เกิดใหม่เป็นสาวน้อยปลูกผักปราณวิญญาณหอมๆ (จบแล้ว)

บทที่50.ข้าอยากเป็นสหายของเจ้า

“นั้นคนมาต่อแถวซื้อสิ่งใดกันน่ะ”เสียงเล็กๆ เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย

“ไม่ทราบเช่นกันเจ้าค่ะคุณหนูเดี๋ยวบ่าวไปดูให้นะเจ้าคะ”บ่าวรับใช้ข้างกายรีบไปดูทันทีและเพียงไม่นานก็กลับมารายงานด้วยท่าทางตื่นเต้น

“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู”เสียงเรียกอย่างตื่นเต้นนั้นพลอยทำให้คนรอฟังยิ่งอยากรู้มากขึ้นไปอีก

“ว่าอย่างไรรีบพูดเร็วๆเข้าข้าอยากรู้”

“เป็นของกินแบบใหม่เจ้าค่ะเห็นคนเรียกกันว่าหวานเย็น”

“หวานเย็นหรือข้าไม่เห็นเคยได้ยินเช่นนั้นไปกันข้าอยากลองกินดู” ร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัย 5 หนาวรีบเดินเข้าไปที่หน้าร้านเซี่ยหลินอย่างรวดเร็ว

ระหว่างนั้นเหยาเหยาเองก็กำลังนั่งอยู่ใต้ต้นผิงกั่วทำทีเป็นนั่งพิงหลังกับลำต้นแล้วแอบส่งปราณพฤกษาเพื่อไปพูดคุยกับพี่ๆต้นไม้ทั้งหลาย

‘พี่ต้นไม้ๆ’

‘นายน้อยเหยาเหยา’ เสียงตอบกลับมาจากเหล่าต้นไม้ทั่วผืนป่าจนฟังแทบไม่ทัน

‘พอดีข้ามีเรื่องจะสอบถามพี่ต้นไม้สักหน่อยเคยเห็นต้นซาวเซียนฉ่าว(เฉาก๊วย) กับต้นเยจื่อ(มะพร้าว)บ้างหรือไม่เจ้าคะ’ ก่อนนี้เพราะยุ่งเรื่องดูการขายหวานเย็นนางจึงยังไม่ได้สอบถามเรื่องต้นไม่สองชนิดที่ต้องการเสียทีจนผ่านมาหลายวันตอนนี้ได้นั่งพักจึงนึกขึ้นได้ก็รีบสอบถามดูทันที

‘ซาวเซียนฉ่าวข้าเห็นขอรับมีอยู่เต็มชายป่าชั้นกลางของป่าหยกปราณที่นายน้อยอยู่นั่นแหละขอรับ’

‘ใช่ๆ ขอรับมีเยอะมากเลยแต่เจ้าต้นเยจื่อนี้ข้าไม่แน่ใจ พวกเจ้ามีใครเห็นหรือรู้จักบ้าง’ เหล่าต้นไม้ต่างพากันถามไถ่กันไปมาไม่หยุด

‘ไม่เคยเลย’ ต้นไม้หนึ่ง

‘ข้าก็ไม่รู้จัก’ ต้นไม้สอง

‘เจ้าต้นเย่จื่อหน้าตาเป็นเช่นไรเล่า’ต้นไม้สาม

เสียงเหล่าต้นไม้ปรึกษากันไปมาล้วนไม่มีต้นไม้ต้นใดเคยเห็นต้นเยจื่อเลยนางคงต้องลองไปสอบถามกับพ่อค้าที่เดินทางค้าขายระหว่างแคว้นดูว่าเคยเห็นหรือไม่บ้างแล้วล่ะ

เหยาเหยาขอบคุณพี่ต้นไม้เมื่อสอบถามข้อมูลที่เรียบร้อยแล้วก่อนจะคลายพลังปราณพฤกษาลงช้าๆนางรู้สึกหมดแรงเพราะใช้พลังคุยเยอะไปหน่อย

“คงคงแกะเงาะให้เหยาเหยากินหน่อยเหยาเหยาหมดแรงแล้ว” เสียงใสๆ เอ่ยบอกลูกต้องข้างกายด้วยเสียงหมดแรงจริงๆ

“เจี๊ยกๆ (ได้เลยขอรับลูกพี่) ” มือน้อยของคงคงรีบแกะเงาะให้อย่างว่องไวก่อนจะยื่นป้อนให้ถึงปากจิ้มลิ้มเลยทีเดียว

“ขอบใจมาคงคงเด็กดี”ท่าทางที่นั่งกินเงาะโดยมีลิงน้อยแกะแล้วป้อนให้นั้นทำให้ หลี่อันอัน ที่กำลังถือถ้วยและช้อนไม้ไผ่ตักหวานเย็นราดน้ำหวานกลิ่นเหมยกุยฮวาเข้าปากอยู่นั้นมองอย่างสนใจ

