นิยายรักเล่นกลวนเวียนใจ เพราะรักเล่นกล เขียนโดย.. สลักกานต์
ตอนที่๖
ลองเป็คู่
ทุกคนใกับคำพูดของฝุ่นดิน โดยเฉพาะ.. ชลวิทย์
พี่นัทของฝุ่นดินยังคงมองหน้าต้นน้ำอยู่ตลอดเวลา “เพื่อนฝุ่นรู้จักพี่แล้ว แต่พี่ยังไม่รู้จักเพื่อนฝุ่นซักคนเลย” พี่นัทพูดสุภาพ.. น่าฟังเป็ที่สุด
ฝุ่นดินผายมือแนะนำชลวิทย์ “นี่.. ชลวิทย์ดาราซีรีย์วายที่โด่งดังค่ะพี่นัท จำได้ไหมคะ? เค้ามาเป็พระเอกละครของฝุ่นค่ะ”
ชลวิทย์ไหว้ตามมารยาท
พี่นัทหันหน้าไปยิ้มกับฝุ่นดิน “จำได้สิ” แล้วเขาก็หันไปมองชลวิทย์ “ตัวจริงหล่อกว่าในจออีก ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” พี่นัททักทาย ชื่นชมชลวิทย์
จนชลวิทย์ต้องยิ้มรับให้ยิ่งกว่าเดิม
ฝุ่นดินแนะนำอุรวีกับปฐวี “เวลาที่อยู่พร้อมหน้ากันสองคนอย่างนี้ พวกเราจะเรียกคนนี้ว่า.. อุวี” ฝุ่นชี้ไปที่หญิงสาว
อุรวียิ้มให้และไหว้พี่นัท ณัฐกนกรับไหว้
ฝุ่นผายมือไปที่ปฐวี “ส่วนคนนี้ เราเรียกว่า.. ปอวี” ฝุ่นดินเดินไปยืนข้างๆ ต้นน้ำ “คนนี้เพื่อนรักฝุ่นค่ะ ชื่อต้นน้ำ”
ต้นน้ำไหว้และยิ้มให้พี่นัท ในใจต้นน้ำก็รู้สึกดีกับพี่นัทมาก แต่เขาเลือกบอกตนเองว่า..ตอนนี้ในใจต้นน้ำมีแต่ชลวิทย์เท่านั้น
พี่นัทยิ้มให้อย่างมีความหมาย “ชื่อ.. น่ารักมากนะครับ” เขาตกหลุมรักต้นน้ำั้แ่ครั้งแรกที่พบหน้ากัน
สายตาของพี่นัท ทำเอาต้นน้ำสะเทิ้นอาย
ปฐวีมองหน้าต้นน้ำ แล้วก็มองหน้าพี่นัท เขารู้สึกแปลกๆ กับการแสดงออกของต้นน้ำ ยิ่งเห็นต้นน้ำเขินอาย วีก็ยิ่งหวั่นไหว
“น้องชล.. วันนี้พี่อยู่อ่านบทด้วยไม่ได้ พี่ต้องไปทำธุระให้ที่บ้าน” ฝุ่นดินบอกเสียงเศร้าๆ “ไว้เจอกันตามคิวซ้อมเลยนะ น้องชล”
ชลวิทย์ยิ้มเบาๆ รับคำฝุ่นดิน
“ฝากพวกเธอดูแลน้องชลดีๆ ด้วยนะ”
อุรวี “ยินดีมากจ้ะฝุ่น รับรอง.. จะดูแลอย่างดี”
ฝุ่นดินบ๊ายบายทุกคน เพื่อนๆ ของเธอก็ไหว้ลาพี่นัท แล้วทั้งสองก็ขึ้นรถคันหรูนั่นออกไปจากมหา’ ลัย
..
ชลวิทย์ต่อบทอีกครู่เดียวก็ขอกลับบ้าน เขาเก็บของกลับบ้านโดยไม่รอว่าใครจะพูดอะไรเลย ชลวิทย์เดินไปที่รถคันเก่าของเขา และขับรถออกไปอย่างเร็ว
“เกิดอะไรขึ้น” อุรวีถามทุกคน งง งง
ปฐวีส่ายหน้า แล้วก็มองหน้าต้นน้ำ “่ที่วีไม่อยู่กะต้นน้ำ ต้นน้ำทำอะไรให้น้องเขาไม่พอใจหรอืเปล่า”
ต้นน้ำกำลังจะอ้าปากตอบ แต่..
