ตอนที่สิบ Small Loan of One Million Dollar
หากเราไม่ใช่พระเอกอิเซไคแสดงว่าว่าไม่มีพลังโกงจากความรู้และวิทยาการในอนาคต
หากมองในโลกปรกติแล้ว
ความรู้ก้าวล้ำหน้าในโลกแต่ละอย่างนั้นต้องอาศัยทั้งอัจฉริยะ, ระยะเวลาในการวิจัยและงบประมาณในการวิจัย
ที่ต้องเสียทั้งคนทั้งเงินและทั้งเวลา
พ่อแม่ที่กล่าวว่า
“ป๊ากับม๊าจะใช้เงินที่หามาลื้อไปหาเอาเอง”
นั้นโหดร้ายและรังแกฉันอย่างที่สุด
แม้กระทั่งท่านทรัมป์ที่มีคนล้อเลียนว่เคยทำธุรกิจล้มละลายเจ๊งก็มี ว่าไม่เก่งมีการเจ๊งแต่ความจริงแล้ว มีใครบ้างที่ไม่เคยวางแผนผิดพลาด?
คนที่ได้มีชื่อเสียงว่าเป็คนที่ฉลาดเป็กรดลูกล่อลูกชนแพรวพราวมาั้แ่เด็กๆอย่างท่านทรัมป์ก็ยังมีการลงทุนผิดพลาดและเจ๊งได้
มีคนว่าหากคำนวณจริงๆ พ่อของท่านทรัมป์อาจจะช่วยมาประมาณหกสิบกว่าล้านในการลงทุนตั้งต้นด้วยซ้ำไม่ใช่เพียงแค่เงินจำนวนน้อยนิดหนึ่งล้านดอลล่าร์
พ่อแม่ที่ให้ลูกไปลงทุนหาเองไม่ให้อะไรมานี่คิดว่าลูกตนเองไม่เก่งกว่าพระเอกอิเซไคก็ไม่เป็ไร
แต่กระทั่งคิดว่าลูกของตนเองจะเก่งกว่าท่านทรัมป์ด้วย
แสดงว่าสมองน่าจะมีปัญหาแล้ว
หรืออาจจะเป็แนวทางและแนวความคิดที่ไม่ลงรอยกันหรือแกล้งที่จะไม่เข้าใจ
มีคนกล่าวว่าวัยรุ่นในจงหยวนคิดว่าทำงานหนักไปก็ไม่รวยเลยเลิกทำ
ซึ่งถามว่า แล้วพวกเขาคิดผิดไหม?
พวกเขาคิดผิดหรือว่าพวกเขาแค่เป็เพียงแค่คนที่บวกลบคูณหารเลขเป็และไม่ชอบใจกับตัวเลขที่ออกมาเอามากๆ
Small Loan of One million Dollar
เงินจำนวนน้อยนิดของหนึ่งล้านดอลล่าร์หากเติบโตยี่สิบเปอร์เซ็นต่อปีใช้เวลาห้าปีจึงกลายเป็สองล้านดอลล่าร์ ห้าปีสี่ล้าน ห้าปีแปดล้านห้าปีสิบหกล้าน...
นั่นคือการคำนวณแบบคร่าวๆ
แต่คนเราจะมีห้าปีสักกี่ครั้งในชีวิต?
และนั่นคือการคำนวณว่าเทพขนาดทำธุรกิจขยายได้ยี่สิบเปอร์เซ็นต่อปีตลอดไม่เจอโควิด ไม่เจอแผ่นดินไหวที่โกเบ ไม่เจอนิวเคลียร์ที่ฟุกุชิม่าฯลฯ
และเป็คนที่เก่งปานวอเรนบัฟเฟ็ตยังต้องคารวะที่ขยายกิจการได้ยี่สิบเปอร์เซ็นตลอดมา
เมื่อดูภาพรวมทั้งหมดอย่างนี้แล้วใครกันแน่ที่โง่และเห็นแก่ตัว?
และนั่นคือการฝ่าฟันอย่างยากลำบากของท่านทรัมป์ที่ได้เงินจำนวนน้อยนิดหนึ่งล้านดอลล่าร์
ไม่ต้องพูดถึงคนที่ไม่ได้แม้แต่เงินจำนวนน้อยนิดหนึ่งล้านดอลล่าร์นั้น
คนที่มองตัวเลข คำนวณตัวเลขเปอร์เซ็นได้จะพูดจากใจว่าวัยรุ่นที่ยอมแพ้ในเกมส์ทุนนิยมนั้นคิดผิดหรือ?
หรือไม่อยากจะโบกหัวพ่อแม่ที่คิดอย่างนั้นสักครั้ง?
