ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

“แล้วฉันจะฆ่าไอ้สองตัวนั้นอย่างไงละเนี่ย…” ในฐานะที่อีกฝ่ายจับกลุ่มกับคนอื่น เขาเดาว่าอีกไม่นานคงถึงเลเวล 40 ได้สบาย และเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วภารกิจของซอว์คงย่ำแย่กว่าเดิมแน่ ๆ จะฆ่าอย่างโจ่งแจ้งก็ไม่ได้ ตอนที่ฟิวส์ขาดตอนแรกก็เผลอทำให้ปราณจากซอมบี้กระจายมาข่มขู่คนพวกนี้ ซึ่งนั้นคงทำให้อสูรลวงตาเริ่มไขความลับของเขาทีละนิดได้ และนั่นไม่ใช่เรื่องดีเลย
“ดูเหมือนคงต้องให้ซอมบี้ทำเหมือนตอนฟิวส์ขาดบ่อย ๆ ”
อสูรลวงตาจะได้คิดว่ามันบังเอิญมากกว่า แต่ถ้าขี้สงสัยอย่างไม่มีขอบเขตอีกฝ่ายคงคิดว่าทำไมก่อนหน้านี้ไม่คำราม มาเสล่อคำรามทำไมตอนที่ซอว์มา ซึ่งนั่นเขาคงค้านที่จะหาสตอรี่มาให้อีกฝ่ายหายสงสัย ชายหนุ่มสั่งซอมบี้เด็กผ่านจิต
ไม่นานก็มีการระเบิดลมปราณอีกครั้ง เขาตั้งเป็นระลอก ๆ ในช่วงเวลาที่ไม่แน่นอนไว้พร้อมในช่วงสุดท้ายก็ลากซอมบี้นกยักษ์เลเวลสูง ๆ จนพลอยกับอสูรลวงตารู้สึกเหนื่อยล้าราวกับสิ้นใจวิญญาณขาดดิ้น
“เอาง่าย ๆ แบบนี้แหละ”
ซอมบี้นกยักษ์นั้นก็ฆ่าผู้เล่นไปส่วนหนึ่ง แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นคือดินแดนและบลู แม้อสูรลวงตาจะสามารถตั้งข้อสงสัยได้ หากแต่ไม่มีหลักฐานใด ๆ ก็ไม่ต่างจากความโนส่วนตัวของหล่อนนั้นเอง
ซอว์คิดอะไรได้เล็กน้อย เขาจำได้ว่าสายตาที่อสูรลวงตามองมาที่เสี่ยวเสียนั่นก็คือความอยากได้ ความโลภ ความปราถนา ความเอ็นดู และอะไรหลาย ๆ อย่าง เรียกได้ว่านางคือพวกคลั่งของน่ารักแต่ไม่เปิดเผย
เขาเดาว่าเขาสามารถใช้ประโยชน์จากมัน โดยให้พลอยบังเอิญไปเจอซอมบี้เด็กอีกตัวเอามาให้แป้ง หลังจากนั้นเขาก็จะได้สามารถรับรู้การเคลื่อนไหว บทสนทนา และอะไรหลาย ๆ อย่างได้อย่างง่ายดาย
ครืน ๆ ๆ ในเวลานั้นเขาสัมผัสได้ถึงปราณสายฟ้าบางอย่าง ซอว์ที่มีแมลงกลืนวิญญาณติดตัวจึงสามารถแพร่ขยายเขตแดนเฝ้าระวังออกไปหนึ่งร้อยเมตรได้แต่เบื้องล่างความว่างเปล่าทะลุลงไปแค่สิบเมตรเหมือนกับสายธารแห่งหมอก ชายหนุ่มรับรู้ว่าแขกผู้มีเกียรติของเขาอย่างเทพอสูรสายฟ้ากำลังมาที่นี่
‘โอ้⁓ ไม่ธรรมดาเลยแหะ’