อุรวีตอบแทนต้นน้ำ “ไม่น่านะ วีนั่งดูพวกเค้าต่อบทกัน ก็ดูน่ารักดี จนวีอยากจิ้นเลยวีถึงไปคุยกับวีไง”
“ไม่รู้น้องเค้าเป็อะไร” ต้นน้ำได้แต่บ่นพึมพำ แต่ก็หาคำตอบไม่ได้ ..รอยยิ้มพี่นัทแทรกเข้ามาในความรู้สึกอีกแล้ว .. ต้นน้ำพยายามสลัดรอยยิ้มนั่นออกไป!!
ชลวิทย์อาบน้ำเรียบร้อย เตรียมตัวที่จะนอน แต่นิภาสเข้ามานัวเนียกับเขา จนเขารำคาญ “วันนี้ไม่มีอารมณ์”
“ชลไม่อะไรกะนิมาหลายวันแล้วนะ” หญิงสาวเรียกร้อง.. แกมออดอ้อน
“ก็จะอะไรกันบ่อยๆ นักล่ะ” ชลวิทย์ขึ้นเสียง
นิภาสหงุดหงิด
ชลวิทย์หยิบโทรศัพท์มือถือเดินออกจากห้องนอนไป ก่อนจะพ้นประตูห้องเขาหันกลับมาจ้องนิภาส “ไม่ต้องตามนะจะคุยเื่งาน” เขาพูดชัดเจน และปิดประตูกระแทกดังปัง!!
“โอ๊ยยยยย” เมื่อทำอะไรไม่ได้ นิภาสก็ทุบตีทั้งหมอนทั้งตุ๊กตาที่อยู่บนเตียง
ชลวิทย์ขึ้นไประบายอารมณ์ที่ดาดฟ้าของคอนโดฯ สายลมเบาพัดผ่านตัวเขาช่วยให้อารมณ์เขาเย็นลงไปพอควร ดาวเดือนระยับวับวิบเต็มท้องฟ้า ช่วยกระซิบให้เขาแช่มชื่นขึ้น ชลวิทย์นอนลงที่พื้นดาดฟ้านั่น.. มองท้องฟ้าและหมู่ดาว
ชลวิทย์หยิบโทรศัพท์มือถือโมโตโรล่าของเขาขึ้นมา กดหาเบอร์โทรของฝุ่นดิน เมื่อพบเบอร์โทร แล้วจึงกดโทรออกไปหาฝุ่นดินเพื่อสอบถามสิ่งที่ค้างคาใจใน่เย็น
มือถืออิริกสันของฝุ่นดินสั่น ฝุ่นดินรับสาย
“ที่พี่พาที่คนนั้นมาเปิดตัวเพราะผมล้ำเส้น ใช่ไหมครับ” ชลวิทย์ถามตรงประเด็น
“ไม่ใช่นะน้องชลน้องชลอย่าคิดมากสิ”
“มันบังเอิญเกินไปนะพี่พอผมเริ่มรู้สึกกะพี่ ก็มีอีกคนเข้ามาแทรกกลาง มันโคตรน้ำเน่าเลย”
“ฟังพี่นะ” ฝุ่นดินเสียงเข้มขึ้นหน่อย “มันไม่ใช่เพราะน้องชลล้ำเส้น แต่นี่เป็เื่ที่พี่ตกลงกับทางบ้านไว้ ั้แ่ที่พี่เริ่มเรียนการแสดงแล้ว”
“หมายความว่าพี่รู้อยู่แล้วว่าที่บ้านจะหาคู่ให้ งั้นเหรอพี่?”
“ใช่”
“ไอ้ที่พี่ไม่มีแฟนเพราะอยากเป็จูเลียต ก็ไม่จริงล่ะสิ”
ฝุ่นดินอึ้งไป!!
เธอรีบตอบ “ก็จริงทั้งสองเหตุผลนั่นแหละน้องชล นี่.. น้องชล.. เราจีบกันเพื่อให้เข้าใจความรู้สึกการจีบ ไม่ใช่ให้มาวุ่นวายเื่ส่วนตัวกันและกันแบบนี้ ตอนนี้แหละที่น้องชลกำลังล้ำเส้น”
ชลวิทย์นิ่งไป..!!