ไล่ลูกออกจากบ้านและหวังว่าลูกจะร่ำรวยขึ้นทั้งที่ต้องเสียค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเป็ค่าที่อยู่อาศัยเพิ่มขึ้นกว่เดิมอย่างนั้นหรือ?
“ทำให้เราเสียเงินค่าใช้จ่ายมากกว่าเดิมและบอกว่าหวังดีต่อเรา”
คำกล่าวเช่นนั้นก็ถือว่าตลกแล้ว
ดังนั้นเราต้องดูที่การกระทำและผลของมันไม่ใช่แค่คำพูดเวลาพิจารณาอะไร
ผมอาจจะเสี่ยงตายไปล่าสัตว์ปีศาจในป่าเอาแก่นิญญาไปขายและแลกซื้อกับคัมภีร์ ฯลฯ
ต่อให้ทำทุกอย่างสำเร็จแต่ผมก็เสียเวลามากมาย
หรือจะแค่เกิดมาเป็ลูกคนรวยนอนเฉยๆก็ได้ทรัพย์สินแบบที่คนต้องเข้าป่าล่าสัตว์หลายสัปดาห์และเอาเวลาหลายสัปดาห์ที่ไม่ต้องใช้ไปเพื่อหาแก่นิญญาของสัตว์อสูรนั้นไปทำอย่างอื่น
“เวลา”และ”ทรัพยากร” คือสิ่งสำคัญในโลกทุนนิยมและโลกปราณยุทธนี้
คุณอาจจะไปผจญภัยในป่า เสี่ยงตายหากเป็คนธรรมดาหรือคุณอาจจะเป็เซียนยุทธกลับชาติมาเกิด ที่มีเคล็ดวิชาต่อสู้ชั้นสูงโดยไม่ต้องไปอาบเหงื่อต่างน้ำทำภารกิจของสำนักเพื่อแลกเม็ดยาเพิ่มพลังหรือเคล็ดวิชาชั้นสูง
หรือคุณแค่เลือกที่จะ”เกิดมารวย”ก็ได้ผลเช่นกัน
อ้อ แอ้ แอ้ แอ้
ข้าวของและทรัพย์สมบัติของผมเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆในรอบห้องของผม
ผมจะใช้ของพวกนี้ไปไว้เป็ทุนในตอนที่ผมจะดำเนินการฝึกวรยุทธอย่างจริงจังนั่นเอง
ไม่มีใครที่ไม่เคยทำเื่ผิดพลาดในเส้นทางฝึกยุทธหรือว่าลงทุนวอเรนบัฟเฟต ทรัมป์ พวกนั้นเคยลงทุนล้มเหลวผิดพลาดมาแล้วทั้งนั้นการมีเงินทุนและทรัพยากรมากกว่าจะช่วยลดความเ็ปจากการผิดพลาดในการลงทุนได้นั่นเอง
การทำตัวน่ารักตอนนี้ก็เพราะ”หาทุน”นั่นเอง
ทุกคนที่คิดจะใช้ชีวิตในทุนนิยมหรือจะเป็นักต้มตุ๋นก็ต้องศึกษาเื่นี้ทั้งนั้น
นี่คือสิ่งที่ทำให้คนเราสะสมทุนกันอย่างบ้าคลั่งเพราะมันมีความหมายถึง”โอกาส”และ”เวลา”
ในชีวิตของคน
คนเราอาจะไม่อยากตีความ”ชีวิต”เป็การเทียบเท่ากับ”ทรัพย์สิน”
แต่หากเทียบ”ชีวิต”กับ”เวลา” เล่า
คนเราจะคิดอย่างไร?
พี่ชายของผม จากการจับใจความแอบฟังเสียงต่างๆ
เขาคือรัชทายาทที่ทำเื่ต่างๆอย่างดีไม่เคยขาดตกบกพร่องทำตนเป็พี่ใหญ่ที่น้องๆนับถือ
ผมสามารถได้ทรัพยากรและทรัพย์สินมากกว่าจากการที่ท่านพ่อและท่านแม่ให้มามากกว่าที่ท่านพี่พยายามด้วยตนเองมากกว่าสามสิบเท่า
นั่นล่ะ คือชีวิตของคนเราล่ะคร่อกกกกกฟี้
ผมหลับตานอนอย่างมีความสุข
การเป็นายน้อยนี่มันมีความสุขที่การเป็คนธรรมดาหาไม่ได้จริงๆ
ผมไม่ได้้าเงินกู้ยืมจำนวนน้อยหนึ่งล้านดอลล่าร์แต่อาจจะต้องพยายามให้ได้สักสามร้อยล้านดอลล่าร์