เขามองอีกฝ่ายที่ลอยจากบนฟ้าที่สูงมาก แต่เมื่อเข้าสู่เขตของหุบเหวการบินก็หายไปแต่ความเร็วบวกกับแรงดิ่งที่มีระยะทางก็สามารถพุ่งไปมายังจุดที่ซอว์อยู่ได้ทั้ง ๆ ที่มีหมอกบดบังอยู่ ไม่ต้องพูดก็สามารถเดาได้เลยว่าอีกฝ่ายนั้นคงได้รับข้อมูลมาจากอสูรลวงตาให้มาที่นี่ก็ได้ อาจจะเป็นช่วงตอนที่หล่อนไปเรียกพรรคพวกตัวเองหลังเขาโยนเสี่ยวเสียออกไป
“เริ่มอันตรายซะแล้วสิ"
ซอว์กล่าวยิ้ม ๆ มองเห็นระดับลมปราณที่พัฒนาไปกว่าแต่ก่อนมากหลายระดับ เขาไม่คิดเลยว่าระยะเวลาสั้น ๆ แบบนี้ทำไมระดับลมปราณถึงขึ้นมาถึง 50 ราวกับคิดจะขึ้นก็ขึ้นได้ตามใจนึก ชั่งทรมานใจคนที่พยายามมาตลอดหลายวันเหลือเกิน
บึม!!! ร่างสายฟ้ากระแทกลงกับความว่างเปล่า เทพอสูรสายฟ้าที่อยู่ในหมอกไม่เห็นซอว์ที่อยู่ด้านหลังก็ถือสมุดบันทึกที่คุ้นเคยของเขาเดินต่อไปพลางบ่นเบา ๆ
“จะทำไงให้คุณพลอยสนใจฉันได้น๊า⁓” ซอว์คิ้วกระตุก
‘นี่ฉันต้องมีคู่แข่งอีกเท่าไหร่เนี่ย? ’ เขาถอนหายใจเบา ๆ เว้นระยะ 50 เมตรเดินตามอีกฝ่ายไป ใช้เวลาไม่นานเทพอสูรก็ไปไกลมากกว่าเดิม นั่นไม่ใช่เพราะว่าอีกฝ่ายเร็วหรือเร่งรีบ แต่มันเป็นเพราะอีกฝ่ายมีระดับลมปราณมากกว่าจึงฆ่าซอมบี้ได้อย่างง่ายดาย ขณะที่เขาจำเป็นต้องเพิ่มระดับตัวเองเลยไม่สามารถตามไปได้
“หึ ๆ อย่างน้อยกรูก็ควบคุมซอมบี้พวกนี้ได้อะนะ”
เขาแอบรู้สึกผิดที่สั่งนกยักษ์เลเวลสูง ๆ บินมาหาตน ก่อนจะขี่หลังมัน แต่ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้บินสุดท้ายคอของมันก็ขาดสะบั้น เลเวลชายหนุ่มพุ่งกระฉูดรัว ๆ ซอว์ถอนหายใจนิด ๆ ซอมบี้ทุกตนก็เหมือนกับพรรคพวกของเขาที่ไม่สามารถขัดคำสั่งได้ มันไม่ต่างจากหมูหมากาไก่ที่สามารถฆ่าตอนก็ฆ่าได้ อยากเลี้ยงก็เลี้ยง อยากปล่อยก็ปล่อย อยากดูก็ดู
“ถ้าฉันเลือกตัวที่ฆ่าได้ในครั้งเดียวที่มีระดับสูง คงใช้นกยักษ์ไม่กี่ตัว”
ซอว์ไม่อยากเสียทรัพยากรโดยใช่เหตุ เขาเดิน ๆ ฆ่า เดิน ๆ ฆ่า เลือกเอาซอมบี้ที่สามารถสังหารได้ในดาบเดียวตามโซนต่าง ๆ ส่งผลให้ระดับลมปราณในร่างมนุษย์ขึ้นมาถึง 40 ได้อย่างน่าตกใจ แน่นอนว่าทางฝั่งอสูรลวงตาคงอยู่ในโซนเลเวล 50 ดังนั้นคงไม่มีใครเสล่ออยู่แถบนี้แน่ ๆ ซอว์ที่จัดการเสร็จก็เรียกนกยักษ์ระดับ 45 ขึ้นมาขี่บินโฉบออกไปเหนือบนท้องฟ้า