ฝุ่นดินเองก็รู้สึกว่า..เธอพูดแรงไป .. แต่.. ก็พูดไปแล้วนี่.. ทำไงได้ล่ะ..
ชลวิทย์แทบตอบอะไรไม่ถูก เขาไม่คิดว่า.. จะถูกตำหนิชัดๆ แบบนี้ “ขอโทษครับ ผมคิดว่าเรารู้สึกเหมือนกัน” พูดจบ ชลิทย์ก็กดวางสาย โดยไม่รอฟังว่าอีกคนจะพูดอะไร
ฝุ่นดินอึ้งไป!!
คำพูดชลวิทย์ทำให้หัวใจเธอแปลบปลาบ.. หรือเธอชอบน้องชล .. หรือเธอแคร์ความรู้สึกเด็กคนนี้ .. หรือนี่คือ.. รัก!!
ฝุ่นดินสับสน..เธอไม่เข้าใจใจตนเอง.. แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงได้.. เธอปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปเรื่อย.. แต่เธอก็เลือกที่จะไม่โทรกลับไปพูดอะไรต่อ
..
เมื่อกดวางสายไปแล้ว ชลวิทย์ก็ยังนอนมองท้องฟ้าอยู่อย่างนั้น ..ที่เป็ห่วง.. ที่หงุดหงิดกับพี่ฝุ่นอยู่นี่.. เพราะชอบพี่เขาเหรอ? ..ความรู้สึกและคำถามพวกนี้ ดังขึ้นในใจ ..ก็กลับไม่มีคำตอบใดใดดังขึ้นในใจบ้าง
..ชลวิทย์คิดไป.. คิดไป.. ถ้า.. จะชอบใคร.. มันเป็อย่างนี้เหรอ?..ดาวเคลื่อนเดือนคล้อยไปอย่างช้าๆ .. แสดงว่า.. กับนิภาส.. เราไม่เคยชอบเธอเลยสิ!! .. เราจึงไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับเธอเลย
ก็จริง.. ในใจชลวิทย์แปลบปลาบแบบนี้ .. ั้แ่เขาพบหน้เธอครั้งแรก ..แต่เขาเลือกไม่สนใจ .. เลือกที่จะบอกตนเองว่า .. มีนิภาสอยู่ข้างกายแล้ว ..จนถึงวันนี้ตอนนี้.. เขาถึงรู้ว่าไม่จริงเลย..
.. อารมณ์ชลวิทย์ก็เย็นลงไปตามกาลเวลาที่ค่อยๆเลื่อนไป ..
ตามแผนการซ้อมละคร วันนี้จะเป็การซ้อมละครฉากแรกที่โรมิโอเจอจูเลียตในงานเลี้ยง
ครูโชแนะนำให้ทุกคนรู้จัก‘กนก’ รุ่นพี่ปี ๒ เอกละคร ที่ขอตามครูโชมาดูวิธีการกำกับการแสดงละครของอาจารย์เตโช
พี่กนกมองฝุ่นดินด้วยสายตาที่ชลวิทย์ไม่ชอบเลย ชลยังเห็นอีกว่า.. ฝุ่นดินรู้สึกแปลกๆกับสายตาของพี่กนกนั่น แต่ชลที่หงุดหงิดยิ่งขึ้นก็คือ.. ฝุ่นดินกลับเฉย ไม่อะไรกะสายตานั่นเลย
..แทนที่จะปฏิเสธ..!!
