เลเวลอัพ

เหมือนเตะฟุตบอลเข้าโกลอย่างไรอย่างนั้น เตะลอยโค้งเข้าไปในห้องโถง กันกระแทกลงไปนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้โบราณ กระดูกหักทั่วร่างกาย ตายอนาถอย่างไม่มีอะไรมาเปรียบเทียบ
"ติ๊ง! "
ระบบส่งเสียงเตือนขึ้นมา
หลงเฟยรีบเร่งเข้าไปยังภูเขาหลังบ้านสกุลหลง
"บ้าไปแล้ว ! "
"บ้าไปแล้ว กล้าฆ่าคนได้เช่นนี้ หลงเฟย วันนี้เจ้าถึงแม้จะมีสมอง 10 อันแต่เจ้าก็จะต้องตายอยู่ดี"
หลงเฟยออกไปได้ไม่นาน กําลังพลของหลงจ้านอู่ก็ตามมา
มองมาด้านในจวนของหลงต้าเย่าเห็นเลือดนอง เป็นภาพที่อเนจอนาถไม่น่ามองเลย
"มันไปไหนแล้ว ?"
บ่าวตนหนึ่งตอบอย่างสั่นกลัวว่า "ไปทางภูเขาด้านหลังแล้ว"
หลงจ้านอู่เหลือบตามอง พูดเสียงหนัก "ส่งสารไปยังสํานักตุลากรบ้านสกุลหลง ให้หลงจ้านเหย่นําพลไปยังหลังเขา วันนี้ข้าจะสั่งสอนมันเอง !"
"ขอรับ !"
ทหารคุ้มกัน 1 นายรีบวิ่งออกไป
ใบหน้าหลงอ้าวกระหยิ่มยิ้มย่องอย่างพอใจ "หลงเฟย เตรียมตัวรับความตายเถอะ"
หลงจ้านอู่ พึมพํา "หลงเฟย ทั้งหมดนี้เจ้ารนหาที่เอง อย่าได้โทษข้าผู้เป็นลุงของเจ้าว่าโหดร้าย โลหิตเทพมังกรของเจ้าถูกสูบออกไปแล้ว ถ้าหากเจ้าได้มาเป็นผู้ปกครองสกุลหลงละก็ จะต้องกลายเป็นความอัปยศของสกุลเป็นแน่ อย่างเจ้าแม้แต่จะเป็นคนไร้ค่ายังไม่คู่ควร ข้าจะต้องให้สกุลหลงสืบทอดต่อไป หากเจ้ามาเป็นเจ้าบ้านสกุลหลงละก็มีแต่จะพาไปสู่หายนะ รังแต่จะทําให้ขายหน้าต่อพวกไร้ค่า"
วินาทีนี้
หมูหมากาไก่ในบ้านสกุลหลงตื่นระคน สํานักตุลาการออกโรง
นักรบแห่งสกุลหลงก็เคลื่อนพล
แต่ว่า
ภูเขาด้านหลังนั้น ทุกคนต่างไม่รู้ เงียบงันอย่างกับอะไร
ภูเขาหลังบ้านสกุลหลงมีถ้ำอยู่แห่ง
เป็นสถานที่คุมขังผู้กระทําผิดแห่งบ้านสกุลหลง หรือ เป็นสถานที่ที่เอาไว้ลงโทษพวกบ่าวไพร่
หลงเฟยคิดไม่ถึงเลยว่าหลงต้าเย่าจะนําตัวเฉียวเฉียว มาขังไว้ที่นี่ คนที่เข้าไปในนั้นถึงแม้ไม่ตายแต่เนื้อหนังก็ต้องหลุดลอก
ได้ยินเสียงพ่อบ้านชั่ว หลงต้าเย่าลงมือทรมานเฉียวเฉียวแล้ว
ยิ่งเพิ่มความโกรธแค้นให้กับหลงเฟย
"หลงเฟย เจ้าอย่าได้เข้ามาที่นี่ เจ้าอย่า..."
"ปึ๊ง !"
"ปึ๊ง !"
