'ผู้เล่นกิลหยาดน้ำค้างแล้วไง คิดหรือว่าคลาสยูนีคของฉันมันกากเกินไปที่จะทำร้ายแกได้' แม้เขาจะไม่รู้ถึงพลังโจมตีของผู้เล่นเลเวล 150 อัพ แต่ถึงอย่างนั้นพลังที่เขามีก็สามารถหลบหลีกการโจมตีอีกฝ่ายได้ รวมไปถึงการเอาศพนิรยิญญาออกมาป้องกัน และสุดท้ายการขัดขวางทักษะ
"หยุดเดี่ยวนี้!!" เสียงใสดังขึ้น ทำให้ทั้งสองหลันชะงักทันที นักลอบสังหารที่เห็นเช่นนั้นก็ไม่พอใจอย่างมากถึงมากที่สุด เขาหันกลับมายกนิ้วกลางใส่นิรนาม ชายหนุ่มพลันแสระยิ้มขี้เล่น
"ไม่คิดเลยว่านักลอบสังหารที่มากประสบการณ์ขนาดนี้ จะหลบหลังกระโปรงผู้หญิง ชั่งเป็ผู้ชายที่น่าไม่อายจริงๆ เลย"
เปรี๊ยง!
เขาว่ากันว่าปากคนนั้นมีพลังทำร้ายล้างสูงต่อผู้คนอย่างมาก ในขณะเดียวกันก็เป็อาวุธทำร้าย หรือสังหารตนเองก็ไม่ปาน
สติที่เหลือน้อยนิดของนักลอบสังหารขาดสะบั้น เขาไม่รอช้าชักมีดสั้นออกมาพุ่งไปด้วยความเร็วสูง ด้วยสถานการณ์นี้ทำให้ทุกคนคาดเดาได้อย่างง่ายดายเลยว่าเขาจะตายก่อนกัน หากมองไปยังนิรนามพวกเขาต่างส่ายหน้าและะโเสียงร้องพร้อมกันเลยว่า 'โง่'
การที่อีกฝ่ายลามือ แต่ตนเองกลับไม่พอใจ และยังโชว์ความเก่งว่าตนเองเจ๊งแค่ไหน ผู้เล่นแบบนี้พวกเขาพบมามากมายแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็อดสงสารและเยาะเย้ยความโง่เขลานั้นไม่ได้ ซึ่งรวมถึงเมย์มายเหมือนกัน
เธอตอนนี้ก็ไม่อาจช่วยได้ แม้จะสามารถป้องกันการโจมตีของนักลอบสังหารได้ แต่ถึงอย่างนั้นอาจส่งผลให้เกิดความผิดพลาดในกิลภายหลัง นั้นทำให้เธอถอนหายใจเตรียมโบกมือลาอีกฝ่ายทันที
"ตายย!! ฉันจะแสดงให้แกเห็นถึงพลังที่แท้จริงของนักลอบสังหารคลาส 1"
ปัง!!
พื้นที่นักลอบสังหารยืนะเิออกมาทุกครั้งที่ก้าวเข้าไปหาชายผ้าคลุมดำ ด้วยความเร็วสูงทำให้ไม่มีใครอาจมองเห็นการเคลื่อนไหวนั้นได้ รวมถึงนิรนามเช่นกัน ชายหนุ่มแสระยิ้มยกของเล่นบางอย่างออกมา
มันคืออัญมณีสีแดงที่เขาเก็บได้ข้างทาง มีความเปราะง่าย และมีโอกาสน้อยจะแสดงว่าสวยงามออกมา ว่ากันว่าน้อยคนนักจะเห็นอัญมณีนี้ แต่มันไร้ประโยชน์มากทำให้ทุกคนทิ้งกลางทางไม่มาก เพราะมันหายาก เนื่องด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้
"มาดูกันว่าไอเทมของฉัน กับสกิลของแกใครจะแน่กว่ากัน" ชายหนุ่มดีดอัญมณีออกไปอย่างรวดเร็วประชันหน้ากับนักลอบสังหาร อีกฝ่ายที่เห็นชายผ้าคลุมแสดงท่าทางสบายก็โกรธหน้ามืด
"ตาย!! มีดแสงอสุรา!"
มีดในมือนักลอบสังหารพลันเกิดแสงสีขาวออกมา ส่งผลให้ทุกคนแสบตากันทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่รองหัวหน้ากิล ซึ่งมันคือสกิลที่ดรอปจากบอสแม็พของทวีปนี้ในป่าแห่งหนึ่ง ด้วยการสังหารของทุกคน และนักลอบสังหารที่แกร่งสุดมีเพียงเขาเท่านั้น(ขณะนั้น) จึงได้รับไป
"น่ากลัวมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ช่วยให้แกเก่งหรอกนะ"
บูมม! คลืน~~!