ปฐวีเองยังแอบสะกิดต้นน้ำ “ดูตาพี่กนกทีมองฝุ่นสิยังกะจะกลืนกินไปทั้งตัว”
ต้นน้ำพยักหน้ารับแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง
“ครูโชครับวันนี้ผมไม่มีสมาธิเลยครับครู ขออนุญาตนั่งดูสักครู่ก่อนนะครับ” ชลวิทย์สารภาพ หลังจากที่ครูโชบอกให้เริ่มซ้อมด้วยการต่อบทกัน
“ผมต่อบทกับจูเลียตแทนน้องเค้าก่อนก็ได้ครับ” กนกเสนอตัว
อาจารย์เตโชจึงพยักหน้าอนุญาตให้กนกซ้อมต่อบทแทนชลวิทย์
แล้วกนกก็พยายามเป็โรมิโอ เพื่อต่อบทให้ฝุ่นดินอย่างดีที่สุด แต่การแสดงในบทโรมิโอของกนก ดูจะโจ่งแจ้งเกินความเป็โรมิโอไปมากพอสมควร
“พอก่อน” อาจารย์เตโชยุติการซ้อม “ทุกคนมารวมกันหน่อย”
เมื่อเด็กๆทุกคนมานั่งรวมกันหน้าอาจารย์เตโชแล้ว อาจารย์เตโชจึงเริ่มพูด “สิ่งที่ผมจะพูดตอนนี้ เพื่อการศึกษานะ ไม่ได้ติดว่าดูถูกใครหรือให้ร้ายใคร” อาจารย์เตโชมองกนก “กนกเป็เด็กละครปี ๒ ที่มีฝีมือโดดเด่นซึ่งผมว่าทุกคนก็คงเคยเห็น หรือเคยได้ยินมาบ้าง”
กนกแอบยิ้มรับด้วยความภูมิใจ ไม่ง่ายเลยที่อาจารย์เตโชจะเอ่อยปากชมแบบนี้ น้องๆก็ลอบมองและยิ้มให้พี่กนกอย่างชื่นชม
“แต่ตัวละคระที่โด่งดังมายาวนาน ก็จะมีบุคลิกบางอย่างที่เป็เอกลักษณ์ ที่ไม่ใช่นักแสดงคนไหนก็สามารถแสดงได้” อาจารย์เตโชพูดเรียบๆ “อย่างกรณีที่ทุกคนเห็นไปเมื่อสักครู่นี้กนกไม่ใช่นักแสดงที่เหมาะกับบทโรมิโอ”
กนกสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ไม่ใช่ว่ากนกแสดงไม่ดี เพียงแต่เขาไม่ใช่โรมิโอ นี่จึงเป็เหตุที่ว่า.. ทำไมต้องมีการคัดเลือกนักแสดงเพื่อรับบทนั้นบทนี้”
“เหมือนที่ครูรอคนเล่นโรมิโอมาตั้งนานใช่ไหมครับ” ต้นน้ำพูดขึ้น “จนมาเจอน้องชล”
ครูโชยิ้มให้ต้นน้ำแทนคำตอบ “ทีนี้ชลลองต่อบทกับฝุ่นดินดูซิ”
ฝุ่นดินกับชลวิทย์รับคำแล้วทำสมาธิกับบท
ชลวิทย์เงยหน้ามองหน้าฝุ่นดินพลันสมาธิก็แตกกระเจิง แต่เขาก็ยังดันทุรังซ้อมต่อ เขาพยายามยิ้มให้ฝุ่นดิน “ ..เคยรักแล้วหรือใจเอย .. เมื่อก่อนนี้ .. ” ชลวิทย์พูดขึ้น
ครูโชยกมือห้ามให้ทั้งสองหยุดแสดง พูดกับชลวิทย์อย่างจริงจัง “เธอต้องรู้สึกกับทุกคำพูดที่เธอพูดออกมา”
“ครับครู” ชลวิทย์รับคำ
ครูโชมองหน้าชลวิทย์ แล้วมองเข้าไปในแววตาของเขา และถามเขา “เคยรักแล้วหรือ?” แล้วย้อนกลับมาถามตัวเอง “..ใจเอย.. เมื่อก่อนนี้”
ชลวิทย์และทุกคนในห้องฝึกตกตะลึงกับสิ่งที่ครูโชพูดและทำ แม้เมื่อพูดจบ ความรู้สึกนานาก็มิได้หายไป หากยังคงชัดเจนอยู่ในแววตานั่น
..
ชลวิทย์กระพริบตาถี่ๆ แล้วยกมือไหว้ครูโช “เข้าใจแล้วครับครู แต่.. ผมจะทำอย่างที่ครูทำได้อย่างไรครับ”
“เชื่อ” ครูโชพูดชัดๆ ให้ทุกคนได้ยิน “เชื่อในทุกคำพูดที่เราจะพูดออกไป เชื่อในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า เชื่อว่าจะต้องบอกคนที่อยู่ตรงหน้าให้รู้”
“ครับครู” ชลวิทย์รับคำ แล้วก็ตัดสินใจพูด “เอ่อ.. ครูโชครับ ผมไม่มีสมาธิซ้อมกับพี่ฝุ่นดินเลยครับ”
ครูโชพยักหน้ารับรู้ ก็เหตุการณ์เมื่อครู่ก็ชัดเจนในสายตาครูโช “งั้น..ต้นน้ำอ่านบทจูเลียตให้น้องเค้าหน่อย”
“ครูครับ” ชลวิทย์เรียกชื่อครูโช แล้วก็ทอดเสียง..เพราะเขาไม่แน่ใจในสิ่งที่จะพูด
“ว่าไง”
“ผมขอซ้อมอ่านบทกับครูโชได้ไหมครับ”
ทุกคนในห้องซ้อมใ!!