“ทำไมเด็กคนนั้นมีลิงแกะเงาะให้กินด้วยเล่า”พึมพำอย่างสงสัยก่อนเดินเข้าไปหา

“เจ้า เจ้า”

“หื้มม”เหยาเหยาที่นั่งเคี้ยวเงาะจนแก้มตุ้ยพองออกสองข้างก็เงยหน้าขึ้นมองว่าใครมาเรียกนางกันเห็นเป็นเด็กน้อยผู้หญิงอายุน่าจะพอๆ กันกับนางมายื่นอยู่ตรงหน้ามือถือถ้วยหวานเย็นไว้ด้านหลังมีคนยื่นประกบอยู่คงจะเป็นบ่าวข้างกายหลี่อันอันเอ่ยเรียกไปพร้อมกับปากก็อ้ารับหวานเย็นที่ส่งเข้าปากตนเองไปด้วย

“คุณหนูแบบนี้ไม่งานนะเจ้าคะ”บ่าวข้างกายเห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยเตือนขึ้นมาทันที

“ก็มันอร่อย” หลี่อันอันก็ตอบกลับทันทีเลยเพราะนางอดใจไม่ไหวหรอกเจ้าหวานเย็นนี้อร่อยจะตายไป

“เจ้าเรียกข้าหรือ”เหยาเหยาเอ่ยถามพร้อมแหงนหน้ามองอีกฝ่ายที่มายืนอยู่ตรงหน้า

“อืมข้าสงสัยเหตุใดเจ้าลิงนี้ถึงแกะเงาะให้เจ้าได้”

“คงคงเป็นลูกน้องของข้า”

“ลูกน้องเป็นลิงหรือ”

“อื้ม คงคงเป็นเด็กดีมาก”

“โอ้โหเจ้าสุดยอดมากเช่นนั้นข้าขอนั่งด้วยนะ”หลี่อันอันตาวาวก่อนพาตัวเองมานั่งลงข้างกายเหยาเหยาโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายเอ่ยชวนเลยตามด้วยบ่าวข้างกายของหลี่อันอันที่คอยดูแลคุณหนูของตนอยู่ไม่ห่าง

“ทำไมเจ้ากับลูกน้องถึงมานั่งตรงนี้ล่ะ”

“ร้านเซี่ยหลินเป็นของครอบครัวข้าเหยาเหยาบอกพร้อมทำท่าชี้ไม่ชี้มือไปทางร้านด้วย”

“โอ้ ดีจริงๆเลยพ่อของข้าก็ทำการค้าเช่นกันแต่ไม่ได้เปิดร้านหรอกนะข้าเดินทางกับขบวนพ่อค้าของท่านพ่อตั้งแต่จำความได้เลยตอนนี้ท่านพ่อก็ให้ข้าเลือกอยู่ว่าจะปักหลักสร้างเรือนเปิดร้านค้าอยู่ที่เมืองใดดีจะไม่ออกเดินทางแล้วล่ะ” เอ่ยบอกเล่าเรื่องของตนเองอย่างไม่ปิดบัง

“เช่นนั้นหรือเช่นนั้นเจ้าก็เดินทางไปทั่วแคว้นมาแล้วน่ะสิ”

“นั้นก็ใช้แต่ตอนนั้นข้ายังเด็กจำอันใดไม่ค่อยจะได้หร๊อกก”เอ่ยตอบพร้อมกับตักลี่จื่อ(ลิ้นจี่)ชิ้นโตเข้าปากตามไปด้วย

“อ้อ”เมื่อเห็นคนตรงหน้ากินอย่างเอร็ดอร่อยก็ไม่อยากจะขัดความสุขในการกินของอีกฝ่ายเหยาเหยาจึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ

“นี่ๆข้าชื่อหลี่อันอันนะแล้วชื่อเจ้าล่ะข้าอยากเป็นสหายของเจ้าได้หรือไม่”เด็กน้อยที่แนะนำชื่อตนเองดูแล้วท่าทางซุกซน

ไม่เบาเอ่ยขึ้นมาเมื่อจู่ๆ ก็ตัดสินใจได้ว่าอยากเป็นสหายกับนางและจะบอกท่านพ่อให้ปักหลักอยู่ที่เมืองซานไห่นี่ล่ะ

“ข้าชื่อเซี่ยหลินลู่เหยาเรียกเหยาเหยาก็ได้”

“ได้สิเหยาเหยาแล้วตกลงเจ้ายอมเป็นสหายของข้าหรือไม่”หลี่อันอันมองหน้าคนที่นางขอเป็นสหายอย่างลุ้นจนตัวโก่ง นางไม่เคยมีสหายมาก่อนเพราะต้องเดินทางกับท่านพ่อตั้งแต่เด็กส่วนท่านแม่ก็เสียไปตั้งแต่คลอดนางแล้วจึงต้องเดินทางกับท่านพ่อเรื่อยมา นิสัยจึงไม่ค่อยเรียบร้อยอีกทั้งยังซุกซนแถมยังติดนิสัยห้าวหาญแบบเด็กผู้ชายมาอีกด้วย