'ดวงตาแห่งการขัดขวาง'
ก่อนที่มีดสีแดงจะปรากฏแสงสีขาวออกมาครอบคลุมทั้งหมด นั้นทำให้นิรนามพลันตาแทบบอดด้วยความสว่างของมัน แต่ถึงอย่างนั้นการตายของเขาย่อมเป็คนตัดสิน ทำให้เขาฝืนมันจนค่าความเหนื่อยล้าลดลงอย่างรวดเร็ว
'แกต้องโดนอาวุธของฉันสักดอก หึๆๆ!'
แสงจากอัญมณีปรากฏขึ้นส่งผลให้รอบด้านปรากฏออร่าสีแดงน่ากลัว กระจายออกไป แม้มันจะไม่ได้ให้ความรู้สึกอันใด แต่ต่อจากนี้มันไม่แน่นัก
ชายหนุ่มพลันแสระยิ้ม
***
ด้วยพลังแสงของมีดแสงอสุรา ทำให้เมย์มายมองเห็นไม่ชัดชั่วคราว เธอรับรู้เลยว่าการโจมตีนี้ต้องรุนแรงมากๆ แน่ เพราะฉะนั้นทำให้เขาถอยหลังหลบออกไปไกลกว่าเดิมเล็กน้อย จนชิดกับร้าน เธอไม่อยากคิดเลยว่าค่าเสียหายครั้งนี้จะเป็เท่าไหร่
ด้วยการทำลายล้างร้านค้า ส่งผลให้เศณษฐกิจของกิลย่ำแย่ลงมาก แต่หากเป็หัวหน้ากิล หรือเธอก็ทำเช่นนี้เหมือนกัน เธอไม่คิดเลยว่าเธออุส่าห์ช่วยชายคนนั้นไว้แท้ๆ แต่กลับยังโง่เขลาเบาปัญญาที่จะหวนกลับมาจุดเดิมล
นี้ไม่เรียกว่ามั่นใจ ก็คงเป็คนโง่ของคนโง่อย่างแน่นอน เมื่อแสงเริ่มอันลง เธอก็ลืมตาพบกับแสงสีแดงสดราวกับเืของอสูรแพร่คลุมทั่ว 50 เมตร เมื่อเธอทันไปก็พบกับอัญมณีสีแดงที่หล่นอยู่บนพื้น ทำให้เธอรับรู้ว่านั้นคือไอเทมมีค่าแน่นอน
"เสียใจด้วย แกต้องโดนอาวุธอันโเี้ของฉัน" เสียงของชายผ้าคลุมดังขึ้น ปรากฏเป็ไม้หน้าสามออกมา ชายหนุ่มรอช้าระหว่างที่นักลอบสังหารกำลังอึ้งก็สับท้ายทอยอย่างแรง
"ไม้หน้าสาม 386!"
เปรี๊ยง! ตูมม!
แต่ถึงอย่างนั้นพลังป้องกันของเลเวล 150 อัพก็ยังมากอยูดีทำให้การโจมตีครั้งนี้ไม่ต่างจากสายลมธรรมดาเลยสักนิด เมื่อเห็นเช่นนั้นนักลอบสังหารก็ตวาดมีดพุ่งเข้าใส่
"แก~~!!"
ฉึก! ตูมม!
เสาร้านอาหารพลันะเิ เขาพบว่าจุดที่ชายผ้าคลุมยืนอยู่ก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้เป็เสา และศัตรูของเขาก็หายหัวไปแล้ว ไม่ว่าจะตรวจสอบแค่ไหนก็ไม่อาจพบร่องรอยได้
"ไอ้อัญมณีโง่นี้สินะ ที่ทำให้ทักษะของฉันถูกทำลาย" เมื่อชายหนุ่มหยิบออกมาก็โกรธทันที เขาพบว่าหินนั้นเป็หินที่ทาด้วยเืของใครบางคน มันเป็หินธรรมดาเท่านั้น ไม่ใช่อัญมณี แถมบนพื้นยังเขียนด้วยว่า
"ฉันนับว่าแกเก่งเลยทีเดียวกับคนอ่อนแอ แต่ถึงอย่างนั้นแกก็ยังเป็ไอ้โง่ที่มองหินธรรมดาเป็อัญมณี" ไม่รู้ว่าเขียนตอนไหน ไม่รู้ว่ามีั้แ่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าตอนนี้เขากับไอ้ชายหน้ากากโครงกระดูกนั้นย่อมไม่มีวันเป็สหายกันเด็ดขาด
"เป็ผู้เล่นที่น่ากลัวจริงๆ" เมย์มายกล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปมองกับคนอื่นะโขึ้นด้วยเสียงใสเชิงสั่งการ
"ไปตามหาชายคนนั้นมาหาฉันด่วน"
"ครับ!"
ฟุม!
เมื่อหญิงสาวเห็นเช่นนั้นก็จ่ายค่าร้านอาหารที่ลูกน้องกิลทำลาย ก่อนจะเดินออกไปทำภารกิจที่หัวหน้าตนเองให้มอบหมาย
904
