ตำนานผู้วิเศษ

"พูดให้ละเอียด..." ชายชุดคลุมพูดน้ำเสียงจริงจัง

กุ่ยหรานส่งสายตาและทำมือไล่คนในห้องออกไปจนหมด และเมื่อผู้คนไปกันหมดแล้ว

ในห้องที่เงียบ กุ่ยหรานแผดเสียง

"!!!ท่านเจ้าเมือง 'เหลียงห้านจือ' ส่งจดหมายมาบอกข้าว่า ลูกชายของเขา 'เหลียงเจีย' ได้พบท่านทูตจากโถงที่เก้า โดยไอ้บัดซบโหย่งเต๋อที่แท้มันคือ 'อมนุษย์' แต่เจ้ากลับแนะนำให้มันทำงานกับข้า และข้าก็ซื้อ 'ทาสสตรี' มาจากมันจำนวนมาก บัดซบ! หากไอ้เดรัจฉานโหย่งเต๋อนำปัญหามาถึงข้า ข้าจะไม่ยอมรับเคราะห์คนเดียว แต่เจ้า 'ปิ๋งเสิ่ง' ไอ้ผู้วิเศษบัดซบที่สิ้นอาณาจักร เจ้าก็ต้องเดือดร้อนกับข้าด้วย"

'ปิ๋งเสิ่ง' มันคือชายที่ถูกขนานนามว่า เป็นถึง 1 ใน 4 ผู้วิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักรชั้น.หนึ่งหมีขาวแดนเหนือที่ล่มสลาย

ตอนนี้ปิ๋งเสิ่งเปิดผ้าคลุม มันคือชายที่มีใบหน้าสุภาพวัยกลางคน เมื่อมันยิ้มมันจะดูเป็นคนที่ใจดีมาก

ปิ๋งเสิ่งมือเคาะโต๊ะเบาๆ หลายที มันไม่รีบร้อน ก่อนจะให้กุ่ยหรานเล่าทุกอย่างในจดหมายให้มันฟังอย่างละเอียด

และในไม่ช้าปิ๋งเสิ่งก็พบว่า มีหลายเรื่องไม่สมเหตุสมผล

หนึ่ง.มันรู้ว่า 'โหย่งเต๋อ' นักรบสี่ดาบไม่ใช่อมนุษย์ แต่โหย่งเต๋อมีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้มันเป็นอมนุษย์ที่ไม่สมบูรณ์ โดยของสิ่งนั้นปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษที่แท้จริงรู้ว่า โหย่งเต๋อได้มาจากใคร

ก่อนที่อาณาจักรหมีขาวแดนเหนือจะล่มสลาย ชายผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดและกุมอำนาจของอาณาจักร เขาได้ลุ่มหลงในชีวิตอันเป็นอมตะ และเขาได้มอบศรัทธาให้กับเทพผู้มีพระนามเรียกขานว่า 'เทพผู้เที่ยงแท้และทรงอำนาจ' แต่นั่นคือเทพมาร ปิ๋งเสิ่งรู้สิ่งนี้ และชายผู้ยิ่งใหญ่ผู้มอบศรัทธาให้กับเทพมาร ได้มอบกริชปีศาจเล่มหนึ่งให้โหย่งเต๋อ ของสิ่งนี้ทำให้โหย่งเต๋อเป็นอมนุษย์ที่ไม่สมบูรณ์ได้ แต่ไม่ใช่อมนุษย์ที่แท้จริงและน่าเป็นกังวลจนคนจากโถงที่เก้าออกโรงแน่นอน

สอง.เรื่องราวของโถงที่เก้า ในฐานะผู้วิเศษที่แท้จริงและปิ๋งเสิ่งคือระดับสูงของอาณาจักรชั้นหนึ่ง ดังนั้น ตัวเขาจึงรู้จักโถงที่เก้าในระดับหนึ่งที่มากกว่าคนทั่วไป รวมถึงเจ้าเมือง

โถงที่เก้าคือศูนย์รวมอัจฉริยะในแขนงต่างๆ พวกเขายอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจนแม้แต่ปิ๋งเสิ่งหรือแม้แต่ผู้ปกครองอาณาจักรชั้นหนึ่งทั้งหมด เมื่ออยู่ต่อหน้าทูตแห่งโถงที่เก้า พวกเขาจำต้องคุกเข่าหรือก้มกราบ

