันผวนของกระแสพลังแปลกประหลาดก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่าง

พรึ่บ!

ที่ท้องของชายหนุ่ม หอคอยมายาขนาดเล็กปรากฏขึ้น ลำแสงสีขาวส่องประกาย ก่อนจะเข้าห่อหุ้มร่างของเซียวนั่วเอาไว้

พรึ่บ!

ในชั่วพริบตา ชายหนุ่มก็ได้เข้าไปสู่ชั้นที่หนึ่งของหอคอยทองคำหงเหมิง

สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาคือวิหารโบราณ

วิหารดังกล่าวงดงามเป็นอย่างมาก ให้ความรู้สึกราวกับซากปรักหักพังที่ถูกทิ้งเอาไว้โดยเทพเซียนบรรพกาล

นี่เป็นครั้งที่สองที่ได้เข้ามาในหอคอยทองคำหงเหมิง เมื่อเทียบกับความกังวลและความสับสนในครั้งแรก ครั้งนี้ เขาสงบลงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด

ครืดดดด! 

พริบตานั้น แท่นบูชาลึกลับ และงดงามก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นมาตรงหน้า

ใจกลางของแท่นบูชามีสระน้ำอยู่

ในสระน้ำปรากฏหมอกพลังปราณสีทองลอยปกคลุม พร้อมด้วยสายใยโบราณจำนวนมากพุ่งขึ้นมาจากแท่นบูชา และเบื้องหน้าของเซียวนั่วก็มีสายฝนตกโปรยปรายลงมา...

สายฝนดังกล่าวมีอยู่ทั้งสิ้น 19,000 หยด

พวกมันคือแก่นโลหิตอสูร 19,000 แก่น แต่ละหยดของมันก็บรรจุพลังมหาศาลเอาไว้

"ลงไป!" เสียงของจิตวิญญาณหอคอยดังขึ้น

เซียวนั่วพยักหน้า เดินขึ้นไปบนแท่นบูชาโบราณ

ชายหนุ่มถอดเสื้อผ้าของตน และก้าวลงไปในสระน้ำ

หมอกสีทองไหลจากทุกทิศมารวมกัน จนรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกบนร่าง

“หมอกพลังปราณที่อยู่ในสระเกิดจากพลังปราณต้นกำเนิดของหอคอยทองคำหงเหมิง ซึ่งสามารถชี้นำพลังอันรุนแรงภายในแก่นโลหิตอสูรได้… หากท่านเตรียมใจพร้อมแล้ว ท่านก็สามารถเริ่มได้ทันที!"

จิตวิญญาณหอคอยเอ่ย

ชายหนุ่มพยักหน้า ภายใต้สถานการณ์ปกติ พลังปราณอันรุนแรงภายในแก่นโลหิตอสูรนั้น มนุษย์ไม่อาจดูดซึมได้โดยง่าย มันจะต้องผ่านการขัดเกลามากมาย อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เซียวนั่วกำลังเผชิญอยู่คือพลังปราณของอสูร 19,000 ตัว สามารถจินตนาการได้เลยว่ามันเป็นเรื่องยากเพียงใด

ก่อนหน้านี้ ตอนที่อยู่ในตำหนักนิพพาน จิตวิญญาณหอคอยได้บอกแล้วว่ามันมีความเสี่ยงในกระบวนการขัดเกลา แต่ชายหนุ่มก็ไม่ย่อท้อ เพราะรู้ว่าเฟิงหานอวี่ ประมุขน้อยแห่งสำนักกระบี่ขุนพลสวรรค์ ได้ก้าวหน้าไปไกลกว่ามากแล้ว

ความอัปยศที่ตระกูลเซียวสร้างไว้ และความเกลียดชังที่เกิดจากสำนักกระบี่ขุนพลสวรรค์ทำให้เซียวนั่วไม่สามารถรีรอได้อีกต่อไป

หลังจากสูดหายใจเข้าลึก ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้น "เริ่มเลย!"

"รับทราบ!" จิตวิญญาณหอคอยตอบ

"เลือดของอสูรร้ายนับหมื่นหล่อหลอมกระดูก วิญญาณของอสูรร้ายขัดเกลาร่างกาย... เปิดใช้งานค่ายกลขัดเกลากายา!"

พรึ่บ!

พริบตานั้น แท่นบูชาก็ส่องแสงเจิดจ้า ท้องฟ้าเบื้องบนส่องประกายระยิบระยับ

ฟึ่บ!

อักขระโบราณลึกลับเรืองรอง โดยมีเซียวนั่วเป็นศูนย์กลาง เสาแสงงดงามพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าติดต่อกัน

พื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือน กระแสลมและกลุ่มเมฆสลายหายไป ชั้นแรกของหอคอยทองคำหงเหมิงราวกับพายุทรายพัดโหม พลังอันยิ่งใหญ่ได้ผนึกท้องฟ้าและผืนดินเอาไว้

ภายในสระน้ำบิดเบี้ยวปั่นป่วน หมอกสีทองร้อนระอุราวเปลวไฟที่แผดเผา เข้าปกคลุมร่างผอมที่อยู่ตรงกลาง และเริ่มเผาไหม้

จากนั้น แก่นโลหิตอสูร 19,000 แก่นที่ลอยอยู่เหนือแท่นบูชาก็ส่งเสียงร้อง

ราวกับถูกเรียกตัว ก่อนที่ทั้งหมดจะเปล่งแสงเจิดจ้า

ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ…

หยดเลือดทั้งหมดราวกับหยดฝน พุ่งไปยังสระน้ำทีละหยด

ทันใดนั้น หมอกสีทองก็เริ่มมีสีสัน และเปลวไฟรอบตัวก็เปล่งแสงสีต่าง ๆ ละลานตา

หยดเลือดสีแดงเข้มระเบิดออก ตามมาด้วยเสียงคำรามที่ดังก้อง ปรากฏเงาของเสือดำเพลิงทมิฬที่อาบย้อมด้วยเปลวไฟ

โฮกกกก!