“ใช่จริง ๆ ด้วย…ในอาณาเขตแบบนี้ที่บินไม่ได้ก็เพราะจำกัดตามสรีระร่างกาย ถ้าสมมุติเรามีปีกก็คงสามารถบินได้ไม่ต่างกัน” ซอว์พยักหน้าเข้าใจเขาใช้เขตแดนตรวจสอบผู้เล่นด้านล่างจำนวนนึงที่ต่อสู้กับนกยักษ์ระดับ 47 48 กันอย่างสนุกสนาน โดยตอนนี้หน้าสุดมีร่างของธิดาศักดิ์สิทธิ์ อสูรลวงตา และเทพอสูรสายฟ้ากำลังปะทะกับนกยักษ์ที่เขาส่งไป
[ซอมบี้นกยักษ์พฤกษา ลมปราณระดับ 56]
“นี่สนิทกันจนเผยไพ่ตายกันหรอเนี่ย? ”
ซอว์มองอสูรลวงตาใช้ธนูระเบิดศรมังกรสีม่วงใส่ ส่วนพลอยก็ไม่น้อยหน้าใช้สกิลสัญลักษณ์อสูร แดนโลหิต และผ่าจันทรา ส่วนสุดท้ายก็เจ้าเทพอสูรสายฟ้าที่ร่างกายสวมชุดเกราะจากปราณสายฟ้าดูเท่ระเบิด ความเร็ว และพลังโจมตีก็กระโจนไปหลายเท่าตัว เรียกได้ว่าการร่วมมือกันของทั้งสามทำให้ซอมบี้นกยักษ์ตัวนี้รู้สึกย่ำแย่มากขึ้นแต่มันก็ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บได้เรื่อย ๆ แต่ความสามารถก็ลดลง
แม้จะสามารถสร้างความเสียหายให้ทั้งสามได้ แต่ด้วยไอเทมประหลาดของพลอยก็ทำให้เธอหายเหนื่อย ปราณกลับมาในเวลาไม่นาน พร้อมอัดท่าผ่าจันทราอย่างต่อเนื่องจนสร้างเวลาให้หนึ่งมหาอำนาจ หนึ่งผู้ทำลายล้างฟื้นฟูปราณได้สบาย
“คงเลเวลขึ้นคนละระดับสองระดับสินะ” เขาเดาว่าทั้งสามคงรวมตี้ทั้งสำนัก ดังนั้นค่าประสบการณ์คงต้องแชร์กันไปมาเพื่อยกระดับร่วมกันให้สูงขึ้น ซอว์พยักหน้าเบา ๆ แม้ทั้งหมดนี่จะเลเวลถึง 60 ได้ไวหากอิงตามความสามารถนี้ นั่นคงไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะสายธารแห่งหมอกก็อันตรายมากสำหรับพวกเลเวลสี่สิบขึ้นไป
ขณะที่หุบเหวกระจกแห่งโศกกลับฆ่าซอมบี้ได้ง่ายกว่ามากหลายเท่าเพียงแต่คุณต้องเสียสละชีวิตคนหนึ่งคนเพื่อเปิดเส้นทางหนึ่งช่อง และเส้นทางที่เขาให้อสูรลวงตาไปนั้นก็บันทึกถึงโซนเลเวล 55 เท่านั้น ฉะนั้นจะไม่มีใครสามารถก้าวไปยังระดับ 60 ได้หากเขายังไม่อนุญาติ
“ถึงแบบนั้นต่อให้เลเวล 60 พวกนี้ก็คงอยู่ทวีปกลางไปอีกนาน”