เงื่อนไขในการเป็นทูตของโถงที่เก้า อาจจะไม่มีการกำหนดที่ชัดเจน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ปิ๋งเสิ่งรู้เป็นอย่างดี 'ปราชญ์' และ 'นักรบขอบเขต "เสาแห่งสวรรค์และปฐพี" หรือ "นักรบสิบสองดาบ"' คือบรรทัดฐานต่ำสุดของโถงที่เก้า หากเจ้าไม่ใช่ระดับนี้ เจ้าก็ต้องมีสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีศักยภาพที่ใกล้เคียง หรือพิเศษเหนือใครจริงๆ

สาม.โถงที่เก้านั้นล่าอมนุษย์ แต่ต้องเป็นอมนุษย์ที่แท้จริง ซึ่งอมนุษย์ที่แท้จริงนั้น... น่ากลัวและแข็งแกร่งเกินบรรยาย พวกมันมีชีวิตในโลกนี้มาหลายยุคหลายสมัย บางทีมันอาจจะมีอายุมากกว่าอาณาจักรชั้นหนึ่งเสียอีก แต่โหย่งเต๋อนักรบสี่ดาบผู้ชั่วช้าเป็นใคร

แม้แต่ในสายตาของปิ๋งเสิ่ง มันก็ยัง... เป็นเพียงแค่สวะคนหนึ่ง ที่สามารถกำจัดเมื่อไหร่ก็ได้

คิดแบบนี้... ปิ๋งเสิ่งก็สามารถยิ้มได้

"เจ้ายิ้มอะไร" กุ่ยหรานส่งเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ สำหรับมัน 'ปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ' ของอาณาจักรหมีขาวแดนเหนือ คืออดีต  ตอนนี้มันไม่จำเป็นต้องให้เกียรติกับพวกจรจัดเช่นนี้

"ข้าคิดว่าท่านและเจ้าเมืองของท่านกำลังถูกหลอก"

"อะไรนะ" เสียงของกุ่ยหรานดังอย่างไม่สบอารมณ์

ปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ เริ่มเคาะโต๊ะและอธิบายอย่างช้าๆ เวลาค่อยๆ ก้าวผ่าน แสงเทียนก็พลิ้วไหวไปเรื่อยๆ เช่นกัน

จนกระทั่งเวลาผ่านไปจนเทียนใกล้จะดับจนหมด เสียงของกุ่ยหรานก็หัวเราะเสียงดัง

"ฮะฮาฮ่า ดีข้าจะเชื่อที่ท่านพูด เรื่องนี้ข้าจะให้ท่านจัดการก็แล้วกัน ข้าก็อยากรู้เช่นกันว่า ตัวตลกแบบไหนถึงกล้าหลอกแม้แต่ท่านเจ้าเมือง  แต่ปิ๋งเสิ่งเจ้าอย่าได้ลืมนะว่า ชายที่อ้างตัวว่าเป็นทูตแห่งโถงที่เก้านั้น มันก็แข็งแกร่งไม่น้อย จากคำบอกเล่าที่เขียนไว้ในจดหมาย ชายคนนั้นได้ฆ่าโหย่งเต๋อและคนของมันทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว นอกจากนั้นทัศนียภาพรังโจรของมันก็แปรเปลี่ยน ราวกับว่าที่แห่งนั้นคือนรกแห่งพงไพร"

ปิ๋งเสิ่งหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดอะไรออกมา

"กุ่ยหรานไม่ใช่ว่าเจ้าก็เป็นผู้วิเศษเหมือนกันรึ แม้เจ้าจะติดอยู่ในขอบเขตนักวิจัยมาหลายสิบปี แต่เจ้าก็น่าจะเคยพบผู้วิเศษที่แท้จริง เจ้าน่าจะรู้ว่า ผู้วิเศษแต่ละคนต่างมีลูกเล่นและอุบายของตัวเองมากมาย 'สร้างภาพมายาจิต' 'ดึงสู่โลกแห่งความฝัน' 'ปนเปื้อนจิต' 'ปรับแต่งความทรงจำ' สิ่งต่างๆ เหล่านี้เป็นไปได้มากมาย และนี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่พิเศษเกินไป ที่พวกเราผู้วิเศษที่แท้จริงจะทำได้ หรือแม้แต่ผู้วิเศษระดับนักวิจัยก็ลวงคนได้ง่ายๆ"