ยามคุ้มกันทั้ง 2 นายที่ขัดขวางหลงเฟย ถูกหมัดทั้ง 2 ชกเข้าสลบลงไป หลงเฟยไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับพวกเขา ก้าวย่างเข้าไปในถ้ำ พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ในตอนนั้นเอง
ส่วนที่ลึกที่สุดในถ้ำ สถานที่ว่างเปล่า
บนแท่นทรมาน เฉียวเฉียวร่างกายเต็มไปด้วยเลือด ผมเผ้ายุ่งเหยิง ลมหายใจแผ่วเบา
ข้อนิ้วมือมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ข้อกระดูกช้ำเลือด ชัดเจนว่าเพิ่งถูกหนีบไปไม่นาน มือทั้งสองสั่นสะท้านไม่หยุด เจ็บปวดจนไม่มีแรงร้องออกมา เหงื่อไหลชะโลมร่างกาย สั่นเทา
"เฉียวเฉียว แค่เจ้าพูดออกมา หลงเฟยอยู่ที่ไหน เจ้าก็จะได้ไม่ต้องมาเจ็บปวดทรมาน" หลงต้าเย่าพูดอย่างเยือกเย็นน้ําเสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาลจากภายใน
ดูจากดวงตาของเขาก็รู้ได้ว่า เขาหมดความอดทนแล้ว
เกือบครึ่งปีของการทรมานเค้นถาม เครื่องมือทรมานที่มีถูกนํามาใช้จนหมดแล้ว เฉียวเฉียวก็ไม่ปริปากออกมาแม้ครึ่งคํา
เขาคิดไม่ตกว่าผู้หญิงคนหนึ่งสู้สุดชีวิตเพื่อปกป้องคนไร้ค่าคนหนึ่ง สุดท้ายแล้วเพื่ออะไรกัน ?
เป็นเพราะโตมาด้วยกัน ?
เป็นเพราะหลงเฟยดีต่อนาง ?
หรือเป็นเพราะเหตุผลอื่น อะไรละ ?
เขาเข้าใจมาตลอดว่าฝีมือของตนเอง ไม่มีผู้ใดต้านทานได้ แต่ทว่าผู้หญิงตรงหน้านางนี้สามารถทําให้เขาหมดความอดทนได้ จึงเอ่ยคําออกมาด้วยความเยือกเย็น
"ไม่พูดใช่มั้ย ?"
"ได้ ! "
"งั้นเจ้าก็ตายไปซะ ยังไงเสียข้าก็จะตามหามันจนเจอ"
"ข้าจะส่งมันลงนรกไปหาเจ้า"
เมื่อคําพูดจบลง
หลงต้าเย่าลงมือ กลางอุ้งมือของเขาพวยพุ่งด้วยพลังชั่วร้ายดําทมิฬ พูดอย่างเลือดเย็น "ข้าจะทําให้เจ้าตายอย่างเหี้ยมโหด ฮ่าๆๆ"
กําลังจะลงมือ
และในช่วงพริบตานี้เองด้านหลังของเขาก็มีลมพัดซานเข้ามา
"แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก..."
ตาทั้งสองข้างของหลงต้าเย่ามองเงยขึ้น ทันใดนั้นเอง ก็เก็บมือลง หันหลังพลันส่งเสียง "ใครนะ ?!"
"บรรพบุรุษเจ้า !"
"เปรี้ยงงงงงงง !"
พลังคางคกพุ่งออกมา กระแทกเข้ากับหลงต้าเย่า
หลงต้าเย่า
พลังฌาณระดับ 8 แห่งนักรบจ้านซือ ความแข็งแกร่ง ไต่ระดับมาถึงพลังฌาณระดับที่ 9 ระดับสูงสุดแล้ว ความสามารถตอบโต้ไวขั้นสุด ทันใดนั้น มือทั้งคู่ปกป้อง สามารถต้านทานการโจมตีของหลงเฟยได้ ร่างกายก็สามารถเด้งกระโดดตามแรงลอยไปไกลหลายเมตร เพ็งมอง มุมปากยิ้มอย่างเย้ยหยัน เอ่ยขึ้น "หลงเฟย ?"
"นี่เจ้ารนมาหาที่เองแท้ๆ"
โปรดติดตามตอนต่อไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 มาเพื่อสังหาร (2)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 มาเพื่อสังหาร (2)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้