อาณาจักรหั่วซาน(ทิศใต้) อาณาจักรหมางชี(ทิศเหนือ) อาณาจักรหวังเฉา(ทิศตะวันออกเฉียงเหนือ) อาณาจักรซีเฟิง(ทิศตะวันออก) อาณาจักรลู่คง(ทิศตะวันตก) ทั้งห้าอาณาจักรนี้ต่างก็มีผู้เล่นคลาสเรียนเทพสงครามรุ่นต่าง ๆ ทั้งสายชั้น A B C D E หลาย ๆ จังหวัดเต็มไปหมด
หากจะกล่าวง่าย ๆ ก็คือทั้งห้าอาณาจักรนี้ต้องสู้กันเพื่อหาสายชั้นที่แกร่งสุดให้ได้รับยาราฉัตรที่มากขึ้น แล้วค่อยออกไปตะลุยทวีปหลักที่มีคนจากทั่วโลกในโลกจริงซุมหัวกันอยู่
“อืม…ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ดีกว่า”
ซอว์ยังไม่สนใจดินแดนและบลูตอนนี้ เพราะไอ้พวกนั้นอย่างไงก็ต้องโดนลูกหลงจากนกยักษ์ตายอยู่แล้ว ชายหนุ่มตบซอมบี้ใต้ร่างเบา ๆ มันก็กระพือปีกพุ่งไปด้านหน้าทันที ชายหนุ่มสำรวจอย่างใจเย็น ด้วยอาณาเขตเฝ้าระวังของแมลงกลืนวิญญาณทำให้เขาไม่ต้องกังวลมากนัก
ไม่นานเขาก็ผ่านโซนเลเวล 60 มา ซึ่งหากเป็นสายธารแห่งหมอกเขาก็จะพบกับความน่าเหลือเชื่อ ซึ่ง…ครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน ซอว์สัมผัสได้ว่ากระจกแห่งโศกที่ต้องใช้เท้าเหยียบหายไปทำให้สามารถเดินไปโดยไม่ตายตามความว่างเปล่า แต่สุดสิ้นสุดเส้นทางกระจกแห่งโศกในแนวนอนนั้น ก็จะมาเจอกระจกแห่งโศกแนวตั้ง
ซึ่งส่วนนี้สามารถบินได้แต่ถึงแบบนั้นหากบินผิดช่องก็จะตัวแตกตายทันที ชายหนุ่มไม่อยากสนใจว่ากำแพงกระจกแห่งโศกนี้ต้องคลานหรืออะไรกันแน่เพื่อจะผ่านไป เขาตบร่างนกยักษ์เบา ๆ มันก็บินไปยังตามที่เขาสั่งผ่านช่องสีขาวที่มีเพียงเขาที่เห็นอย่างรวดเร็ว
และก็น่าตกใจที่หลังจากเจอกำแพงกระจกแห่งโศก ก็ไม่พบซอมบี้ตัวไหนเลยคล้ายกับตอนเจอหลุมยักษ์โลหิตในสายธารแห่งหมอกไม่มีผิด ชายหนุ่มผ่านเส้นทางต่าง ๆ ไปเกือบ 1 กิโลเมตรตลอดทางก็มีกระจกแห่งโศกทุก ๆ สิบเมตรให้ข้ามผ่าน
เขามั่นใจว่าคงต้องใช้เวลาหลายเดือนจนเกือบปีแน่ ๆ กว่าที่ใครสักคนจะมาถึงสุดสิ้นสุด ชายหนุ่มเงยหน้ามองเกาะเล็ง ๆ ที่รายล้อมด้วยเมฆหมอก แต่มันก็มีกำแพงออร่าสีแดงทั้งหมด ใช่! แดงเถือกเลย…มันไม่มีส่วนไหนขาวสักนิด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เริ่มอันตราย

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เริ่มอันตราย

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้