เปลวไฟลุกโชนพุ่งเข้าไปในอก อึดใจนั้น เซียวนั่วก็รู้สึกถึงความรู้สึกแผดเผาจนแทบไม่อาจทานทน

แต่นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้น...

เลือดสีม่วงอีกหยดหนึ่งระเบิดออก ร่างมายาของงูเกล็ดม่วงก็เปลี่ยนเป็นลำแสงพุ่งเข้าใส่หว่างคิ้วของเซียวนั่ว และความเจ็บปวดแผดเผากระจายไปทั่วสมองทันที

หยดแล้วหยดเล่า เลือดอสูรได้เปลี่ยนเป็นเปลวไฟอสูรลึกลับหล่อหลอมกระดูก พุ่งเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง

ชายหนุ่มสั่นสะท้าน เส้นเลือดบนร่างปูนโปด เครื่องหมายสัตว์อสูรที่มีสีแตกต่างกันปรากฏขึ้น

“ข้าเคยบอกท่านแล้วว่ากระบวนการขัดเกลาร่างกายด้วยแก่นโลหิตอสูรนั้นยากอย่างยิ่ง หากท่านคิดล้มเลิกตอนนี้ ก็ยังสามารถทำได้ เพราะเมื่อเลือดอสูรทั้ง 19,000 ตัวระเบิดออก ท่านจะรู้สึกราวกับติดอยู่ในนรก..."

เสียงของจิตวิญญาณหอคอยดังขึ้น

เซียวนั่วกำหมัดแน่น แววตามุ่งมั่น ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้น

"มาเลย!"

พรึ่บ!

คลื่นพลังปราณอันรุนแรงปะทุออกมาจากแท่นบูชา พร้อมกับเสียงคำรามของอสูรร้ายดังก้อง...

ทันใดนั้นเอง แก่นโลหิตของสุนัขลมกรดนับร้อยได้เปลี่ยนเป็นเปลวไฟลมกรด กล้ามเนื้อบนร่างราวกับกำลังถูกฉีกกระชาก

แต่ถึงอย่างนั้น ชายหนุ่มก็ยังคงอดทนต่อความเจ็บปวดนี้โดยไม่ปริปากแม้เพียงครึ่งคำ

แก่นโลหิตอสูรทั้ง 19,000 แก่น บรรจุคุณลักษณะของพลังแตกต่างกันออกไป พวกมันทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นพลังปราณที่ใช้ขัดเกลาร่างกาย ชำระล้างทั้งร่างอย่างต่อเนื่อง...

ยามนี้ แท่นบูชาได้กลายเป็นหม้อน้ำขนาดใหญ่

ในขณะที่เซียวนั่วเป็นเหมือนรูปปั้นหินที่ถูกหลอมอยู่ภายในหม้อต้ม

ด้วยพลังจำนวนมหาศาลที่เติมเต็มเข้ามาในร่าง ความเจ็บปวดที่ได้รับจึงทวีความรุนแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เส้นเลือดระเบิดติดต่อกัน กระดูกทุกท่อนในร่างเจ็บปวดราวกับถูกทุบตี

ชายหนุ่มเกือบหมดสติ แต่ยังคงกัดฟันแน่น และพึมพำออกมาเสียงต่ำ

“สามปีแห่งความอัปยศ สามปีแห่งฝันร้าย ข้าจะไม่ยอมปล่อยมันไปเช่นนี้... ตระกูลเอาเลือดของข้าไป และสำนักกระบี่ก็ปฏิเสธข้า ปฏิบัติต่อข้าราวกับมดปลวก ข้าจะยอมแพ้เช่นนี้ได้อย่างไร!?"

เซียวนั่วกัดฟันแน่น ดวงตาเกือบจะถลนออกมา

ภายในหัวนึกถึงโลงศพเจ็ดโลงที่ถูกวางไว้ในห้องโถงของตำหนักนิพพาน

ศิษย์พี่ทั้งเจ็ดยังคงไม่ได้ถูกฝัง และกระบี่สยบฟ้าก็ยังคงทุกข์ทรมานอยู่ในความมืด เจ้าอยากจะเป็นเหมือนกับพวกเขาอย่างนั้นหรือ?

เจ้าเองก็อยากจะตายไปพร้อมกับความอัปยศ และความไม่เต็มใจเช่นเดียวกับศิษย์พี่ลู่จู่อย่างนั้นหรือ?

"ไม่!"

เซียวนั่วคำรามอย่างดุร้าย ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

“เฟิงหานอวี่ เซียวอวี่เว่ย เซียวสยง... ความโกรธของข้าจะไม่มีวันถูกลบหายไป... ข้า เซียวนั่ว จะไม่มีวัน... ยอมจำนนต่อชะตากรรมของตัวเอง!"

ตู้ม!

กระแสน้ำเชี่ยวกรากพุ่งออกมาโดยรอบจากใจกลางแท่นบูชา เกิดเสาเลือดขนาดใหญ่พุ่งเข้าสู่ความว่างเปล่า

โฮกกกกก!

เสียงคำรามสั่นสะเทือนฟ้าดินดังขึ้นอีกครั้ง เลือดของวานรสามตา อสูรระดับสูง ก็เปลี่ยนเป็นดอกบัวเพลิงอันงดงาม...

ร่างของเซียวนั่วพลันถูกห้อมล้อมด้วยเปลวไฟอสูร!