ไม่มีใครคิดว่าชลวิทย์จะกล้าทำแบบนี้
ต้นน้ำรู้สึกว่าเขาถูกปฏิเสธอีกครั้งแล้ว.. ชลวิทย์ไม่มีเยื่อใยกับเขาเลยหรือนี่? .. ยิ่งคิด .. ยิ่งรู้สึก .. ยิ่งเสียใจ
“ครูโชเป็จูเลียตให้ผมนะครับ” ชลวิทย์ขอร้องครูโช
เด็กการละครที่อยู่ตรงนั้นต่างก็แปลกใจ..ทำไมไอ้เด็กชลวิทย์นี่จึงไม่กลัวอาจารย์เตโชเอาเสียเลย
กนกไม่พอใจ “ได้เด็กนี่ไม่เจียมตัว” เขาสบถเบาๆ กับปฐวี
แต่อาจารย์เตโชได้ยินสิ่งที่กนกพูด “ไม่เป็ไร กนก”
“แต่’จารย์ครับ ไม่จำเป็..” กนกยังพูดไม่จบ
“กนก” ครูโชห้ามกนกไว้ แล้วครูโชก็มองไปที่ชลวิทย์ “เตรียมตัวซ้อม ผมจะเป็จูเลียตให้”
ชลวิทย์ยิ้มออก
ทุกคนใมาก!!
แต่ก็ดีใจมากกว่าที่จะได้เห็นฝีมือการแสดงของครูโช ที่รุ่นพี่ๆ ร่ำลือว่า.. สุดยอด..!!
ชลวิทย์ทำสมาธิ
อาจารย์เตโชเดินไปยืนข้างๆชลวิทย์ “ลืมตาขึ้น.. มองไปรอบๆห้อง”
ชลวิทย์ทำตาม
ครูโชชี้บอก “รู้สึกว่านี่คือระเบียงคฤหาสน์คาปูเล็ต ..เธอเพิ่งเต้นรำกับใครสักคน และเธอตกหลุมรักคนที่เธอเต้นร้ำด้วย .. เธออยากพูดหน้า .. อยากพูดคุย” ครูโชบอกชลวิทย์ “แล้วจู่ๆ .. ใครคนนั้น.. คนที่เธอตกหลุมรัก.. ก็ปรากฏต่อหน้าเธอ” พูดจบครูโชก็ขยับมาอยู่ตรงหน้าชลวิทย์ มองเขาด้วยสายตาของจูเลียต
ชลวิทย์สบตาครูโช “.. เคยรักแล้วหรือใจเอย .. เมื่อก่อนนี้..”
ครูโชกลายเป็จูเลียต.. ยิ้มให้โรมิโอน้อยๆ .. เธอตกอยู่ในภวังค์เพราะคำพูดโรมิโอ
“..เถียงเถิดตาว่าเคยมีที่เคยมอง ..” โรมิโอชลวิทย์พูดต่อ สายตาเขายังประสานกับสายตาจูเลียต และบอกความนัย .. ชัดเจน จนชลวิทย์รู้สึกได้ว่า.. แม้จูเลียตจะอยากหลบสายตา..แต่.. จูเลียตก็มิอาจกระทำได้
“..เพราะไม่เคยเห็นงามจริงดังเช่นน้อง ..” ความรู้สึกทั้งมวลชัดเจนในแววตาชลวิทย์ มากกว่าบทพูดเสียอีก “..เ้างามผ่องเย้ยเพ็ญสวยด้วยพักตรา..” พูดจบ ชลวิทย์ก็จับมือครูโชขึ้นมา ทั้งที่ดวงตาเขา มิได้ละสายตาจากแววตาครูโชเลย แล้วชลก็ยกมือครูโชขึ้นมา และ..จูบที่หลังมือครูโช
จบตอน ๖
3K