“ได้สิ เป็นสหายกัน”มีสหายวัยใกล้เคียงกันก็ดีเหมือนกัน ดูๆ แล้วเด็กคนนี้ก็คบได้อยู่

“เย้ ๆ ดีใจจังข้ามีสหายคนแรกแล้ว”

เหยาเหยาเมื่อได้ฟังก็ยิ้มน่ารักให้สหายคนใหม่จนตาหยีเพราะดูท่าแล้วหลี่อันอันคงจะไม่มีเพื่อนเล่นด้วยจริงๆก็เข้าใจได้อยู่เพราะต้องเดินทางไปที่ต่างๆ คงหาสหายเล่นด้วยยากอยู่สักหน่อย

“น้องเล็ก/น้องเล็ก” ลู่จื่อและลู่หยางออกมาตามน้องสาวเพราะเห็นว่าออกมาข้างนอกนานแล้วพวกเขาไม่ต้องห่วงเหยาเหยามากนักเพราะข้างกายน้องสาวมักจะมีเจ้าคงคงคอยอยู่ด้วยเสมออีกทั้งเจ้าคงคงยังเป็นสัตว์อสูรวิญญาณที่มีพลังมากจนสามารถปกป้องน้องสาวของเข้าได้แน่นอน

“พี่ใหญ่ พี่รอง” พี่ชายทั้งสองของเหยาเหยาเดินเข้ามาพร้อมมองหลี่อันอันที่นั่งอยู่ข้างกายน้องสาวด้วยแววตาสงสัยว่าเป็นใครกัน

“นี้คือหลี่อันอันเจ้าค่ะเป็นสหายใหม่ของเหยาเหยาเอง”เสียงใสเอ่ยบอกพี่ชายและแนะนำสหายให้ได้รู้จักส่งสัย

“คารวะพี่ชายทั้งสองของเหยาเหยาเจ้าค่ะ”ร่างเล็กลุกขึ้นโค้งกายคารวะแม้เก้ๆ กังๆ ไปบ้างแต่กนับว่าดูงดงามอยู่จากนั้นเหยาเหยาก็แนะนำพี่ชายให้หลี่อันอันรู้จักก่อนที่จะเห็นว่าออกมานานแล้วเกรงว่าท่านพ่อนางจะเป็นห่วงหลี่อันอันจึงกล่าวลาพร้อมบอกว่าจะมากินหวานเย็นที่ร้านและจะมาเล่นกับเหยาเหยาอีกแน่นอน...

“ฮุ่ยชิว” เมื่อละสายตาจากหน้าต่างกลับมาแล้วก็เอ่ยเรียกคนสนิทข้างกายทันที

“ขอรับ”

“เจ้าไปสืบเรื่องของเด็กผู้หญิงที่คุยกับเหยาเหยามาให้ข้า”

“ท่านเจ้าหอเกรงว่าจะเป็นคนไม่หน้าไว้ใจหรือขอรับ”

“ข้าเพียงต้องการดูว่าคนที่เข้าหาเจ้าตัวน้อยนั้นไว้ใจได้หรือไม่หากไม่น่าไว้ใจจะได้หาทางป้องกันเสียแต่เนิ่นๆ”

“ขะ เข้าใจแล้วขอรับ”ฮุ่ยชิวรับคำทั้งที่คิดในใจว่าพวกนางเป็นเพียงเด็กน้อยพึ่ง 5 หนาวเพียงเท่านั้นเองดูแล้วก็น่าจะพูดคุยเป็นสหายกันธรรมดา ท่าทางท่านเจ้าหอจะห่วงใยคุณหนูเซี่ยหลินลู่เหยามากจริงๆ

“ยังไม่รีบไปอีก”เสียงขรึมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนสนิทของตนยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

“ขอรับๆข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้”รีบรับคำก่อนจะรีบเดินออกไปเมื่อไปทำตามที่เจ้านายสั่งโดยเร็ว

ตาคมกริบหันกลับไปทอดมองร่างน้อยๆตัวกลมๆที่เดินตามหลังพี่ชายทั้งสองโดยมีเจ้าลิงคงคงเดินตามอีกทีเข้าร้านค้าไปเขาเพียงแค่ไม่ต้องการให้มีอันตรายใดๆ เกินขึ้นกับเจ้าตัวน้อยทั้งนั้นดังนั้นจึงต้องดูให้แน่ใจว่าคนที่เข้าหานางนั้นไว้ใจได้หรือไม่หากเข้ามาอย่างบริสุทธิ์ใจเขาก็ไม่คิดสอดมือเข้าไปยุ่ง แต่หากเป็นอันตรายต่อเจ้าตัวน้อยเหยาเหยาแล้วล่ะก็เขาก็คงต้องลงมือจัดการเองอย่างแน่นอน…..