ETHER สงครามดาวนรกซอมบี้คลั่ง

4.3 สาวใหญ่

        
โซเฟีย รู้สึกกังวลใจนิดหน่อยที่โจนาธานแฟนหนุ่มของเธอยื่นมือเข้าไปช่วยคนแปลกหน้า เขาอายุยี่สิบหกและเด็กกว่าเธอถึงสิบปี เพื่อนร่วมงานหลายคนที่เป็นหมอในโรงพยาบาลนอร์มิงตั้นอิจฉาว่าเธอได้แฟนเป็นเด็กหนุ่มหล่อกล้ามโต ซึ่งก็ช่วยไม่ได้เพราะหุ่นและเรือนร่างของเธอมันแซ่บ และเผ็ดร้อนไม่แคร์อายุ

        โซเฟียชอบออกกำลังกายและเดินป่า เธอเป็นสาวเชื้อสายอาหรับร่างใหญ่ ผมยาวสีน้ำตาล หน้าตาธรรมดาแต่หุ่นเพอร์เฟค มีหน้าท้องงดงามและหน้าอกกลมตึง เธอกับโจนาธานเข้ากันดีแม้จะอายุห่างกัน เพราะเด็กหนุ่มเชื้อสายอินเดียนแดงผิวคล้ำหุ่นล่ำผู้นี้หลงใหลในการใช้ธนูล่าสัตว์และชอบใช้ชีวิตอยู่ในป่า เขาเป็นดาวเด่นในโลกโซเชียลเกี่ยวกับเรื่องการผจญภัยในแดนทุรกันดารจนกระทั่งเกิดซอมบี้ระบาด และเมื่อช่องสัญญาณมิติระหว่างดวงดาวถูกปิดลงคนทั้งอีเธอร์รวมทั้งโจนาธานเองก็ไม่สามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตกับชาวโลกที่อยู่ดาวดวงอื่นได้

        เขาและโซเฟียอยู่ระหว่างการออกทริปเที่ยว พวกเขาวางแผนจะเที่ยวให้ทั่วอีเธอร์ภายในเวลาหนึ่งเดือนโดยใช้รถบัสรับส่งนักเรียนที่เอามาดัดแปลงเป็นรถบ้าน โจนาธานตั้งใจจะทำให้การเดินทางไปกับแฟนสาวของเขาครั้งนี้เป็นการถ่ายทำคลิปวีดีโอสุดเจ๋งเพื่อหารายได้จากยูทูปและวีดีโอลับสุดเอ็กซ์คลูซีฟลงโอลี่แฟน (อันหลังนี้ถ้าโซเฟียยอมเขาถึงจะทำ) แต่เมื่อเริ่มออกเดินทางได้สองอาทิตย์ ก็เกิดซอมบี้ระบาดซะก่อน พวกเขาจึงทำได้แค่ถ่ายคลิปกิจกรรมกลางแจ้งและกิจกรรมในร่มไว้ดูเล่นกันสองคนเท่านั้น

        “เขาใช่พวกอามูนรึเปล่า” โซเฟียเดินเข้ามาย่อตัวลงนั่งข้างแฟนหนุ่มของเธอ และเริ่มหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาทำแผลให้ชายหนวดงามแปลกหน้าที่นอนหมดสติ

        “ไม่น่าจะใช่ พวกอามูนไม่ออกมาคนเดียวและพวกมันไม่ล่าสัตว์หรือหาอาหารเองหรอก พวกมันชอบปล้น” โจนาธานก้มลงไปใช้มือที่เปื้อนเลือดเก็บวิทยุที่ตกอยู่ขึ้นมา

        “ฮัลโหล มีใครได้ยินผมมั้ย”

        …

        “นายเป็นใคร....คุณลีโมอยู่ไหน” เพียงไม่กี่อึดใจก็มีเสียงของชายคนหนึ่งตอบกลับมา

        “ผมชื่อโจนาธาน เพื่อนของคุณคงจะชื่อลีโมสินะ”

        “ใช่ เขาเป็นอะไรรึเปล่า” โจนาธานได้ยินเสียงผู้หญิงหลายคนแว่วมากับวิทยุด้วย มันทำให้เขาสบายใจมากขึ้นว่าคนกลุ่มนี้ไม่ใช่พวกอามูน

        “ก็เป็นอยู่ เยอะเลยละ เขาถูกหมีกัดนะ แต่ไม่ต้องห่วง เรากำลังดูแลเขาอยู่”

        “อะไรนะ หมีกัดอย่างนั้นเหรอ” น้ำเสียงของชายในวิทยุดูตกใจ

        “แฟนผม โซเฟีย เธอเป็นหมอ เธอกำลังดูเขาอยู่ คุณชื่ออะไร”

        “กันสึเกะ ผมชื่อกันสึเกะ”

        “กันสึเกะคุณมีแผนที่อยู่ในมือรึเปล่า”

        “ไม่แต่..เดี๋ยว....มีแล้ว”

        “นี่คือพิกัดที่เราอยู่ตอนนี้ คุณมาหาเราได้มั้ย” โจนาธานได้ยินความเงียบจากปลายสายอยู่ครู่หนึ่ง

        “ได้ แต่ผมขอคุยกับคุณลีโมก่อน”

        “ผมจะให้เขาคุยกับคุณทันทีที่เขาฟื้น ไม่ต้องห่วง เราไม่ใช่คนอย่างที่คุณคิด แค่นี้นะ ผมต้องไปช่วยโซเฟียทำแผลให้เพื่อนคุณ”

        “ขอบใจ”

        ____

        ในขณะที่กันสึเกะกำลังจะให้มอลลี่บินโดรนเข้าไปสำรวจพิกัดที่ได้รับแจ้งจากชายแปลกหน้า เสียงของลีโมจากวิทยุก็ดังขึ้น 

        “สวัสดี ไอ้เสือ” แม้น้ำเสียงของเขาจะไม่ค่อยสู้ดีนักและมีเสียงไอแห้งๆ ออกมาสองสามครั้ง แต่มันก็ทำให้กันสึเกะและพวกสาวๆ สบายใจ

        “ผมนึกว่าคุณกลับบ้านเก่าไปแล้วซะอีก”

        “หึหึๆ โทษทีฉันมันคนดวงแข็งหวะ” เสียงของลีโมในสายวิทยุทำให้กันสึเกะกระตุกยิ้ม

        “คุณอยู่ไหน”

        “ฉันกำลังจะไปที่รถบ้านของแม่หนูโซเฟีย เดี๋ยวให้โจนาธานส่งพิกัดให้ แอ๊ก ๆ” ลีโมยื่นวิทยุคืนให้กับโจนาทาน

        “โอเค พวกเรากำลังจะไป” ลีโมได้ยินเสียงกันสึเกะดังออกมาจากวิทยุ 

        …เจอกัน ไอ้เสือ… ลีโมคิดในใจ ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง  ความง่วงจากการเสียเลือดมากทำให้เขางาวงนอนและแทบไม่อยากตื่นขึ้นมาอีกเลย