กุ่ยหรานขมวดคิ้ว เมื่อมันคิดตามคำพูดของปิ๋งเสิ่ง มันก็ยิ้มได้และพูดใช่ใช่ใช่หลายคำ

"ใช่จริงอย่างที่เจ้าพูด แต่นั่นก็แสดงออกได้ว่า มันเป็นผู้วิเศษที่ไม่ธรรมดา เจ้าจะรับมือมันไหวจริงๆ รึ"

ปิ๋งเสิ่งลูบครางเบาๆ สีหน้ามันแฝงความมั่นใจและเชื่อมั่นในสติปัญญาและความสามารถของตัวเองอย่างถึงที่สุด "กุ่ยหรานท่านคงจะต้องติดอยู่ในระดับนักวิจัยไปอีกเนิ่นนาน ท่านลืมแล้วรึว่า ข้าคือใครและมีฉายาเช่นใด ข้าคือปิ๋งเสิ่งชายผู้มีฉายาว่า 'ผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ' ชายผู้ครั้งหนึ่งถูกขนานนามว่า 'หนึ่งในสี่ผู้วิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดของอาณาจักร' ท่านว่าข้าควรกังวลกับไอ้กระจอก ที่จำเป็นต้องใช้ลมปากปลิ้นปล้อนนั่นรึเปล่าล่ะ"

"จริงอย่างที่ท่านพูด" กุ่ยหรานพูดพร้อมดวงตาเป็นประกาย ยิ่งได้พูดคุยกับปิ๋งเสิ่ง มันก็ยิ่งรู้สึกสบายใจขึ้น จนสามารถหยิบสุราขึ้นดื่มได้อย่างอารมณ์ดีได้อีกครั้ง

แต่ในขณะที่กุ่ยหรานผู้มีเกียรติและเจ้าของคฤหาสน์ใหญ่กำลังอารมณ์ดีนั้น ปิ๋งเสิ่งก็พูดบางอย่างให้มันได้คิด

"แต่ท่านก็ไม่ควรสบายใจเกินไป ไอ้เจ้าสวะที่จำต้องใช้ลิ้นและแผนการโง่ๆ เอาตัวรอดนั้น แท้จริงอาจจะเป็นผู้วิเศษที่มีปัญหาบางอย่างกับ 'วิหารรัตติกาลและความหวัง' ท่านและโหย่งเต๋อต่างก็... ทำงานให้พวกเขาไม่ใช่เหรอ"

กุ่ยหรานใบหน้านิ่งมองปิ๋งเสิ่งอย่างมีกังวล พลังโอน่าของมันแทบจะกลั่นตัวเป็นไอให้เห็นได้ ทั้งๆ ที่กุ่ยหรานก็รู้ว่าปิ๋งเสิ่งคือผู้วิเศษที่แท้จริง

ปิ๋งเสิ่งเคาะโต๊ะ ดวงตาจ้องมองกุ่ยหรานที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปมาก จากอารมณ์ดีเขาดูเหมือนจะดุร้ายและกระหายเลือด จากนั้นปิ๋งเสิ่งเขาก็หยิบบางสิ่งออกมาจากเสื้อคลุกของเขา

หนังสือสีดำที่มีวิหารสีดำกลับหัว ต้นไม้ที่มีแสงสว่างราวกับเป็นความหวัง มันแผ่กิ่งก้านไปทั่ว ทุกๆ ที่ที่รากไปถึง สรรพสิ่งมีการเปลี่ยนแปลง กุ่ยหรานเห็นสิ่งนี้ก็มองปิ๋งเสิ่งแปลกไป

ปิ๋งเสิ่งตอนนี้ยิ้ม "ข้าต้องการรับศรัทธาของพระองค์และเข้าสู่โลกแห่งความเป็นอมตะที่แท้จริง"

กุ่ยหรานได้ยินแบบนี้ มันก็ยิ้มออกเช่นกัน

"งั้นเรื่องนี้ข้าก็ฝากให้ท่านปิ๋งเสิ่ง 'ผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ' รับผิดชอบเรื่องนี้แทนข้าได้สิ และเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน" กล่าวจบประโยคกุ่ยหรานยื่นโทเคนรูปต้นที่มีรากยาวลึกให้ปิ๋งเสิ่ง แต่ต้นไม้นี้มีความพิเศษบางอย่างมันมีดวงตาประดับมากมาย

...

หน้าคฤหาสน์ของกุ่ยหราน

"เจ้าเป็นใคร" ชายสวมเกราะหนักสองคน ที่ยืนหน้าคฤหาสน์ใหญ่ของกุ่ยหรานพูดขึ้น

เซี่ยซีหานตอนนี้มันอยู่ในชุดคลุมดำ โดยมีหน้ากากไม้ดำอสูรสามหน้าสวมใส่ปกปิดตัวตนอยู่ เซี่ยซีหานมันไม่ได้พูดมาก เพียงแต่ยื่น 'โทเคนผู้มีเกียรติ' ที่ได้จาก 'เหลียงเจีย' ออกมา ชายสวมเกราะหนักทั้งสองที่เป็นถึงนักรบสองดาบ โค้งกายให้เซี่ยซีหานอย่างรวดเร็ว ก่อนถามคำถามเซี่ยซีหานอย่างนอบน้อม

"ท่านผู้มีเกียรติขอรับ ท่านจะไปร่วมสำราญที่หอใดหรือขอรับ 'ยาสวรรค์' อยู่ที่หอปีกขวา สำราญกับสตรีงามอยู่เรือนรื่นรมย์ด้านในสุด 'ค้าขายความลับ' ก็เป็นทางด้านขวาเช่นกัน แต่ต้องเดินต่อจากหอยาสวรรค์ไปอีกขอรับ ส่วนถ้าเป็น..."

"ประมูลทาส..." เซี่ยซีหานไม่รอให้พวกมันพูดจบ มันเลือกพูดตรงประเด็นทันที แม้คำพูดมันจะดูแข็งกร้าว แต่ในใจมันก็แอบสั่นระริกเพราะมีความหวาดกลัวในใจ

'แม่เจ้าที่มันจะใหญ่โตเกินไปแล้ว แค่เพียงแนะนำสถานที่ก็ราวกับว่า ต้องเดินดูทั้งวันถึงจะรู้จักสถานที่แห่งนี้ทั้งหมดได้ แล้วไอ้กุ่ยหรานนี่ทำไมมันรวยขนาดนี่วะ บ้านใครบ้างที่มันใหญ่เท่ากับภูเขาทั้งลูกแบบนี้ นอกจากนั้น บัดซบเอ๊ย! นี่แค่คนหน้าประตูแมร่งก็เป็นถึงนักรบสองดาบแล้วเหรอ แบบนี้ข้างในคงไม่ต้องพูดถึง ดีที่บิดาไม่คิดใช้แผนถล่มพวกมันซึ่งหน้าอยู่แล้ว คนฉลาดแบบบิดาย่อมต้องไม่ทำอะไรโง่ๆ แบบนั้น แม้ตอนฟังเจ้าเด็กน้อยจื้อเพ่ยแล้วทำให้บิดาโกรธจนแทบจะไฟลุก อยากเสกขวานยักษ์จามหัวพวกมันให้จบๆ ไป แต่พอรู้ว่าที่นี่มีนักรบสามดาบนับสิบ และอาจจะมีสี่ดาบประจำการอีกหลายคน นอกจากคนที่เข้ามาที่นี่แต่ละคน ต่างก็เป็นผู้วิเศษระดับ.นักวิจัย บิดาก็หำหดแล้ว แต่บิดาดันทำหล่อบอกไอ้เด็กนั้นว่าจะช่วยน้องสาวของมัน ยังไงบิดาก็ต้องช่วยให้ได้ อย่างมากหากผิดแผนดูท่าบิดาจะปล้นคุกช่วยเด็กๆ ไม่ไหว บิดาก็จะใช้เงินประมูลเด็กๆ ออกมาก็แล้วกัน'

คิดในใจจบเซี่ยซีหานตบถุงเงินตัวเองเบา พลางใช้สายตาสังเกตผู้คนที่เดินผ่านประตูมาด้วยกัน

ด้วยดวงตาวิหครุ่งอรุณ เซี่ยซีหานมองเห็นพลังโอน่าของหลายๆ คน ที่เอ่อล้นออกมาจากร่างกายมากมาย

ตำนานผู้วิเศษพรุ่งนี้ออกเล่มสี่ครับ ตอน 90 ถึง 120 / วันนี้ตรวจคำผิดรอบสุดท้ายอยู่ครับ

ที่นี่มันมีแต่ผู้วิเศษระดับฝึกหัดขึ้นไปทั้งนั้น!!!